Η Wall Street προεξοφλεί το τέλος του Καραμανλή

Με άρθρο της που έχει τίτλο «Greeks Prepare to Elect Socialists» η WSJ προεξοφλεί το αποτέλεσμα των εκλογών:

ATHENS — Five years after Greeks chose a government to cut taxes, privatize big companies and tackle corruption, they are preparing to throw it out in elections Sunday.

The New Democracy Party government is seen as having failed. The Greek economy is contracting, the country’s debt burden is rising fast and cash-for-favors scandals have continued to erupt.

On Sunday, polls show, Greeks are likely to elect a socialist government led by a party that pledges to raise taxes on the wealthy, spend more on the public sector — including €3 billion ($4.38 billion) in stimulus — and run the government better. The latest opinion polls give the socialist Pasok party 36.7% of the vote against 29.8% for New Democracy, but a hung parliament is possible.

Στο ίδιο άρθρο μιλάει και ο γνωστός και αγαπητός στη Θεσσαλονίκη Σπύρος Πέγκας:

Spiros Pengas, a 41-year-old carpet merchant in Greece’s second city, Thessaloniki, says one of his stores is having its worst sales for a decade, and some customers’ checks are bouncing. He says he hasn’t felt so poor before. He voted for New Democracy five years ago, but blames the government for his troubles and said he is planning to change to Pasok this time. The two parties dominate Greek politics.

«The current government hasn’t done anything, and now we are paying for that,» he says. Still, he adds, «I think the two parties are pretty much the same overall.»

Στο μεταξύ, αύριο, ο Guardian θα κυκλοφορήσεις με αποτελέσματα δημοσκοπήσεων για τις εκλογές στην Ελλάδα!

Θα τολμήσουν να απαγορεύσουν την κυκλοφορία του;

Το παραμύθι με τους δύο πρίγκιπες…

Χρήστου Δημήτρης
ΑΥΓΗ
Ημερομηνία δημοσίευσης: 30/09/2009

Τρεις και μία μείνανε, κατά την φανταρίστικη ορολογία. Τρεις και μία για να παραδώσει, έλεγαν οι δημοσκόποι, διαρρέεται στο πολιτικό κλίμα, ο Καραμανλής ο Β’ στον Παπανδρέου τον Γ’. Δεδομένο είναι πως ο απερχόμενος πρωθυπουργός απέτυχε παταγωδώς, περισσότερο από ότι μπορούσε κανείς να φανταστεί. Υπέθεταν πολλοί πως ένας νέος πολιτικός με βαρύ φορτίο το όνομά του, με πολιτική αντίληψη, μπαλκονάτος, με καλή χημεία με τον κόσμο και τα ακροατήριά του, ένας νέος με φιλοδοξίες, αρκετά πλούσιος ώστε να φερθεί έντιμα, με καραμανλική αντιπάθεια στους Αμερικάνους και άρα αδέσμευτος στην εξωτερική πολιτική, δεν μπορεί, κάτι θα κάνει. Αν έβαζαν στοίχημα, ένα μήνα μετά τη νίκη του το 2004, θα πόνταραν πως θα τα καταφέρει, θα τα πάει καλά. Πλην όμως πλανήθηκαν πλάνην οικτράν.

Ο Κ. ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ δεν γούσταρε πολλές σκοτούρες. Δεν ήταν εργασιομανής. Δεν ασκούσε έλεγχο, δεν χάρασσε γραμμή. Οι κυβερνήσεις του έμοιαζαν σαν αυτή της τελευταίας σημιτικής περιόδου, που παρέπεμπε σε συνομοσπονδία ανεξάρτητων και ανεξέλεγκτων υπουργείων. Εκατοντάδες φάκελοι μαζεύονταν στο Μαξίμου για λοβιτούρες σε υπουργεία και εποπτευόμενους οργανισμούς. Τέρας ψυχραιμίας. “Κανόνισε την πορεία σου να πετύχεις” γιατί δεν θέλω να με σκοτίζουν, ήταν η κλασική εντολή. Τελικά, ούτε αυτό εννοούσε. Έσκασε ένα εξοργιστικό και προκλητικό σκάνδαλο με τα δομημένα ομόλογα και ο πρωθυπουργός δεν άλλαζε γραμμή με τίποτα. Το πρόβλημα δεν ήταν τα λαμόγια που έκαναν μακροβούτια στο δημόσιο χρήμα ή τις αποταμιεύσεις των εργαζομένων στα ασφαλιστικά ταμεία. Το πρόβλημα ήταν να μην τον σκοτίζουν! Η μόνη αυτοκριτική που έκανε ήταν πως αργά πήρε χαμπάρι τι μπίζνες είχαν στηθεί με τη μονή Βατοπεδίου Α.Ε. Αν δεν το είχε πει πρώτος ο Σημίτης, πως όποιος έχει στοιχεία να τα πάει στον εισαγγελέα, να είστε σίγουροι θα το έλεγε ο Καραμανλής. Αυτός όμως βρήκε άλλο σλόγκαν. “Μηδενική ανοχή”. Μπρρρ!

