Στο ΣΥΡΙΖΑ – Barcelona λέω ΝΑΙ!!!


ΣΥΡΙΖΑ – Barcelona

Περικλής Κοροβέσης

Οταν ένα κόμμα βρίσκεται σε κρίση και δεν μπορεί να ξεπεράσει τα πολιτικά του προβλήματα, τότε αυτή η κρίση παίρνει τον χαρακτήρα της προσωπικής αντιπαράθεσης.

Και κατά κανόνα, αργά ή γρήγορα, αυτό οδηγεί σε ρήξη. Από αυτόν τον κανόνα εξαιρούνται τα κόμματα εξουσίας. Η εξουσία μπορεί να δώσει χιλιάδες περίοπτες θέσεις και αυτό τσιμεντάρει το κόμμα. Και όλοι οι φιλόδοξοι αρχηγοί, υποτάσσονται στον «πρωτοκαπετάνιο» για να κερδίσουν την εύνοιά του, να μπουν στον στενό του κύκλο, και να θέσουν τον εαυτό τους «σε αναμονή», προσδοκώντας την κατάλληλη στιγμή. Μέχρι τότε, όμως, το κόμμα μένει ενωμένο. Τα κόμματα εξουσίας μπαίνουν σε ανοιχτή κρίση, μόνο σε περίπτωση εκλογικής πανωλεθρίας και είναι σε αυτή την περίπτωση που εμφανίζονται τα κρυμμένα προβλήματά τους.

Αυτό δεν ισχύει για τα κόμματα της Αριστεράς. Μην έχοντας αυτή την συγκολλητική ουσία της εξουσίας, προσπαθούν να την αντικαταστήσουν με κάποια ιδεολογία που, κατά κανόνα, εκπορεύεται από την «ιστορική αναγκαιότητα», άσχετα αν αυτή είναι εκτός πραγματικότητας. Είναι ένα είδος κομματικού μονοθεϊσμού, και όπου υπάρχει ένα και μόνο δόγμα, υπάρχουν και πολλές διασπάσεις. Και η μεταπολίτευση βρήκε την Αριστερά κατακερματισμένη. Δεν ήταν μόνο η διάσπαση του ιστορικού ΚΚΕ. Εμφανίστηκαν και πολλές άλλες οργανώσεις που χτίστηκαν πάνω στη δικιά τους αλήθεια. Ο Μανόλης Γλέζος τις μέτρησε και τις βρήκε σαράντα. Και έτσι η Αριστερά για να βγει στη στεριά έπρεπε να περάσει από σαράντα κύματα. Εγχείρημα δύσκολο και για αυτό πελαγοδρομεί.

Μέχρι που εμφανίστηκε εδώ και μια δεκαετία περίπου ο χώρος διαλόγου και κοινής δράσης της Αριστεράς, που στην τεθλασμένη πορεία του απέδωσε τον ΣΥΡΙΖΑ, που είναι το μοναδικό ενωτικό εγχείρημα της Αριστεράς τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια, αν αρχίσουμε να μετράμε από την πτώση της Χούντας. Το εγχείρημα βρήκε μεγάλη απήχηση σε κείνους τους αριστερούς ακτιβιστές που είχαν βαρεθεί τα κομματικά ξωκλήσια. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, με πολλά και αξιόλογα στελέχη που μπορούν να παράξουν έναν άλλο πολιτικό λόγο και διαθέτουν μια άλλη πολιτική σκέψη, που τους επτρέπει να αναγνώσουν την πραγματικότητα. Και αυτό σημαίνει μια άλλη πολιτική δράση, χωρίς τις ανούσιες τελετουργίες του παρελθόντος.

Το πείραμα έχει τις δυσκολίες του. Κανείς δεν θέλει ένα κόμμα νέου τύπου, λενινιστικής εμπνεύσεως και κανείς δεν θέλει μια εκλογική συνεργασία διάφορων παραγόντων και προσωπικοτήτων, που σε τελική ανάλυση αυτό μπορούν να παράξουν οι συνιστώσες. Το μέγα πρόβλημα είναι τα πολιτικά δικαιώματα των μελών του ΣΥΡΙΖΑ, που ακόμα ύστερα από τόσο καιρό, τα υποψήφια μέλη αυτού του οργανισμού, είναι ακόμα στον θάλαμο αναμονής. Και αυτό θυμίζει Κάφκα. Ενας βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί να έχει κάρτα μέλους. Ετσι απλά, γιατί ακόμα αυτό το πρόβλημα δεν έχει λυθεί. Μήπως αυτό είχε και κάποια συνέπεια στις ευρωεκλογές; Ακόμα δεν έχει ξεκαθαριστεί το πρόβλημα της ενιαίας πολιτικής έκφρασης. Και η ανανεωτική πτέρυγα του ΣΥΝ λειτουργεί σαν αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ. Είδε κάποιος μια άλλη ενέργεια τον τελευταίο καιρό, από την πλευρά των εκλεκτών πολιτικών της ανανέωσης, εκτός από επιθέσεις στις πολιτικές επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως έτσι μπαίνουμε σε μια κούρσα ταχύτητας, πατώντας φρένο;