ΑΣΦΑΛΩΣ ο κ. πρωθυπουργός δεν είχε πρόθεση να πέσει από την εξουσία εισπράττοντας όχι τόσο την απογοήτευση, όσο την περιφρόνηση και την οργή της κοινωνίας. Ατύχησε με την καταραμένη ύφεση που ερχόταν, αλλά δεν ήθελε να τη βλέπει και τώρα, εξ αντανακλάσεως, εισπράττει τα κέρδη και αποκτά ρεύμα νίκης ο Γιώργος Παπανδρέου. Η σκυταλοδρομία του δικομματισμού, στο φαύλο πελατειακό πολιτικό μας σύστημα, ακόμα αντέχει. Το καλό με τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ είναι πως οι σοβαροί, ανεξάρτητοι και ελεύθεροι πολίτες δεν περιμένουν σπουδαία πράγματα. Δεν τους λένε τίποτα οι οι αφηρημένοι μοντερνισμοί και οι οραματικές ουτοπίες. Οι περισσότεροι μάλιστα ίσως δεν τον ψήφιζαν αν υπήρχε άλλη εναλλακτική λύση ή ακόμα αν ήταν βέβαιοι πως ο Καραμανλής φεύγει ηττημένος και χωρίς την ψήφο τους στο ΠΑΣΟΚ. Και δεν θα τον ψήφιζαν διότι κανείς δεν έχει πειστεί πως έχει αντιληφθεί την ελληνική πραγματικότητα και το βάθος μιας κρίσης που δεν είναι μόνον οικονομική.

ΟΠΩΣ ΕΓΡΑΨΕ σε άρθρο του στην «Καθημερινή της Κυριακής» ο κ. Χαρίδημος Τσούκας (καθηγητής στο ALBA και στο Πανεπιστήμιο Warwick), και οι δύο (Καραμανλής και Παπανδρέου) έχουν αξιοπρόσεκτα κοινά σημεία. “Πρόκειται για πολιτικές μετριότητες, δίχως επεξεργασμένη άποψη για τη χώρα και, κυρίως, χωρίς πολιτικό θάρρος. Εκτοξεύθηκαν σε ηγετικά αξιώματα εξαιτίας του επωνύμου τους, όχι των ικανοτήτων τους ή κάποιου συμβολισμού που ενσάρκωνε η ηγεσία τους. Επαγγελματίες πολιτικοί, μεγάλωσαν σε προνομιούχες πολιτικές οικογένειες έχοντας διαμορφώσει ιδιοκτησιακή αντίληψη για τα κόμματά τους και τους δημόσιους θεσμούς. Δεν έχουν βιωματική αίσθηση των προβλημάτων, δεν παθιάζονται με τον τόπο.

ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ όμως είναι ότι δεν αντιλαμβάνονται τις βαθιές δομές που καθηλώνουν τη χώρα, τον συστημικό χαρακτήρα των προβλημάτων, την ιστορικότητά τους, αλλά τα ερμηνεύουν απλοϊκά ως αποτέλεσμα κακών κυβερνητικών επιλογών μόνο. Δεν βλέπουν ότι οι εκάστοτε κυβερνητικές επιλογές συνήθως ερείδονται σε ένα υπόστρωμα ιστορικών νεοελληνικών εθισμών – αναξιοκρατίας, κομματισμού, πόλωσης, έλλειψης εμπιστοσύνης στους θεσμούς, ανοχής της παρανομίας, φατριασμού, αρχηγισμού, κρατικού πατερναλισμού, τοπικισμού και θυματοποιητικού λαϊκισμού”.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ο ερχόμενος, ο Γιώργος Παπανδρέου. Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και ενός σύγχρονου σοσιαλιστικού ή έστω σοσιαλδημοκρατικού κόμματος αρχών; Σιγά που είναι τέτοιο κόμμα το ΠΑΣΟΚ, θα πουν πολλοί. Αλλά, ακόμα και αν δεν είναι, θέλει μήπως ο πρόεδρός του να το κάνει; Έχει δείξει τέτοιες διαθέσεις; Όπως έγραψε στην «Καθημερινή» ο Σταύρος Λυγερός, από τους πλέον έμπειρους αναλυτές σε θέματα ΠΑΣΟΚ: “Η ρητορική του Γιώργου Παπανδρέου για συμμετοχική δημοκρατία και όλα τα συναφή είναι το ιδεολογικό κέλυφος ενός μάλλον μοναρχικού τρόπου άσκησης της εξουσίας. Απεχθάνεται να δεσμεύεται πολιτικά από συλλογικά όργανα και γι’ αυτό δεν πρόκειται να υπάρξει πραγματική πολιτική λειτουργία του Υπουργικού Συμβουλίου. Η τάση του είναι να μοιράζει ρόλους αλλά όχι να μοιράζεται την εξουσία. Παράλληλα με τη θεσμική εξουσία του κάθε υπουργού θα υπάρχει και η άτυπη πλην ουσιαστική εξουσία των αντιστοίχων πρωθυπουργικών συμβούλων.”

ΔΕΝ ΞΕΡΩ αν η λύση στα προβλήματά μας είναι να κυβερνήσει ο κ. Παπανδρέου όπως Αμερική. Αυτό που ξέρω είναι ότι η “ανάπτυξη με αεργία”, όπως το διατύπωσε ο Γιάννης Δραγασάκης και το βεβαιώνει ο Ομπάμα, θα τσακίσει κόκαλα και κυρίως ψυχές. Προσωπικά το μόνο που έχω να πω σε όσους το σκέπτονται είναι το κλασικό: «Ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά τη ρίψη του ψηφοδελτίου στην κάλπη». Ο καθείς με τη συνείδησή του.

d.xristou@avgi.gr

Πράσινη ανάπτυξη και κρίση.

Πράσινη ανάπτυξη, κλιματικές αλλαγές και διέξοδος από την κρίση
Του Γιάννη Τόλιου*
διδάκτορα οικονομικών επιστημών
Η νέα οικονομική κρίση, με το μεγάλο βάθος, διάρκεια και διεθνείς διαστάσεις, έχει φέρει στο επίκεντρο το θέμα της πολιτικής εξόδου σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο. Ταυτόχρονα η περιβαλλοντική κρίση και οι συντελούμενες κλιματικές αλλαγές περιπλέκουν τις διαδικασίες εξόδου, θέτοντας γενικότερα ζητήματα αναδιάρθωσης του μοντέλου παραγωγής και κατανάλωσης και διασφάλισης φερέγγυων όρων επιβίωσης του πλανήτη. Ιδιαίτερα απαγοητευτικά είναι τα αποτελέσματα των μέτρων της ΕΕ που εξάγγειλε πριν ένα χρόνο για την αντιμετώπιση της κρίσης. Οι απολύσεις, η άνοδος της ανεργίας, η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους και η πτώση του βιοτικού επιπέδου της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών, συμπυκνώνουν τα αδιέξοδα των ευρωπαϊκών κοινωνιών μαζί και της ελληνικής. Ταυτόχρονα παραμένουν σε ισχύ τα βασικά δόγματα της νεοφιλελεύθερης ορθοδοξίας που αποτέλεσαν την κύρια αιτία της κρίσης. Υπό αυτές τις συνθήκες δεν είναι παράδοξο που οι απόψεις περί «πράσινης οικονομίας» αποκτούν μια ιδιαίτερη αίγλη και αντιμετωπίζονται από ορισμένους ως «σανίδα σωτηρίας» για την διέξοδο από την οικονομική και την περιβαλλοντική κρίση.
Στην έννοια της «πράσινης οικονομίας» περιλαμβάνονται όλες εκείνες οι οικονομικές δραστηριότητες που υποκαθιστούν ορυκτά καύσιμα και κυρίως πετρέλαιο με «ανανεώσιμες πηγές ενέργειας» (αιολικά πάρκα, φωτοβολταϊκά, γεωθερμία, υδροηλεκτρικά, βιοαέριο, κά), καθώς και μέτρα «εξοικονόμησης ενέργειας» (βιοκλιματική δόμηση, υβριδικά αυτοκίνητα, καθαρά μέσα μαζικής μεταφοράς, νέες συσκευές, κά), παραγωγικές διαδικασίες που μειώνουν την αποβολή αερίων ρύπων (βιοκαλλιέργειες, καθαρές τεχνολογίες, ανακύκλωση απορριμμάτων, εναλλακτικός τουρισμός κά), η προστασία πολύτιμων φυσικών πόρων (δασών, νερού, πρώτων υλών), εξωραϊσμός δημόσιων αστικών χώρων (ενίσχυση πράσινου, αναπλάσεις), κά. Όλες οι παραπάνω δραστηριότητες προϋποθέτουν μέτρα και πολιτικές προώθησης «πράσινων επενδύσεων» (για παραγωγή «πράσινων προϊόντων», «πράσινων κτηρίων», «πράσινων έργων υποδομής», «πράσινων μεταφορών», «πράσινων υπηρεσιών» και κατ’ επέκταση «πράσινων θέσεων εργασίας»), που σηματοδοτούν τη λεγόμενη «πράσινη ανάπτυξη» και συμβάλλουν στην ανάσχεση των κλιματικών αλλαγών.
Ωστόσο η «πράσινη οικονομία» ως ανερχόμενος οικονομικός τομέας, δεν μπορεί από μόνη της να λειτουργήσει ως ατμομηχανή εξόδου από την κρίση, δεδομένου ότι από το σύνολο της ανάπτυξης ένα μικρό ποσοστό, περίπου 3% αντιστοιχεί σ’ αυτήν. Επίσης τα κεφάλαια που ξόδεψαν οι κυβερνήσεις μεγάλων οικονομιών για την έξοδο από την κρίση, μικρό ποσοστό κατευθύνθηκε σε πράσινες επενδύσεις (μόλις 12% στις ΗΠΑ, 15% στη Γερμανία, 7% στη Βρετανία).
Από την άλλη δεν δικαιώνονται οι προσδοκίες για επίλυση του προβλήματος της ανεργίας. Κατά τον Επίτροπο Περιβάλλοντος ΕΕ κ.Στ. Δήμα, οι «πράσινες επενδύσεις» για ΑΠΕ και εξοικονόμηση ενέργειας στην ΕΕ, θα δημιουργήσουν ως το 2020 περίπου 2 εκατ. νέες θέσεις εργασίας. Παρ’ ότι ο αριθμός τους είναι σημαντικός, σε σχέση με τα 20 εκατομμύρια των ευρωπαίων ανέργων, αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και στην άλλη όχθη του ατλαντικού, όπου ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμπα μίλησε για 4 εκατ. νέες θέσεις εργασίας στην «πράσινη οικονομία» ως το 2020, τη στιγμή που ο σημερινός αριθμός ανέργων ξεπερνά τα 9 εκατ. Κατά συνέπεια το θέμα της ανεργίας και πλήρους απασχόλησης παραμένει άλυτο με τις καλύτερες προοπτικές ανάπτυξης της «πράσινης οικονομίας».