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να επιλέξει σαν οργανωτικό σχήμα αυτό της BARCELONA. Σε αυτήν την ηρωική ομάδα, οι πάντες εκλέγονται και εκτός από την καλή μπάλα που παίζουν, έχουν και ένα τεράστιο κοινωνικό έργο. Και αυτό σημαίνει: Οταν δεν υπάρχει ένα ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα, διακριτό και ευκρινές, τότε είναι εύκολο να μπερδέψεις τα τέρματα και αντί για γκολ στον αντίπαλο, να το βάζεις στη δικιά σου ομάδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ των μελών είναι η μόνη διέξοδος. Το μητρώο των μελών έχει πια μόνιμη σταθερή ηλεκτρονική διεύθυνση perkor27@gmail.com. Αν μαζευτούν πολλοί, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μέλλον. Αλλιώτικα θα βαθύνει την πορεία του προς τον εκφυλισμό του.

Συγγραφέας – βουλευτής Α’ Αθηνών ΣΥΡΙΖΑ

perkor29@gmail.com

Στο ΣΥΡΙΖΑ – Barcelona λέω ΝΑΙ!!!


ΣΥΡΙΖΑ – Barcelona

Περικλής Κοροβέσης

Οταν ένα κόμμα βρίσκεται σε κρίση και δεν μπορεί να ξεπεράσει τα πολιτικά του προβλήματα, τότε αυτή η κρίση παίρνει τον χαρακτήρα της προσωπικής αντιπαράθεσης.

Και κατά κανόνα, αργά ή γρήγορα, αυτό οδηγεί σε ρήξη. Από αυτόν τον κανόνα εξαιρούνται τα κόμματα εξουσίας. Η εξουσία μπορεί να δώσει χιλιάδες περίοπτες θέσεις και αυτό τσιμεντάρει το κόμμα. Και όλοι οι φιλόδοξοι αρχηγοί, υποτάσσονται στον «πρωτοκαπετάνιο» για να κερδίσουν την εύνοιά του, να μπουν στον στενό του κύκλο, και να θέσουν τον εαυτό τους «σε αναμονή», προσδοκώντας την κατάλληλη στιγμή. Μέχρι τότε, όμως, το κόμμα μένει ενωμένο. Τα κόμματα εξουσίας μπαίνουν σε ανοιχτή κρίση, μόνο σε περίπτωση εκλογικής πανωλεθρίας και είναι σε αυτή την περίπτωση που εμφανίζονται τα κρυμμένα προβλήματά τους.

Αυτό δεν ισχύει για τα κόμματα της Αριστεράς. Μην έχοντας αυτή την συγκολλητική ουσία της εξουσίας, προσπαθούν να την αντικαταστήσουν με κάποια ιδεολογία που, κατά κανόνα, εκπορεύεται από την «ιστορική αναγκαιότητα», άσχετα αν αυτή είναι εκτός πραγματικότητας. Είναι ένα είδος κομματικού μονοθεϊσμού, και όπου υπάρχει ένα και μόνο δόγμα, υπάρχουν και πολλές διασπάσεις. Και η μεταπολίτευση βρήκε την Αριστερά κατακερματισμένη. Δεν ήταν μόνο η διάσπαση του ιστορικού ΚΚΕ. Εμφανίστηκαν και πολλές άλλες οργανώσεις που χτίστηκαν πάνω στη δικιά τους αλήθεια. Ο Μανόλης Γλέζος τις μέτρησε και τις βρήκε σαράντα. Και έτσι η Αριστερά για να βγει στη στεριά έπρεπε να περάσει από σαράντα κύματα. Εγχείρημα δύσκολο και για αυτό πελαγοδρομεί.

Μέχρι που εμφανίστηκε εδώ και μια δεκαετία περίπου ο χώρος διαλόγου και κοινής δράσης της Αριστεράς, που στην τεθλασμένη πορεία του απέδωσε τον ΣΥΡΙΖΑ, που είναι το μοναδικό ενωτικό εγχείρημα της Αριστεράς τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια, αν αρχίσουμε να μετράμε από την πτώση της Χούντας. Το εγχείρημα βρήκε μεγάλη απήχηση σε κείνους τους αριστερούς ακτιβιστές που είχαν βαρεθεί τα κομματικά ξωκλήσια. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, με πολλά και αξιόλογα στελέχη που μπορούν να παράξουν έναν άλλο πολιτικό λόγο και διαθέτουν μια άλλη πολιτική σκέψη, που τους επτρέπει να αναγνώσουν την πραγματικότητα. Και αυτό σημαίνει μια άλλη πολιτική δράση, χωρίς τις ανούσιες τελετουργίες του παρελθόντος.

Το πείραμα έχει τις δυσκολίες του. Κανείς δεν θέλει ένα κόμμα νέου τύπου, λενινιστικής εμπνεύσεως και κανείς δεν θέλει μια εκλογική συνεργασία διάφορων παραγόντων και προσωπικοτήτων, που σε τελική ανάλυση αυτό μπορούν να παράξουν οι συνιστώσες. Το μέγα πρόβλημα είναι τα πολιτικά δικαιώματα των μελών του ΣΥΡΙΖΑ, που ακόμα ύστερα από τόσο καιρό, τα υποψήφια μέλη αυτού του οργανισμού, είναι ακόμα στον θάλαμο αναμονής. Και αυτό θυμίζει Κάφκα. Ενας βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί να έχει κάρτα μέλους. Ετσι απλά, γιατί ακόμα αυτό το πρόβλημα δεν έχει λυθεί. Μήπως αυτό είχε και κάποια συνέπεια στις ευρωεκλογές; Ακόμα δεν έχει ξεκαθαριστεί το πρόβλημα της ενιαίας πολιτικής έκφρασης. Και η ανανεωτική πτέρυγα του ΣΥΝ λειτουργεί σαν αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ. Είδε κάποιος μια άλλη ενέργεια τον τελευταίο καιρό, από την πλευρά των εκλεκτών πολιτικών της ανανέωσης, εκτός από επιθέσεις στις πολιτικές επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ; Μήπως έτσι μπαίνουμε σε μια κούρσα ταχύτητας, πατώντας φρένο;

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να επιλέξει σαν οργανωτικό σχήμα αυτό της BARCELONA. Σε αυτήν την ηρωική ομάδα, οι πάντες εκλέγονται και εκτός από την καλή μπάλα που παίζουν, έχουν και ένα τεράστιο κοινωνικό έργο. Και αυτό σημαίνει: Οταν δεν υπάρχει ένα ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα, διακριτό και ευκρινές, τότε είναι εύκολο να μπερδέψεις τα τέρματα και αντί για γκολ στον αντίπαλο, να το βάζεις στη δικιά σου ομάδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ των μελών είναι η μόνη διέξοδος. Το μητρώο των μελών έχει πια μόνιμη σταθερή ηλεκτρονική διεύθυνση perkor27@gmail.com. Αν μαζευτούν πολλοί, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μέλλον. Αλλιώτικα θα βαθύνει την πορεία του προς τον εκφυλισμό του.

Συγγραφέας – βουλευτής Α’ Αθηνών ΣΥΡΙΖΑ

perkor29@gmail.com

Εύρηκα!


Ευρήματα σπουδαία!

Αρκετά με τα «Μαύρα» μπλογκ και τα PROKTIKA!

Ας πάρουμε καθαρές ανάσες από υπέροχους ιστολόγους!

Ακολουθήστε τους…

>>>Πολιτης

>>> Και έναν ημιτελή αλλά ετοιμοπόλεμο «στόλο» ακόμη:

άρωμα
immanuel kant
παράθυρο
διάκοσμος
ludwig wittgenstein
gustav mahler
κόσμος
μονόλιθος
περίπατος
samuel beckett

Εύρηκα!


Ευρήματα σπουδαία!

Αρκετά με τα «Μαύρα» μπλογκ και τα PROKTIKA!

Ας πάρουμε καθαρές ανάσες από υπέροχους ιστολόγους!