Η αναζήτηση πόρων για «πράσινες επενδύσεις», γίνεται κυρίως με την επιβολή «πράσινων φόρων», είτε στη λογική ο «ρυπαίνων πληρώνει», είτε στο όνομα κάλυψης του κόστους των κινήτρων «εξοικονόμησης ενέργειας», παραγωγής «καθαρών προϊόντων», κλπ. Ωστόσο η επιβολή προστίμων ή φόρων με βάση την αρχή ο «ρυπαίνων πληρώνει», δεν αποτελεί αποτελεσματικό μηχανισμό μείωσης των ρύπων, όταν τα πρόστιμα και οι φόροι προς επιχειρήσεις είναι κατά κανόνα μικρού ύψους σε σχέση με τα οφέλη από τη συνέχιση της ρύπανσης. Από την άλλη η χρησιμοποίηση «πράσινων φόρων» ως πρόσθετου μηχανισμού φορολογικής αφαίμαξης λαϊκών εισοδημάτων, χωρίς την αλλαγή του χαρακτήρα του φορολογικού συστήματος, διαιωνίζει την άδικη φορολογική μεταχείριση υπέρ των μεγάλων εισοδημάτων και των κερδών.Aρα τα όποια δημοσιονομικά μέτρα στήριξης της «πράσινης οικονομίας» δεν αποτελούν πάντα από περιβαλλοντική και κοινωνική άποψη ορθή επιλογή. Η φιλολογία εκπροσώπων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ «περί πράσινης ανάπτυξης» αξιοποιείται κυρίως για επικοινωνιακούς λόγους. Η δημοσιονομική πολιτική μπορεί να συμβάλλει θετικά όταν εξασφαλίζει πράγματι μείωση ρύπων, δικαιότερη κατανομή φορολογικών βαρών, αύξηση θέσεων εργασίας, κά.
Κατά συνέπεια η έξοδος από την κρίση, σε όφελος της κοινωνίας και του περιβάλλοντος, χρειάζεται μια άλλη πολιτική στον αντίποδα των σημερινών κυρίαρχων πολιτικών. Μια πολιτική που θα έχει επίκεντρο τις κοινωνικές ανάγκες, την αλλαγή του παραγωγικού προτύπου, την ανάσχεση των κλιματικών αλλαγών και τη βιώσιμη ανάπτυξη. Μιας πολιτικής που τα δημόσια αγαθά δεν θα αποτελούν εμπόρευμα και αντικείμενο κερδοσκοπίας, αλλά θα διασφαλίζεται η προσφορά τους σε όλους του πολίτες. Όπου οι αγορές δεν θα κυριαρχούν στην κοινωνία αλλά η κοινωνία πάνω στις αγορές. Όπου η αύξηση της παραγωγικότητας θα συνδυάζεται με πλήρη απασχόληση και μείωση του χρόνου εργασίας, με δικαιότερη κατανομή εισοδήματος και πλούτου, με δραστική μείωση των ανισοτήτων, εξάλειψη της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και ποικίλων κοινωνικών διακρίσεων, με δημοκρατική αποκέντρωση, ουσιαστική συμμετοχή εργαζόμενων στη λήψη αποφάσεων, με αναβάθμιση αντιπροσωπευτικών θεσμών κά. Μια πολιτική ισότιμης συνεργασία των λαών, ειρηνικής επίλυσης των διαφορών, μείωσης των στρατιωτικών δαπανών και ενεργή στήριξη των λιγότερο αναπτυγμένων χωρών για αντιμετώπιση κρίσιμων κοινωνικών και περιβαλλοντικών προβλημάτων. Δηλαδή μιλάμε για μια πολιτική υπέρβασης της κρίσης εμπνεόμενη από τις αξίες και τα οράματα του οικοσοσιαλισμού. Σε αυτό ακριβώς έγκειται η τεράστια προγραμματική διαφορά μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας, ενώ η αγωνιστική του παρέμβαση για την υπεράσπιση εργασιακών δικαιωμάτων και προώθησης των παραπάνω στόχων, τον κάνει αναντικατάστατη δύναμη για μια ελπιδοφόρα πορεία της ελληνικής κοινωνίας.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΛΙΟΣ


Ο πολύς κύριος KILLτίδης ξαναχτύπησε – τα κοράλλια αυτή τη φορά

Στο «σφυρί» ένας φυσικός θαλάσσιος πλούτος- Ερώτηση βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ προς τον υπουργό Ανάπτυξης & Τροφίμων

του Γιάννη Κουτελίδα – 22/09/2009

Η απόφαση για τη χορήγηση αδειών αλιείας κοραλλιών στο κεντρικό Αιγαίο και τις Κυκλάδες, που υπέγραψε (18/08) ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, κ. Κωνσταντίνος Κιλτίδης, διακυβεύει το μέλλον ενός ανεκτίμητου φυσικού πόρου, και δημιουργεί πολλαπλά ερωτήματα για τους σκοπούς που εξυπηρετεί η εν λόγω κίνηση.

Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ: Αμανατίδου-Πασχαλίδου Ευαγγελία, Φιλίνη Άννα και Ανδριοπούλου Σοφία κατέθεσαν σχετική ερώτηση στη βουλή προς τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων, η οποία αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Στις 18 Αυγούστου ο αρμόδιος Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων υπέγραψε απόφαση για χορήγηση αδειών αλιείας κοραλλιών στο κεντρικό Αιγαίο και τις Κυκλάδες, διακυβεύοντας το μέλλον ενός ανεκτίμητου πόρου.

Η σχετική απόφαση αναφέρει ότι για να προστατευθεί το απόθεμα των κοραλλιών, η αλιεία τους επιτρέπεται μόνο με το χέρι ή με σκαπάνη από δύτες, και από αλιευτικά σκάφη που διαθέτουν συσκευή δορυφορικής παρακολούθησης.

Αν και τα μέτρα ακούγονται καθησυχαστικά, εν τούτοις η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική, καθώς στην Ελλάδα, οι συσκευές δορυφορικής παρακολούθησης (VMS) υπολειτουργούν, ενώ, το ισχύον ελεγκτικό πλαίσιο χαρακτηρίζεται ανεπαρκές.

Η πλήρης έλλειψη αστυνόμευσης των αλιευτικών δραστηριοτήτων (πόσο μάλλον σε περιοχές και βάθη που κανείς δεν μπορεί να ελέγξει), σε συνδυασμό με τις συνθήκες που επιτρέπεται από σήμερα η αλίευση του κόκκινου κοραλλιού στις Κυκλάδες και στο Κεντρικό Αιγαίο θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε μία καταστροφή.

Σε αντίστοιχες περιπτώσεις χορήγησης αδειών για την αλιεία του κόκκινου κοραλλιού που είχαν δοθεί στο παρελθόν, οι περισσότερες από αυτές είχαν μεταβιβαστεί από τους Έλληνες κατόχους τους σε σκάφη από άλλες χώρες (κυρίως από την Ιταλία) υπό τη μορφή υπεργολαβίας.

Τα εν λόγω σκάφη, τα οποία είναι εξοπλισμένα με σύγχρονα μηχανήματα π..χ. ROV (τηλεκατευθυνόμενος υποβρύχιος ρομποτικός μηχανισμός) ή και με μεταλλικές δράγες (συρόμενο αλιευτικό εργαλείο), έχουν τη δυνατότητα να αποψιλώνουν πλήρως μεγάλες περιοχές από αυτό το σπάνιο και αργά αναπτυσσόμενο είδος. Το γεγονός δε ότι ο ρυθμός ανάπτυξης του κόκκινου κοραλλιού είναι ιδιαίτερα χαμηλός (μόλις λίγα χιλιοστά το χρόνο), το καθιστά μη ανανεώσιμο θαλάσσιο πόρο.

Σημειώνουμε, πως για την ανανέωση ενός κοραλλιού που θα αφαιρεθεί από τον θαλάσσιο πυθμένα σήμερα, απαιτούνται δεκαετίες, ενώ πέραν της εντυπωσιακής ομορφιάς και εμπορικής αξίας αποτελεί επίσης και ένα σημαντικό κομμάτι της θαλάσσιας τροφικής αλυσίδας. Η αφαίρεσή του έχει ποικίλες σημαντικές επιπτώσεις στην ισορροπία των εμπορικών και μη ειδών που μοιράζονται τους θαλάσσιους οικοτόπους του. (Στις ελληνικές θάλασσες έχουν καταγραφεί 10 είδη κοραλλιών γοργονίων, ένα εκ των οποίων είναι και το κόκκινο κοράλλι Corallium rumbrum).