Ακολουθήστε τους…

>>>Πολιτης

>>> Και έναν ημιτελή αλλά ετοιμοπόλεμο «στόλο» ακόμη:

άρωμα
immanuel kant
παράθυρο
διάκοσμος
ludwig wittgenstein
gustav mahler
κόσμος
μονόλιθος
περίπατος
samuel beckett

Που το δικαίωμα και που η μπούρδα

Το έχω γράψει με άλλα λόγια, πολλές φορές…
Οσοι δεν κατάλαβαν, προσπέρασαν…
Οσοι κατάλαβαν, έκαναν οτι δεν είδαν…

Το διαβάζω προχθές και το χαίρομαι όπως χαίρομαι κάθε φορά που συναντώ ψήγματα λογικής σε αυτό το παρανοϊκό σκηνικό που έχουμε στήσει όλοι μαζί:

Η ανωνυμία δεν είναι ούτε δικαίωμα, ούτε κατάκτηση. Είναι εγγενές χαρακτηριστικό του διαδικτύου.

Και επεξηγεί ορθότατα παρακάτω:

Αν επιμένουν άλλοι να σας το διαλαλούν κάθε μέρα πως είναι δικαίωμα, φύγετε αμέσως από το μπλογκ τους! Ο λόγος είναι πολύ απλός: αυτό το χαρακτηριστικό της ανωνυμίας σάς το έδωσε η εταιρεία στην οποία φιλοξενείστε. Γι αυτήν δεν είστε ανώνυμοι αλλά διευθύνσεις ΙΡ. Και οι διευθύνσεις ΙΡ είναι κοινοποιήσημες σε δικαστικές αιτήσεις. Δεν υπάρχει απολύτως καμία ανωνυμία στο διαδίκτυο, ακόμα και από τους anonymous proxies. Ούτε το Tor δεν σας εγγυάται απόλυτη ανωνυμία!

Προσθέτω για πολλοστή φορά:

Το ψευδο-«δικαίωμα» της ανωνυμίας δεν είναι παρά ένας Ορος ενός Ιδιωτικού Συμφωνητικού.

Και δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ πιο ανόητο από το να μετατρέπεται σε ΑΙΤΗΜΑ και μάλιστα με πολιτική διάσταση.

Γίνεται μάλιστα εξαιρετικά επικίνδυνο διότι λειτουργεί αποπροσανατολιστικά όταν αυτό το ψευδο-«δικαίωμα» αναγορεύεται ως ισότιμο με δικαιώματα όπως:

Η Ελευθερία της Εκφρασης
Η Ελευθερία του Τύπου
Η Ελευθερία του συνέρχεσθαι

αλλά και του απορρήτου των ιδιωτικών συνομιλιών και της αλληλογραφίας.

Αυτά ΕΙΝΑΙ δικαιώματα. Είναι κατακτήσεις.

Ολα τα άλλα περί ανωνυμίας είναι μπαρμπούτσαλα!

Βεβαίως ο καθένας μπορεί να υπερασπίζεται όποιο μπαρμπούτσαλο του κάνει κέφι, όπως μπορεί και να κυκλοφορεί με μια ρέγκα στο καπέλο… Ομως αυτό είναι άλλο θέμα κι άλλου ιατρού αρμοδιότητα!

>>>Σχετικά:

>Πηγαίνουν τα τρωκτικά στις σβουνιές άραγε;

(και άμα πηγαίνουν χρησιμοποιούν και κωλόχαρτο;)

Η ακροδεξιά στην Ελλάδα


Πώς προέκυψαν τα σύγχρονα ακροδεξιά σχήματα στην Ελλάδα; Ποια ήταν η πορεία τους από τη μεταπολίτευση και μετά; Ποιος είναι ο ρόλος του ΛΑΟΣ στην κοινωνική συνείδηση και ποια η θέση του μεταξύ των εθνικιστικών κομματικών σχηματισμών; Διαβάστε την ανάλυση του Άκη Κοσώνα

Η ακροδεξιά στην Ελλάδα


Πώς προέκυψαν τα σύγχρονα ακροδεξιά σχήματα στην Ελλάδα; Ποια ήταν η πορεία τους από τη μεταπολίτευση και μετά; Ποιος είναι ο ρόλος του ΛΑΟΣ στην κοινωνική συνείδηση και ποια η θέση του μεταξύ των εθνικιστικών κομματικών σχηματισμών; Διαβάστε την ανάλυση του Άκη Κοσώνα

Κι άλλο "λουκέτο" σε στυλ Proktikou

Από τον εξαιρετικό και αποκαλυπτικό (title unknown)