Επειδή

– είναι απορίας άξιον με βάση ποια ερευνητικά και επιστημονικά δεδομένα θεωρεί το Υπουργείο ότι υπάρχει επαρκές απόθεμα κόκκινου κοραλλιού προς αλίευση στην περιοχή των Κυκλάδων και του κεντρικού Αιγαίου,

– τα αποτελέσματα των πολυετών ερευνών που υλοποιεί το Αρχιπέλαγος, Ι.ΘΑ.Π.Ε.Α καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου και σε διάφορες περιοχές των ελληνικών θαλασσών δεν συνάδουν σε καμία περίπτωση με την τακτική που εφαρμόζει το υπουργείο Ανάπτυξης,

– η εμφάνιση νέων αλιευτικών αποθεμάτων, σε μία περίοδο όπου, η εφαρμογή άμεσων μέτρων στρατηγικής διαχείρισης και προστασίας των ήδη υποβαθμισμένων αλιευτικών πόρων στα συγκεκριμένα θαλάσσια οικοσυστήματα είναι πιο αναγκαία από ποτέ

Ερωτάται ο κ. Υπουργός:

Θα αποσύρει άμεσα την απόφαση για χορήγηση αδειών αλίευσης κοραλλιών στο κεντρικό Αιγαίο και στις Κυκλάδες;»

από το Αρχιπέλαγος

Πανωλεθρία

Για επικοινωνιακή πανωλεθρία που θα μεταφραστεί σε απόλυτο όλεθρο κάνουν πλέον λόγο στη Νέα Δημοκρατία βλέποντας τα επί δεκαετίες «κάστρα» της Δεξιάς να καταρρέουν το ένα πίσω από το άλλο.
Προβλέπουν τέτοια έκταση συντριβής που μεταξύ σοβαρού και αστείου λένε οτι

«δεν υπάρχει πλέον θέμα διαδοχής καθώς ο όποιος ή η όποια διάδοχος δεν θα έχει τι να παραλάβει».

Οι Τελευταίες δημοσκοπήσεις

Νάτες! Νάτες!
Μόλις τις κατέβασα από το Mail και τις έχω μπροστά μου ζεστές και ολόφρεσκες.
Είναι οι τελευταίες δημοσκοπήσεις συν οι κυλιόμενες όλου του 10ημέρου.
Αναλυτικές. Με «πίτες», με άξονες, για κάθε κόμμα, κομματίδιο και απόκομμα.
Με προβολές και αναγωγές σε τελικό αποτέλεσμα. Συγκριτικά στοιχεία με το 2004 και το 2007.
Τα πάντα!
Είναι μπροστά μου. Τις έχω τυπώσει.
Ομως…
Δυστυχώς δεν μπορώ να τις δείξω ούτε στο παπά!
Ούτε λόγος φυσικά να τις δημοσιεύσω εδώ μέσα.
Διότι έτσι λέει ο νόμος.
Τι λέει;
Οτι εγώ μπορώ να ξέρω ενώ εσείς θα παραμείνετε στην τύφλα σας.
Λες και κρατάω απόρρητα έγγραφα για τις πυραυλικές μας βάσεις.
Και θα πει κάποιος: «να κι αν τις έχεις κι αν δεν τις έχεις. Δεν μας ενδιαφέρουν οι δημοσκοπήσεις».
Ούτε κι εμένα με ενδιαφέρουν.
Ομως το θέμα δεν είναι εκεί.
Το θέμα είναι οτι εγώ και μερικές χιλιάδες ακόμη ξέρουμε κάτι που εσείς δεν επιτρέπεται να μάθετε.
Κατά παράβαση κάθε έννοιας ισοτιμίας, ισονομίας, δημοκρατίας.
Γιατί ένα από τα βασικά στοιχεία της Δημοκρατίας είναι η ελευθερία του τύπου και της έκφρασης.
Αυτή είναι η ΨΥΧΗ της δημοκρατίας που ξεψύχησε στα χέρια του Παυλόπουλου.

Και δεν είναι μόνο που δεν ξέρετε και δεν πρόκειται να μάθετε.
Είναι και το οτι οι άλλοι, εκτός Ελλάδας, μπορούν επίσης να ξέρουν αλλά και να δημοσιεύουν.
(Βλέπε το προηγούμενο ποστ)
Είναι οτι κάποιοι μπορούν να ισχυρίζονται και να λένε το μακρύ τους και το κοντό τους.
Διπλό.
Τριπλό το κακό!

Τόσο κακό που έχω μια έντονη φαγούρα και μου έρχεται να τρίψω την πλάτη μου στη μαγκούρα του τσοπάνη…

Μόνο και μόνο για να του τρίψω μετά στη μούρη τις απαγορεύσεις!

Βεβαίως -τι ειρωνεία!- τα στοιχήματα επιτρέπονται: https://www.bwin.com/gr/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE