Ονειροπόλοι επαναστάτες που έκαναν την ουτοπία, πραγματικότητα

Ζουν σε κοινωνίες που οραματίστηκαν κάποιοι ονειροπόλοι επαναστάτες, εκεί όπου οι αρχές της δημοκρατίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης ισχύουν για όλους και φαίνεται να βρίσκουν το πραγματικό τους νόημα. Δεν πρόκειται για ουτοπία, αλλά για δύο ξεχωριστές κοινωνίες, όπου το κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό σύστημα, αποστρέφεται, με μεγάλη αποδοχή, το γνωστό καπιταλιστικό σύστημα της δύσης.

Η Μαρίζα Φατίμα ντα Λουζ εκπροσωπεί, από τη θέση της γενικής γραμματέα, το κίνημα των Ακτημόνων MST της Βραζιλίας, που κερδίζει ολοένα και περισσότερους υποστηρικτές, στο όνομα του Αντόνιο Κονσελέιρο, ο οποίος «βαρέθηκε» να περιμένει την ημέρα της επανάστασης κι αποφάσισε να χτίσει τη δική του κοινωνία μέσα στην υπάρχουσα.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, μερικές χιλιάδες άνθρωποι κατέλαβαν μια έκταση γης, στη βόρεια Βραζιλία, το Γκανούδος, και την καλλιέργησαν. Όλοι είχαν το ίδιο μερίδιο και φρόντιζαν τους ανήμπορους. Η μικρή αυτή κοινότητα άρχισε να προσελκύει φτωχούς, από κάθε σημείο της Βραζιλίας, που ήθελαν να εγκατασταθούν εκεί. Η κατάληψη γης των λίγων, πλούσιων γαιοκτημόνων, η καλλιέργειά της με σεβασμό προς το φυσικό περιβάλλον και η εκπαίδευση των συμμετεχόντων, κυρίως των νέων, έγιναν οι βασικοί στόχοι ενός κινήματος, που άρχισε να συστήνεται, όχι τόσο εξαιτίας μίας συγκεκριμένης πολιτικής στάσης, αλλά των βασικών αναγκών των ανθρώπων, που βρίσκονταν στο περιθώριο του κρατικού μηχανισμού. Σήμερα, το κίνημα των Ακτημόνων της Βραζιλίας αριθμεί τρία εκατομμύρια μέλη.

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στην Ισπανία, σ’ ένα μικρό μέρος της Ανδαλουσίας, την κοινότητα Μαριναλέντα, ο Χουάν Μανουέλ Σάντσες Γκορντίγιο είναι ο δήμαρχος περίπου 3.000 κατοίκων, αγροτών στο σύνολό τους, που κατέλαβαν 12.000 στρέμματα γης, την καλλιέργησαν και δημιούργησαν έναν αγροτικό συνεταιρισμό, από τον οποίο ζει ολόκληρο το χωριό.

Στη Μαριναλέντα δεν υπάρχει ανεργία, ούτε αστυνομικοί, οι κάτοικοι εργάζονται στο συνεταιρισμό 6,5 ώρες τη μέρα και αμείβονται με 47 ευρώ (όλοι έχουν τον ίδιο μισθό). Τα προϊόντα τους είναι αγκινάρες, ελιές, πιπεριές κ.ά., τα οποία μεταποιούν, ενώ τα κέρδη δεν μοιράζονται, αλλά επενδύονται και πάλι στο συνεταιρισμό για να αυξηθεί η παραγωγή και οι δουλειές. Όλοι έχουν τα ίδια δικαιώματα στις παροχές του δήμου, όπως τα σχολεία και τα γηροκομεία. Για τους κατοίκους του μικρού αυτού δήμου, η πολιτική δημοκρατία δεν έχει καμία αξία, χωρίς την οικονομική και την κοινωνική δημοκρατία κι αυτό αποτελεί βασική αρχή στη ζωή τους.

Οι δυό τους βρέθηκαν στη Θεσσαλονίκη, με αφορμή το τριήμερο, παγκόσμιο Φεστιβάλ «Άμεσης Δημοκρατίας»,. που πραγματοποιείται στο ΑΠΘ, από τις 8 Σεπτεμβρίου, από αντιεξουσιαστικές οργανώσεις όλου του κόσμου και κατέθεσαν στο ΑΠΕ – ΜΠΕ μερικές σκέψεις τους:

Ερώτηση: Οι κοινωνίες που καταφέρατε να δημιουργήσετε, ο καθένας στη χώρα του, παραπέμπουν στο «όνειρο» που έχει κάθε έφηβος στο μυαλό του για τον κόσμο, στον οποίο θα ήθελε να ζει. Πώς πετύχατε να κάνετε το «όνειρο», πραγματικότητα;

Μαρίζα: Είναι μια αναγκαιότητα, που δημιουργήθηκε λίγο πριν από το τέλος της δικτατορίας. Δεν είναι θέσφατο, ούτε έτοιμο κίνημα, ξεκίνησε με καταλήψεις γης και οι άνθρωποι που το αποτελούσαν ήταν πλήρως αποκλεισμένοι από το κρατικό σύστημα. Με τον καιρό και με τη βοήθεια συνδικάτων και οργανώσεων, τα κατάφεραν. Η Βραζιλία είναι η χώρα, στην οποία η γη ανήκει μόνο στο 5% του πληθυσμού, τα γνωστά λατιφούντια. Ενάντια σ’ αυτό αγωνίστηκαν και δημιούργησαν τη ζωή τους (σχολεία, εκπαίδευση, οικογένεια, σπίτια κ.ά.), πάνω στην κατειλημμένη γη. Οργανώνουμε την καθημερινή μας ζωή, σχολεία καθημερινά και πολιτικά, όπου εκπαιδεύονται τα μέλη των ακτημόνων. Μας ενδιαφέρει πολύ η οργάνωση του αγώνα μας, σε παγκόσμιο επίπεδο και γι’ αυτό στήσαμε το διεθνές δίκτυο Campesina, όπου συμμετέχουν πολλά συνδικάτα, κυρίως αγροτικά, αλλά και όχι μόνο.

Χουάν Μανουέλ: Βρισκόμαστε στην Ανδαλουσία, μία περιοχή της Ισπανίας με 8 εκατομμύρια κατοίκους, όπου η συγκέντρωση της γης είναι πολύ υψηλή. Το 50% αυτής βρίσκεται κάτω από την ιδιοκτησία του 2% του πληθυσμού. Έχει 1,5 εκατομμύριο άνεργους και περίπου 2,5 εκατομμύρια φτωχούς.

Δημιουργήσαμε ένα συνδικάτο με το όνομα «Συνδικάτο των εργατών της γης», που έχει 30.000 μέλη κι εκτείνεται σ’ όλη την Ανδαλουσία. Αγωνιζόμαστε για τη διατροφική κυριαρχία και την αγροτική μεταρρύθμιση, με την έννοια ότι θα πρέπει κάθε χωριό και περιοχή να έχει πλήρη έλεγχο πάνω στο τι θα παράγει και με ποιον τρόπο. Καλλιεργούμε πολλά χωράφια, που τώρα βρίσκονται στην ιδιοκτησία της κοινότητας. Υπήρξε μεγάλη καταστολή στους αγώνες του συνδικάτου – σ’ όλα αυτά τα χρόνια οι διευθύνοντες έχουν συγκεντρώσει μαζί 53 χρόνια φυλάκισης και τα πρόστιμα που οφείλει το συνδικάτο ανέρχονται στα 60 εκατομμύρια ευρώ.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, στη Μαριναλέντα το 80% του πληθυσμού είναι αγρότες του κάμπου, που παλαιότερα δεν είχαν γη και η μόνη λύση που είχαν ήταν η μετανάστευση. Το μόνο που έμενε ήταν να αγωνιστούμε για την απασχόληση, συνδικαλιστικά και πολιτικά και για να πετύχουμε κάτι τέτοιο θα έπρεπε να συμμετέχουν όλοι. Θεσμοθετήσαμε τη γενική συνέλευση ως το όργανο που θα παίρνει όλες τις αποφάσεις στο χωριό μας (έργα, φόροι, καταλήψεις γης, τι και πώς θα παραχθεί).

Συνειδητοποιήσαμε ότι, η πολιτική δημοκρατία, χωρίς την οικονομική δημοκρατία, δεν έχει καμία αξία. Οπότε ξεκινήσαμε από το βασικό μας πρόβλημα που ήταν η ανεργία, και γι’ αυτό θα έπρεπε να έχουμε τη δική μας γη. Έπειτα από 10 χρόνια αγώνα καταφέραμε να καταλάβουμε αυτή τη γη (12.000 στρέμματα). Καταφέραμε την πλήρη απασχόληση από την καλλιέργεια και τη μεταποίηση αγροτικών προϊόντων (αγκινάρα, ελιά, πιπεριές κ.ά.). Η γη και η βιομηχανία ανήκουν σ’ αυτόν που δουλεύει. Ολοι οι εργαζόμενοι στο συνεταιρισμό και το εργοστάσιο παίρνουν τον ίδιο μισθό, 47 ευρώ την ημέρα, για 6,5 ώρες δουλειάς. Τα κέρδη του συνεταιρισμού δεν μοιράζονται στους εργαζόμενους, αλλά επενδύονται ξανά στο συνεταιρισμό για να αυξηθεί η παραγωγή.

Αφού πετύχαμε την οικονομική δημοκρατία, προσπαθήσαμε για την κοινωνική δημοκρατία. Δεν υπήρχαν αρκετά σπίτια και θεσμοθετήσαμε την κατοικία ως δικαίωμα. Όταν κάποιος στη Μαριναλέντα θέλει να κτίσει σπίτι, ο δήμος τού παραχωρεί γη, τον αρχιτέκτονα για τα σχέδια κι εργατικά χέρια. Αν ο ίδιος προσφέρει εργασία, μπορεί να μειώσει το κόστος. Τα σπίτια είναι 90 τ.μ. και έχουν 100 τ.μ. αυλή και αποπληρώνουν το δάνειο στο δήμο με 15 ευρώ το μήνα. Με το ίδιο σκεπτικό οργανώσαμε και τις υπόλοιπες παροχές που έχει ο δήμος, για παράδειγμα τους παιδικούς σταθμούς και τα γηροκομεία. Σ’ όλα αυτά κανείς δεν κερδίζει χρήματα, όλοι ζουν από τη δουλειά τους κι αν έχουν μία σημαντική θέση μπορούν να τη χάσουν, εάν το αποφασίσει η γενική συνέλευση.

Ερώτηση: Είναι αρκετό να πιστεύει κανείς σε μία πολιτική ιδεολογία για να πετύχει κάτι τέτοιο ή χρειάζεται κάτι περισσότερο;

Μαρίζα: Η ιδεολογία και η πολιτική στάση του καθενός είναι αλληλένδετα. Ο αγώνας και οι κατακτήσεις τους ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο και τους μεγαλογαιοκτήμονες είναι ενιαίος. Αλλά ο κόσμος πολιτικοποιήθηκε από τους αγώνες, δεν υπήρχε νωρίτερα κάτι στημένο πολιτικά, πέρα από την ίδια την ανάγκη των ανθρώπων. Σίγουρα, η μαζικότητα έπαιξε μεγάλο ρόλο κι αυτό οφείλεται στο ότι οι ίδιοι οι άνθρωποι δεν είχαν άλλη λύση, ήταν αποκλεισμένοι από το κράτος και είχαν ανάγκες. Δεν ξέρουμε πού θα καταλήξει το κίνημα αυτό. Τα μέλη του MST δεν είναι απόφοιτοι πανεπιστημίων και δεν είναι υψηλά πολιτικοποιημένοι.

Χουάν Μανουέλ: Οι ιδέες – αξιοπρέπεια, ελευθερία, ισότητα – είναι πάντα πολύ χρήσιμες, αλλά πρέπει να φιλτράρονται στην πράξη και να εφαρμόζονται στο πλαίσιο που θέλουμε να κινηθούμε. Αυτό το πλαίσιο το υπαγορεύουν οι συγκεκριμένες ανάγκες του λαού. Αυτό που μας δίδαξε η δική μας εμπειρία είναι ότι όπου υπάρχει αγώνας, υπάρχουν δικαιώματα. Αν δεν υπάρξει αγώνας, δεν υπάρχουν ούτε δικαιώματα.

Ερώτηση: Δεν υπάρχουν «αγκάθια» και προβλήματα σ’ αυτό το μοντέλο κοινωνιών;

Μαρίζα: Φυσικά, υπάρχουν αρνητικά στοιχεία στις κατειλημμένες κοινότητες του κινήματος των Ακτημόνων, αλλά αυτά έρχονται ως αποτέλεσμα των αντιφάσεων του καπιταλισμού. Υπάρχουν αρνητικά και στις καθημερινές συμπεριφορές και ελλείψεις στα προγράμματα ή στα υλικά αγαθά, αλλά όλα οφείλονται στις αντιφάσεις του καπιταλισμού. Υπάρχει και η μεγάλη προσπάθεια καταστολής από την κυβέρνηση Λούλα, που μας φέρνει πολύ μεγάλα προβλήματα.

Χουάν Μανουέλ: Υπάρχει ένας θεός που κυριαρχεί πάνω στην κοινωνία κι αυτός είναι το χρήμα. Κι όσο δεν μπορούμε να καταρρίψουμε το χρήμα, δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο που σκέφτεται ο κόσμος, πάντα μέσα στις κοινωνίες μας θα υπάρχουν φαινόμενα, όπως ο εγωισμός και ο ατομισμός και ο καταναλωτισμός και πάντα θα δημιουργούνται εσωτερικές διαμάχες για το ποιος θα καταναλώσει περισσότερα, ποιος θα έχει περισσότερα στην κατοχή του. Πιστεύουμε ότι, εκτός από τη δομή θα πρέπει να αλλάξουμε και τις αξίες. Η γενική συνέλευση είναι ταυτόχρονα ένα πανεπιστήμιο, στο οποίο ο κόσμος μπορεί να εκπαιδευτεί πάνω σ’ αυτές τις αξίες. Όπως έλεγε και ο Τσε Γκεβάρα, θα πρέπει να δημιουργήσουμε ένα καινούργιο είδος ανθρώπου γι’ αυτή την καινούργια κοινωνία που οραματιζόμαστε.

Ερώτηση: Οι νέοι παίζουν ενεργό ρόλο στη ζωή των κοινωνιών σας. Πώς το σχολιάζετε αυτό;

Μαρίζα: Πράγματι. Κι όχι μόνο στους αγώνες μας, αλλά και στην εσωτερική μορφοποίηση που δημιουργούν στις κοινότητες. Γι’ αυτό δίνουμε μεγάλη έμφαση στην εκπαίδευσή τους σε σχέση με την καλλιέργεια της γης και τον πολιτισμό τους, τις ρίζες τους. Και η συμμετοχή τους είναι θετική σ’ όλα αυτά. Δεν ασχολούνται μόνο με τις αγροτικές εργασίες, αλλά εκπαιδεύονται έτσι ώστε να παράγουν ποιοτική τροφή, χωρίς χημικά, διαφυλάττοντας τους φυσικούς πόρους.

Χουάν Μανουέλ: Αγωνιζόμαστε για ιδέες, όπως η ουτοπία, η ειρήνη, η ισότητα και κανείς δεν είναι πιο κοντά σ’ αυτές τις ιδέες από τους νέους. Ωστόσο, υπάρχουν και τα καθημερινά, πρακτικά τους προβλήματα, που χρειάζονται λύσεις. Οι νέοι χρειάζονται δουλειά, καθώς είναι η ομάδα εκείνη του πληθυσμού, που επηρεάζεται περισσότερο από την ανεργία.

Ερώτηση: Με βάση τα κοινωνικό-οικονομικά δεδομένα που διαμορφώνονται στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες στον κόσμο ποιες πιστεύετε ότι θα είναι οι εξελίξεις;

Μαρίζα: Είναι κρίση του συστήματος. Εμείς τη ζήσαμε με τραγικές συνέπειες. Μόνη λύση είναι σύγκρουση και αγώνας ενωτικός, πρωτοβουλίες από το λαό, μαζικότητα και συνέχεια.

Χουάν Μανουέλ: Αυτό που πρέπει να κάνει η Ελλάδα είναι να τρέξει μακριά από το ΔΝΤ, σαν να ήταν η πανούκλα. Είναι μία κατεστημένη μαφία. Θα ήταν προτιμότερο για την Ελλάδα να φτάσει σε στάση πληρωμών με χρεοκοπία, και αναδιάρθρωση του χρέους, παρά να ακολουθήσει τις συνταγές του ΔΝΤ. Θα έπρεπε να επανεξετάσει, εάν θα πρέπει να βρίσκεται ή όχι στην ευρωζώνη. Νομίζω υπάρχει λύση κι αυτή θα ήταν μία κυβέρνηση που θα είχε το κουράγιο να κρατικοποιήσει τις τράπεζες και να βάλει τις ανάγκες του πληθυσμού πάνω από τα κέρδη μιας χούφτας ανθρώπων. Αντί να κάνει περικοπές, να κάνει δημόσιες επενδύσεις. Η ενέργεια να είναι κοινό αγαθό κι όχι μέσο για να κερδοσκοπούν κάποιοι. Ελλάδα και Ισπανία είναι θύματα της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της ΕΕ κι αυτό πρέπει να το αμφισβητήσουμε, γιατί η αποτυχία της είναι εμφανής. Στην Ευρώπη, σήμερα, ένας αγρότης, κάθε λεπτό, καταστρέφεται οικονομικά. Πρέπει να φτάσουμε στη διατροφική κυριαρχία, σύμφωνα με την οποία, η Ελλάδα και κάθε μικρή κοινωνία, θα μπορεί να αποφασίσει τι θα παράγει, με βάση τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας. Κατοικία για όλους, δημόσια παιδεία και υγεία, δημόσιοι πόροι στην υπηρεσία όλων. Αυτή η κρίση είναι ψεύτικη, ένα κατασκεύασμα των μεγάλων χρηματοοικονομικών κέντρων και δεν πρέπει να υποταχθούμε.

HASTA LA VICTORIA!

Ευρωζώνη και αγορές καυγαδίζουν για το ποιος θα πτωχεύσει την Ελλάδα.

(Σ.Σ. Το ζήτημα είναι απλό. Η επίσημη, άνωθεν, χρεοκοπία της Ελλάδας είναι θέμα χρόνου. Συγκεκριμένου χρόνου. Μέχρι να τεθεί σε λειτουργία ο νέος μηχανισμός «οικονομικής διακυβέρνησης» και δημοσιονομικής εποπτείας σε επίπεδο Ε.Ε. Αμέσως μετά θα μας βουλιάξουν, «ελεγχόμενα», στον πάτο.)
(Σ.Σ. Update: Σε δημοσίευμα των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», που θα κυκλοφορήσουν αύριο Παρασκευή, τονίζεται από τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), Ζαν-Κλοντ Τρισέ, ότι προσωπικά τάσσεται υπέρ μιας «αλλαγής διάστασης» στην άσκηση της δημοσιονομικής εποπτείας, μετά την ελληνική δημοσιονομική κρίση, που γίνεται από την ΕΚΤ σε όλη την ευρωζώνη. Δεν αποκρύπτει ότι θα ευνοήσει τον αποκλεισμό από την ευρωζώνη κρατών, «που συστηματικά θα παραβιάζουν τους κείμενους δημοσιονομικούς κανόνες στην ευρωζώνη», αναφέροντας πάντως σχετικά ότι η κύρωση θα μπορούσε να περιβληθεί την μορφή» της αναστολής δικαιώματος ψήφου του κράτους-παραβάτη«.)

Του Δημήτρη Καζάκη

οικονομολόγου – αναλυτή

Από την εποχή που επιβλήθηκε το μνημόνιο στην Ελλάδα ξεκίνησε μια περίοδος σιγής στις διεθνείς αγορές σχετικά με τα ελληνικά ομόλογα. Σύμφωνα με τη «Frankfurter Allgemeine Zeitung» (23.8) «οι αποδόσεις στα ελληνικά ομόλογα είναι εδώ και δύο μήνες σταθερές (…). Πριν από μερικούς μήνες τα ελληνικά ομόλογα ήταν στο επίκεντρο της ευρωκρίσης, αλλά από το τέλος Ιουνίου έπεσαν σε ένα είδος θερινής νάρκης». Η κατάσταση αυτή επιβλήθηκε αφού όσοι μπόρεσαν κατόρθωσαν να επανατοποθετηθούν στην αγορά ή να απαλλάξουν τον εαυτό τους από μεγάλο μέρος των ελληνικών ομολόγων που κατείχαν.

Με την εκτίναξη των επιτοκίων στα ύψη βρέθηκαν αρκετά επενδυτικά κεφάλαια να μην μπορούν να κάνουν τίποτε περισσότερο παρά να κρατήσουν τα ελληνικά ομόλογα, ώστε να μην αναγκαστούν να τα πουλήσουν με μεγάλη ζημιά. Έτσι η αγορά ελληνικών ομολόγων μπήκε σε μια περίοδο σχετικής στασιμότητας, με πολλούς επενδυτές να περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία «εν αναμονή των αποτελεσμάτων του πακέτου εξυγίανσης που εφαρμόζει η ελληνική κυβέρνηση» («Frankfurter Allgemeine Zeitung»)….Αυτά τα «πακέτα ομολόγων» είναι που βρίσκονται πίσω από τις έντονες πιέσεις για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Αν σκεφτεί κανείς ότι στη διάρκεια μόνο του τελευταίου εννεαμήνου το ελληνικό τριετές ομόλογο αναφοράς έχασε πάνω από το 20% της τρέχουσας αξίας του στην αγορά και το 10ετές ομόλογο πάνω από το 35%, τότε ο κάτοχος αυτών των ομολόγων έχει δυο επιλογές: είτε να πουλήσει τα ομόλογά του στην αγορά χάνοντας σημαντικό μέρος της ονομαστικής τους αξίας είτε να περιμένει και να πιέζει για την αναδιάρθρωση του χρέους.

Η αναδιάρθρωση, ακόμα και όταν προβλέπει σημαντικό «κούρεμα» της αξίας των ομολόγων, γίνεται πάντα στη βάση της ονομαστικής τους αξίας και όχι της αξίας που έχουν τη δεδομένη στιγμή στην αγορά. Επομένως, οι κάτοχοι των ομολόγων, που βλέπουν την τρέχουσα αξία τους να κατρακυλάει, δεν έχουν παρά να ποντάρουν σε μια συμφωνία αναδιάρθρωσης, η οποία δεν θα προβλέπει «κούρεμα» μεγαλύτερο από τις ζημιές που έχουν υποστεί ήδη στην αγορά. Ταυτόχρονα τα αυξημένα επιτόκια των νέων ομολόγων που θα αντικαταστήσουν τα παλιά θα δώσουν μια νέα ευκαιρία για κέρδη ή τουλάχιστον για ισοφάρισμα των απωλειών.

Η Ευρωζώνη, μέσω του «μηχανισμού στήριξης», της εν λευκώ αποδοχής κρατικών ομολόγων από την ΕΚΤ, της ασφυκτικής λιτότητας και των νέων όρων «οικονομικής διακυβέρνησης» που επεξεργάζονται οι ευρωκρατούντες, έχει μετατραπεί σε ένα κλειστό καρτέλ που φροντίζει αποκλειστικά για τη στήριξη των ευρωπαϊκών τραπεζών. Αυτό έχει ενισχύσει τις ανησυχίες των διεθνών αγορών και κυρίως εκείνων των κύκλων που εκτιμούν ότι η «διάσωση» των ευρωπαϊκών τραπεζών θα γίνει εις βάρος τους.

Ιδίως σε μια συγκυρία που επιδεινώνονται δραματικά οι άμεσες προοπτικές της παγκόσμιας οικονομίας και η ασφυκτική λιτότητα που έχει επιβληθεί στην ευρωζώνη, όχι μόνο δεν φέρνει αποτέλεσμα, αλλά αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς παράγοντες αυτής της επιδείνωσης. Κι αυτό δεν φαίνεται μόνο από τα αποτελέσματα της πολιτικής του μνημονίου.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Ιρλανδία, η οποία ακολουθεί τις συνταγές της πιο αυστηρής λιτότητας κατ’ εντολήν της Ε.Ε., χωρίς να της έχει επιβληθεί μνημόνιο και χωρίς να έχει αντίστοιχο πρόβλημα δημοσίου χρέους με την Ελλάδα. Η κατάσταση της χώρας πάει από το κακό στο χειρότερο, μόνο και μόνο γιατί καλείται να ξελασπώσει τις τράπεζες. Το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η Ιρλανδία, χάρις στο ευρώ και τις συνταγές της Ε.Ε., έχει χτυπήσει καμπανάκια στις διεθνείς αγορές.

«Αν υπάρχει μια χώρα που αποδεικνύει σε τι χάλι έχει βρεθεί το κοινό νόμισμα, αυτή δεν είναι η Ελλάδα ούτε η Ισπανία ή η Πορτογαλία. Είναι η Ιρλανδία. Όταν οι χώρες παραβαίνουν τους κανόνες και κατόπιν μπαίνουν σε μπελάδες, αυτό δεν αποτελεί έκπληξη. Όμως, αν ακολουθούν πιστά και κατά γράμμα τους κανόνες και παρ’ όλα αυτά αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα, αυτό σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά με αυτό καθ’ αυτό το σύστημα», σχολίαζε πρόσφατα ο Μάθιου Λιν του Bloomberg (30/8). «Αν η λιτότητα δεν λειτουργεί για την Ιρλανδία, αποκλείεται να βοηθήσει την Ελλάδα, την Πορτογαλία ή την Ισπανία. Ολόκληρο το πείραμα της νομισματικής ένωσης είναι καταδικασμένο εάν οι ηγέτες του ευρώ δεν εγκαταλείψουν την απλοϊκή τους συνταγή».

Η εκτίναξη λοιπόν των επιτοκίων και των spreads των ελληνικών ομολόγων δεν έχει να κάνει μόνο με την κατάσταση στην Ελλάδα, αλλά και με τη γενικότερη πεποίθηση που αρχίζει να κυριαρχεί στις διεθνείς αγορές ότι η κρίση της Ευρωζώνης και ο τρόπος αντιμετώπισής της από τους ευρωκρατούντες απειλεί να καταβαραθρώσει το σύνολο της παγκόσμιας οικονομίας. Η Γουόλ Στριτ, το Σίτι του Λονδίνου και οι ασιατικές κεφαλαιαγορές δεν έχουν καμιά διάθεση να υποστούν ένα νέο ισχυρό κραχ τους ερχόμενους μήνες προκειμένου να «διασωθούν» οι ευρωπαϊκές τράπεζες. Ειδικά από τη στιγμή που η οικονομία των ΗΠΑ χάνει συνεχώς έδαφος και δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος μιας παγκόσμιας ανάκαμψης.

Στην απαίτηση των διεθνών αγορών για άμεση αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, πριν να είναι πολύ αργά, ο Όλι Ρεν και οι ευρωκρατούντες απαντούν ότι δεν ήρθε ακόμα η ώρα. Ζητούν παράταση χρόνου για να προλάβουν να θέσουν σε λειτουργία τον νέο μηχανισμό «οικονομικής διακυβέρνησης» και δημοσιονομικής εποπτείας σε επίπεδο Ε.Ε. Στο άρθρο που αναφέραμε ο Όλι Ρεν υπόσχεται ότι «έχω την πρόθεση να προωθήσω έως το τέλος Σεπτεμβρίου ένα νομοθετικό πακέτο για τη μεταρρύθμιση της διακυβέρνησης».

Ζητούν την πτώχευση

Η αγωνία των ευρωκρατούντων είναι να εξασφαλίσουν αρκετό χρόνο για να μετατρέψουν την Ευρωζώνη σε Νταχάου κατά τις προτάσεις και τα πρότυπα του αρχιερέα Σόιμπλε. Όχι μόνο για να τιμωρούν έγκαιρα και αποφασιστικά τους «παραβάτες» που ξέφυγαν από τον «δρόμο της αρετής», αλλά και να διαθέτουν τις αναγκαίες διαδικασίες ελεγχόμενης πτώχευσης χωρών σαν την Ελλάδα χωρίς να θίγεται η συνοχή και η ισχύς του ευρώ.

Έτσι η Ελλάδα έχει βρεθεί εγκλωβισμένη σε μια διαπραγμάτευση για το χρέος της που γίνεται ερήμην της και εις βάρος της. Το όλο ζήτημα είναι πότε, με ποιον τρόπο και προς όφελος ποιου θα προχωρήσει η διαδικασία της ελεγχόμενης πτώχευσης για τη χώρα.

Όταν λοιπόν εμφανίζονται σήμερα ορισμένοι και προτείνουν αναδιάρθρωση του χρέους με «κούρεμα» 20%, 30% ή και 50% επί της ονομαστικής αξίας των ελληνικών ομολόγων, η πρόταση αυτή μπορεί να φαντάζει στον αφελή ως σημαντική μείωση του χρέους. Στην πραγματικότητα όμως κρύβει την προσπάθεια αφενός να αποζημιωθούν οι κάτοχοι των ομολόγων του ελληνικού χρέους για τις ζημιές που έχουν ήδη υποστεί λόγω της κρίσης. Και αφετέρου να τους εξασφαλίσει νέες, καλύτερες αποδόσεις.

Οι προτάσεις αναδιάρθρωσης του χρέους δουλεύουν πάντα υπέρ του δανειστή, του κερδοσκόπου, του τοκογλύφου. Πρώτα και κύρια διότι ισοδυναμούν με άμεση επίσημη πτώχευση της χώρας. Και τι σημαίνει πτώχευση; Σημαίνει παράδοση στους δανειστές. Αυτός είναι και ο λόγος που όσοι διεθνείς αναλυτές προτείνουν αναδιάρθρωση χρέους με «κούρεμα» μιλούν κατ’ ουσία για «συντεταγμένη πτώχευση». Κι αυτό στην πράξη σημαίνει πτώχευση της χώρας ύστερα από συμφωνία με τους δανειστές της και υπό διεθνή κηδεμονία.

Επομένως όσοι προτείνουν αναδιάρθρωση του χρέους με «κούρεμα» ή χωρίς ως εναλλακτική λύση απέναντι στο μνημόνιο στην ουσία ζητούν να επιταχυνθούν οι διαδικασίες επίσημης πτώχευσης της χώρας υπό καθεστώς κατοχής και δήμευσης. Ιδίως αν αυτή συμβεί εντός της Ευρωζώνης…

Ο πρόεδρος του ΔΣΑ κ. Δ. Παξινός, που ηγείται μιας εξαιρετικής πρωτοβουλίας προσφυγής εναντίον του μνημονίου, σε μια ιδιαιτέρως σημαντική ημερίδα – που δυστυχώς πέρασε στα «ψιλά» της ενημέρωσης – για τον αποικιοκρατικό χαρακτήρα της δανειακής σύμβασης, στις 15.7, είπε στην προσφώνησή του ότι «αυτό που χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ψυχή».

Πράγματι χρειάζεται ψυχή σήμερα για να τα βάλεις με το καθεστώς του μνημονίου. Χρειάζεται όμως περισσότερη ψυχή για να μην δεχτείς τη Σκύλλα ή τη Χάρυβδη ως πεπρωμένο αυτού του τόπου. Χρειάζεται ψυχή για να αρνηθείς την άνωθεν επιβαλλόμενη πτώχευση της χώρας υπό καθεστώς μνημονίου ή αναδιάρθρωσης του χρέους. Χρειάζεται ψυχή για να πεις ότι το χρέος δεν το δημιούργησε ο λαός και άρα η μόνη έντιμη, καθαρή και επωφελής λύση για τον ίδιο και τη χώρα είναι να μην το αναγνωρίσει και να αρνηθεί την πληρωμή του.

Ευρωζώνη και αγορές καυγαδίζουν για το ποιος θα πτωχεύσει την Ελλάδα.

(Σ.Σ. Το ζήτημα είναι απλό. Η επίσημη, άνωθεν, χρεοκοπία της Ελλάδας είναι θέμα χρόνου. Συγκεκριμένου χρόνου. Μέχρι να τεθεί σε λειτουργία ο νέος μηχανισμός «οικονομικής διακυβέρνησης» και δημοσιονομικής εποπτείας σε επίπεδο Ε.Ε. Αμέσως μετά θα μας βουλιάξουν, «ελεγχόμενα», στον πάτο.)
(Σ.Σ. Update: Σε δημοσίευμα των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», που θα κυκλοφορήσουν αύριο Παρασκευή, τονίζεται από τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), Ζαν-Κλοντ Τρισέ, ότι προσωπικά τάσσεται υπέρ μιας «αλλαγής διάστασης» στην άσκηση της δημοσιονομικής εποπτείας, μετά την ελληνική δημοσιονομική κρίση, που γίνεται από την ΕΚΤ σε όλη την ευρωζώνη. Δεν αποκρύπτει ότι θα ευνοήσει τον αποκλεισμό από την ευρωζώνη κρατών, «που συστηματικά θα παραβιάζουν τους κείμενους δημοσιονομικούς κανόνες στην ευρωζώνη», αναφέροντας πάντως σχετικά ότι η κύρωση θα μπορούσε να περιβληθεί την μορφή» της αναστολής δικαιώματος ψήφου του κράτους-παραβάτη«.)

Του Δημήτρη Καζάκη

οικονομολόγου – αναλυτή

Από την εποχή που επιβλήθηκε το μνημόνιο στην Ελλάδα ξεκίνησε μια περίοδος σιγής στις διεθνείς αγορές σχετικά με τα ελληνικά ομόλογα. Σύμφωνα με τη «Frankfurter Allgemeine Zeitung» (23.8) «οι αποδόσεις στα ελληνικά ομόλογα είναι εδώ και δύο μήνες σταθερές (…). Πριν από μερικούς μήνες τα ελληνικά ομόλογα ήταν στο επίκεντρο της ευρωκρίσης, αλλά από το τέλος Ιουνίου έπεσαν σε ένα είδος θερινής νάρκης». Η κατάσταση αυτή επιβλήθηκε αφού όσοι μπόρεσαν κατόρθωσαν να επανατοποθετηθούν στην αγορά ή να απαλλάξουν τον εαυτό τους από μεγάλο μέρος των ελληνικών ομολόγων που κατείχαν.

Με την εκτίναξη των επιτοκίων στα ύψη βρέθηκαν αρκετά επενδυτικά κεφάλαια να μην μπορούν να κάνουν τίποτε περισσότερο παρά να κρατήσουν τα ελληνικά ομόλογα, ώστε να μην αναγκαστούν να τα πουλήσουν με μεγάλη ζημιά. Έτσι η αγορά ελληνικών ομολόγων μπήκε σε μια περίοδο σχετικής στασιμότητας, με πολλούς επενδυτές να περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία «εν αναμονή των αποτελεσμάτων του πακέτου εξυγίανσης που εφαρμόζει η ελληνική κυβέρνηση» («Frankfurter Allgemeine Zeitung»)….Αυτά τα «πακέτα ομολόγων» είναι που βρίσκονται πίσω από τις έντονες πιέσεις για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους. Αν σκεφτεί κανείς ότι στη διάρκεια μόνο του τελευταίου εννεαμήνου το ελληνικό τριετές ομόλογο αναφοράς έχασε πάνω από το 20% της τρέχουσας αξίας του στην αγορά και το 10ετές ομόλογο πάνω από το 35%, τότε ο κάτοχος αυτών των ομολόγων έχει δυο επιλογές: είτε να πουλήσει τα ομόλογά του στην αγορά χάνοντας σημαντικό μέρος της ονομαστικής τους αξίας είτε να περιμένει και να πιέζει για την αναδιάρθρωση του χρέους.

Η αναδιάρθρωση, ακόμα και όταν προβλέπει σημαντικό «κούρεμα» της αξίας των ομολόγων, γίνεται πάντα στη βάση της ονομαστικής τους αξίας και όχι της αξίας που έχουν τη δεδομένη στιγμή στην αγορά. Επομένως, οι κάτοχοι των ομολόγων, που βλέπουν την τρέχουσα αξία τους να κατρακυλάει, δεν έχουν παρά να ποντάρουν σε μια συμφωνία αναδιάρθρωσης, η οποία δεν θα προβλέπει «κούρεμα» μεγαλύτερο από τις ζημιές που έχουν υποστεί ήδη στην αγορά. Ταυτόχρονα τα αυξημένα επιτόκια των νέων ομολόγων που θα αντικαταστήσουν τα παλιά θα δώσουν μια νέα ευκαιρία για κέρδη ή τουλάχιστον για ισοφάρισμα των απωλειών.

Η Ευρωζώνη, μέσω του «μηχανισμού στήριξης», της εν λευκώ αποδοχής κρατικών ομολόγων από την ΕΚΤ, της ασφυκτικής λιτότητας και των νέων όρων «οικονομικής διακυβέρνησης» που επεξεργάζονται οι ευρωκρατούντες, έχει μετατραπεί σε ένα κλειστό καρτέλ που φροντίζει αποκλειστικά για τη στήριξη των ευρωπαϊκών τραπεζών. Αυτό έχει ενισχύσει τις ανησυχίες των διεθνών αγορών και κυρίως εκείνων των κύκλων που εκτιμούν ότι η «διάσωση» των ευρωπαϊκών τραπεζών θα γίνει εις βάρος τους.

Ιδίως σε μια συγκυρία που επιδεινώνονται δραματικά οι άμεσες προοπτικές της παγκόσμιας οικονομίας και η ασφυκτική λιτότητα που έχει επιβληθεί στην ευρωζώνη, όχι μόνο δεν φέρνει αποτέλεσμα, αλλά αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς παράγοντες αυτής της επιδείνωσης. Κι αυτό δεν φαίνεται μόνο από τα αποτελέσματα της πολιτικής του μνημονίου.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Ιρλανδία, η οποία ακολουθεί τις συνταγές της πιο αυστηρής λιτότητας κατ’ εντολήν της Ε.Ε., χωρίς να της έχει επιβληθεί μνημόνιο και χωρίς να έχει αντίστοιχο πρόβλημα δημοσίου χρέους με την Ελλάδα. Η κατάσταση της χώρας πάει από το κακό στο χειρότερο, μόνο και μόνο γιατί καλείται να ξελασπώσει τις τράπεζες. Το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η Ιρλανδία, χάρις στο ευρώ και τις συνταγές της Ε.Ε., έχει χτυπήσει καμπανάκια στις διεθνείς αγορές.

«Αν υπάρχει μια χώρα που αποδεικνύει σε τι χάλι έχει βρεθεί το κοινό νόμισμα, αυτή δεν είναι η Ελλάδα ούτε η Ισπανία ή η Πορτογαλία. Είναι η Ιρλανδία. Όταν οι χώρες παραβαίνουν τους κανόνες και κατόπιν μπαίνουν σε μπελάδες, αυτό δεν αποτελεί έκπληξη. Όμως, αν ακολουθούν πιστά και κατά γράμμα τους κανόνες και παρ’ όλα αυτά αντιμετωπίζουν ανάλογα προβλήματα, αυτό σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά με αυτό καθ’ αυτό το σύστημα», σχολίαζε πρόσφατα ο Μάθιου Λιν του Bloomberg (30/8). «Αν η λιτότητα δεν λειτουργεί για την Ιρλανδία, αποκλείεται να βοηθήσει την Ελλάδα, την Πορτογαλία ή την Ισπανία. Ολόκληρο το πείραμα της νομισματικής ένωσης είναι καταδικασμένο εάν οι ηγέτες του ευρώ δεν εγκαταλείψουν την απλοϊκή τους συνταγή».

Η εκτίναξη λοιπόν των επιτοκίων και των spreads των ελληνικών ομολόγων δεν έχει να κάνει μόνο με την κατάσταση στην Ελλάδα, αλλά και με τη γενικότερη πεποίθηση που αρχίζει να κυριαρχεί στις διεθνείς αγορές ότι η κρίση της Ευρωζώνης και ο τρόπος αντιμετώπισής της από τους ευρωκρατούντες απειλεί να καταβαραθρώσει το σύνολο της παγκόσμιας οικονομίας. Η Γουόλ Στριτ, το Σίτι του Λονδίνου και οι ασιατικές κεφαλαιαγορές δεν έχουν καμιά διάθεση να υποστούν ένα νέο ισχυρό κραχ τους ερχόμενους μήνες προκειμένου να «διασωθούν» οι ευρωπαϊκές τράπεζες. Ειδικά από τη στιγμή που η οικονομία των ΗΠΑ χάνει συνεχώς έδαφος και δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος μιας παγκόσμιας ανάκαμψης.

Στην απαίτηση των διεθνών αγορών για άμεση αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, πριν να είναι πολύ αργά, ο Όλι Ρεν και οι ευρωκρατούντες απαντούν ότι δεν ήρθε ακόμα η ώρα. Ζητούν παράταση χρόνου για να προλάβουν να θέσουν σε λειτουργία τον νέο μηχανισμό «οικονομικής διακυβέρνησης» και δημοσιονομικής εποπτείας σε επίπεδο Ε.Ε. Στο άρθρο που αναφέραμε ο Όλι Ρεν υπόσχεται ότι «έχω την πρόθεση να προωθήσω έως το τέλος Σεπτεμβρίου ένα νομοθετικό πακέτο για τη μεταρρύθμιση της διακυβέρνησης».

Ζητούν την πτώχευση

Η αγωνία των ευρωκρατούντων είναι να εξασφαλίσουν αρκετό χρόνο για να μετατρέψουν την Ευρωζώνη σε Νταχάου κατά τις προτάσεις και τα πρότυπα του αρχιερέα Σόιμπλε. Όχι μόνο για να τιμωρούν έγκαιρα και αποφασιστικά τους «παραβάτες» που ξέφυγαν από τον «δρόμο της αρετής», αλλά και να διαθέτουν τις αναγκαίες διαδικασίες ελεγχόμενης πτώχευσης χωρών σαν την Ελλάδα χωρίς να θίγεται η συνοχή και η ισχύς του ευρώ.

Έτσι η Ελλάδα έχει βρεθεί εγκλωβισμένη σε μια διαπραγμάτευση για το χρέος της που γίνεται ερήμην της και εις βάρος της. Το όλο ζήτημα είναι πότε, με ποιον τρόπο και προς όφελος ποιου θα προχωρήσει η διαδικασία της ελεγχόμενης πτώχευσης για τη χώρα.

Όταν λοιπόν εμφανίζονται σήμερα ορισμένοι και προτείνουν αναδιάρθρωση του χρέους με «κούρεμα» 20%, 30% ή και 50% επί της ονομαστικής αξίας των ελληνικών ομολόγων, η πρόταση αυτή μπορεί να φαντάζει στον αφελή ως σημαντική μείωση του χρέους. Στην πραγματικότητα όμως κρύβει την προσπάθεια αφενός να αποζημιωθούν οι κάτοχοι των ομολόγων του ελληνικού χρέους για τις ζημιές που έχουν ήδη υποστεί λόγω της κρίσης. Και αφετέρου να τους εξασφαλίσει νέες, καλύτερες αποδόσεις.

Οι προτάσεις αναδιάρθρωσης του χρέους δουλεύουν πάντα υπέρ του δανειστή, του κερδοσκόπου, του τοκογλύφου. Πρώτα και κύρια διότι ισοδυναμούν με άμεση επίσημη πτώχευση της χώρας. Και τι σημαίνει πτώχευση; Σημαίνει παράδοση στους δανειστές. Αυτός είναι και ο λόγος που όσοι διεθνείς αναλυτές προτείνουν αναδιάρθρωση χρέους με «κούρεμα» μιλούν κατ’ ουσία για «συντεταγμένη πτώχευση». Κι αυτό στην πράξη σημαίνει πτώχευση της χώρας ύστερα από συμφωνία με τους δανειστές της και υπό διεθνή κηδεμονία.

Επομένως όσοι προτείνουν αναδιάρθρωση του χρέους με «κούρεμα» ή χωρίς ως εναλλακτική λύση απέναντι στο μνημόνιο στην ουσία ζητούν να επιταχυνθούν οι διαδικασίες επίσημης πτώχευσης της χώρας υπό καθεστώς κατοχής και δήμευσης. Ιδίως αν αυτή συμβεί εντός της Ευρωζώνης…

Ο πρόεδρος του ΔΣΑ κ. Δ. Παξινός, που ηγείται μιας εξαιρετικής πρωτοβουλίας προσφυγής εναντίον του μνημονίου, σε μια ιδιαιτέρως σημαντική ημερίδα – που δυστυχώς πέρασε στα «ψιλά» της ενημέρωσης – για τον αποικιοκρατικό χαρακτήρα της δανειακής σύμβασης, στις 15.7, είπε στην προσφώνησή του ότι «αυτό που χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ψυχή».

Πράγματι χρειάζεται ψυχή σήμερα για να τα βάλεις με το καθεστώς του μνημονίου. Χρειάζεται όμως περισσότερη ψυχή για να μην δεχτείς τη Σκύλλα ή τη Χάρυβδη ως πεπρωμένο αυτού του τόπου. Χρειάζεται ψυχή για να αρνηθείς την άνωθεν επιβαλλόμενη πτώχευση της χώρας υπό καθεστώς μνημονίου ή αναδιάρθρωσης του χρέους. Χρειάζεται ψυχή για να πεις ότι το χρέος δεν το δημιούργησε ο λαός και άρα η μόνη έντιμη, καθαρή και επωφελής λύση για τον ίδιο και τη χώρα είναι να μην το αναγνωρίσει και να αρνηθεί την πληρωμή του.

Θέλω αλλά δεν μπορώ να γράψω…

…για όλα όσα συμβαίνουν εδώ και ώρες, εδώ και μέρες, εδώ και μήνες, εδώ και χρόνια, στην Αριστερά.

Και δεν μου βγαίνει!
Και επειδή δεν μου βγαίνει θέλω να τους δω να λένε «συγγνώμη» και να ΦΥΓΟΥΝ!
Γιατί εμείς δεν πρόκειται να φύγουμε. Αλλού δεν έχουμε να πάμε!

«Η κρίση είναι μια μεγάλη απατεωνιά, το ΔΝΤ μια σπηλιά με ληστές»

«Η οικονομική κρίση είναι μια μεγάλη απατεωνιά, η μεγαλύτερη στην ιστορία του καπιταλισμού. Το ΔΝΤ είναι μια σπηλιά με ληστές. Αυτοί είναι οι φταίχτες για ό,τι γίνεται – για την ανισότητα που υπάρχει στον κόσμο», υποστηρίζει ο Ισπανός Χουάν Μανουέλ Σάντσες Γκορντίγιο, ο επί 31 χρόνια κομμουνιστής δήμαρχος της Μαριναλέντα.

«Το όνειρό μου είναι να δημιουργήσω μια κοινωνία χωρίς τάξεις, χωρίς πλούσιους και φτωχούς», λέει ο 55χρονος δήμαρχος «Το όνειρό μου είναι να δημιουργήσω μια κοινωνία χωρίς τάξεις, χωρίς πλούσιους και φτωχούς», λέει ο 55χρονος δήμαρχος Βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη για να συμμετάσχει στο φεστιβάλ «άμεσης δημοκρατίας» που διοργανώνουν αντιεξουσιαστικές κινήσεις, στο πλαίσιο της 75ης Δεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης.

Η Μαριναλέντα, στην επαρχία της Ανδαλουσίας, είναι μια κοινότητα 2.700 κατοίκων που δεν αντιμετωπίζουν το φάσμα της ανεργίας. Οι κάτοικοι ανήκουν στον τοπικό συνεταιρισμό και εργάζονται 6,5 ώρες την ημέρα έχοντας όλοι το ίδιο ημερομίσθιο (45 ευρώ), ανεξάρτητα αν απασχολούνται στους αγρούς ή στο τοπικό εργοστάσιο μεταποίησης των προϊόντων. Τα έσοδα δεν μοιράζονται αλλά επενδύονται στον συνεταιρισμό για να δημιουργηθούν νέες δουλειές. Στο χωριό δεν υπάρχει παπάς και αστυνομικός, ενώ η ενοικίαση ενός σπιτιού στοιχίζει 15 ευρώ τον μήνα.

«Το όνειρό μου είναι να δημιουργήσω μια κοινωνία χωρίς τάξεις, χωρίς πλούσιους και φτωχούς», λέει ο 55χρονος δήμαρχος, στη συνέντευξή του στην «Ε».

Η οικονομική κρίση των ημερών είναι τεχνητή ή πραγματική; Δηλαδή χρεοκόπησαν τα νοικοκυριά ή είναι ένα ακόμη τέχνασμα του κεφαλαίου;

«Η οικονομική κρίση είναι μια μεγάλη απατεωνιά, η μεγαλύτερη στην ιστορία του καπιταλισμού. Οι «μηχανικοί» των τραπεζών δίνουν δάνεια ακόμη και σε εταιρείες που δεν μπορούν να τους επιστρέψουν τα χρήματα. Υπάρχουν 55 δισ. δολάρια δανείων χωρίς αντίκρισμα. Γι’ αυτό και σ’ αυτή την κρίση υπάρχουν θύτες και θύματα».

Εχει επηρεάσει τη Μαριναλέντα η παγκόσμια οικονομική κρίση; Αν ναι, πώς; Αν όχι, γιατί;

«Βέβαια και την έχει επηρεάσει, όπως όλο τον πλανήτη, αλλά πολύ λιγότερο. Γιατί εμείς απαντάμε με δικά μας μέσα στην κρίση. Εχουμε διπλασιάσει τη δημόσια επένδυση και πετύχαμε να δουλεύει όλος ο κόσμος».

Η Ελλάδα βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση. Θεωρείτε ότι μπορεί να αναγεννηθεί; Και πώς; Η οικονομική βοήθεια των χωρών της ευρωζώνης και η ένταξή της στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο πιστεύετε ότι θα τη βοηθήσουν να αναστηθεί οικονομικά;

«Το ΔΝΤ είναι σπηλιά με ληστές. Αυτοί είναι οι φταίχτες για ό,τι γίνεται – για την ανισότητα που υπάρχει στον κόσμο. Θα έρθουν να κλέψουν τη χώρα και να την κάνουν ακόμη φτωχότερη. Και να δώσουν πλεονέκτημα σε λίγους. Το σημερινό σύστημα είναι ένας απόλυτος παραλογισμός. Πρέπει η ελληνική πολιτεία να βρεθεί στην υπηρεσία των φτωχών. Η εθνικοποίηση των τραπεζών και η παροχή κατοικίας από το κράτος προς όλους τους πολίτες είναι μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση. Οι θύτες που μας οδήγησαν σ’ αυτή την κρίση πρέπει να… επιβραβευθούν».

Η έννοια της δημοκρατίας υφίσταται στις μέρες μας; Θεωρείτε ότι η άμεση δημοκρατία αποτελεί απάντηση στην κρίση;

«Οχι, δεν υπάρχει. Είναι μια φάρσα. Στη σημερινή δημοκρατία ο λαός δεν έχει δύναμη. Είναι μια δημοκρατία της μπουρζουαζίας. Η 5η ελευθερία είναι η ελευθερία τού να κλέβεις, και αυτή είναι η μοναδική ελευθερία, όπως λέει ο Τσόμσκι. Να πάμε σε μια δημοκρατία των εργατών και του λαού, σε μια δημοκρατία με δύο πόδια: πολιτική δημοκρατία αλλά και οικονομική δημοκρατία. Η πολιτική δημοκρατία χωρίς οικονομική δημοκρατία είναι ένα πολύ μεγάλο ψέμα».

Η Αριστερά δείχνει να έχει χάσει τον βηματισμό της – βρίσκεται πίσω από τις εξελίξεις. Μπορεί να απαντήσεις στις νέες προκλήσεις;

«Ναι, αλλά με διαφορετική μορφή απ’ αυτήν που γνωρίζουμε στην Ευρώπη. Μια Αριστερά που να είναι ικανή να αντιμετωπίσει τον καπιταλισμό και να εφαρμόσει κοινωνική αλληλεγγύη. Εκεί που ο άνθρωπος και οι ανάγκες του θα είναι το κέντρο όλης της οικονομικής ενέργειας. Μια ηθική Αριστερά που ζει όπως μιλάει».

Είναι η Μαριναλέντα μια ιδεώδης κοινωνία;

«Πιστεύω ότι ποτέ δεν θα φτάσουμε στο ιδανικό. Είναι ένας δρόμος όμως που πρέπει να διανύσουμε».

Αν είναι πετυχημένη η πολιτική σας γιατί δεν εφαρμόζεται και σε άλλες πόλεις της Ισπανίας;

«Πραγματικά σε άλλα μέρη της Ανδαλουσίας, εκεί όπου το συνδικάτο έχει δύναμη, έχουμε καταφέρει να κερδίσουμε γη και να έχουμε κάνει κινήσεις ανάλογες όπως αυτές της Μαριναλέντα. Το αγροτικό συνδικάτο μας έχει 30.000 μέλη και πολλά δημαρχεία. Δεν είναι μια εύκολη κατάκτηση όπως και να το κάνεις, αλλά μια μάχη πολλών αγώνων».

Οπως παρατηρεί ο Βρετανός ιστορικός Ερικ Χομπσμπάουμ, «από την εποχή των επαναστάσεων περάσαμε στην εποχή των αυτοκρατοριών και από κει στην εποχή των άκρων». Σήμερα σε ποια εποχή βαδίζουμε;

«Είναι η εποχή στην οποία ο μόνος υπάρχων θεός είναι το χρήμα. Ενας θεός που χρειάζεται γενοκτονίες σ’ όλο τον πλανήτη, που συνεχίζει να παράγει πολέμους και 70.000 νεκρούς – δολοφονημένους από την πείνα, κάθε μέρα».

* Ευχαριστούμε για τη μετάφραση την Ηλέκτρα Μπεθυμούτη και την Ελένη Γενναδίου. *

Εφυγε ο Βασίλης Χριστοδούλου


Ο δημοσιογράφος – σκιτσογράφος Βασίλης Χριστοδούλου, «έφυγε» χθες σε ηλικία 93 ετών και η κηδεία του γίνεται αυτή την ώρα στο Κοιμητήριο του Ν. Ηρακλείου.

Ο Βασίλης Χριστοδούλου γεννήθηκε το 1917 στον Πειραιά. Το 1936, σε ηλικία μόλις 19 χρόνων δημοσίευσε την πρώτη του γελοιογραφία στην εφημερίδα «Ηχώ της Ελλάδας», που είχε εκδώσει ο Κωστής Μπαστιάς, φανερώνοντας το πηγαίο ταλέντο του. Από τότε, και έως την αποχώρησή του από την ενεργό δημοσιογραφία, σταδιοδρόμησε στον αθηναϊκό ημερήσιο και περιοδικό Τύπο ως σκιτσογράφος και γελοιογράφος με θετικές επιδόσεις και επιτυχημένες παρουσίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Για περισσότερα από πενήντα χρόνια εργάστηκε στις εφημερίδες «Εφημερίς των Ελλήνων», «Αθηναϊκή», «Προοδευτικός Φιλελεύθερος», «Η Βραδυνή», «Η Μεσημβρινή» κ.ά. Επίσης, συνεργάστηκε στα περιοδικά «Θησαυρός», «Πάνθεον», «Εικόνες», «Ρομάντζο», «Παγκόσμιος Τύπος», «Σαββατοκύριακο», «Πρώτο» και σε διάφορα άλλα εβδομαδιαία δεκαπενθήμερα και μηνιαία έντυπα. Υπήρξε ακόμη, τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας «Αθλητική Ηχώ» και της συνδικαλιστικής επιθεώρησης «Πρωτεργάτης». Ως γελοιογράφος συνεργάστηκε και με την εφημερίδα της Θεσσαλονίκης «Μακεδονία», στην οποία διαδέχθηκε τον Φωκίωνα Δημητριάδη.

Ως πολιτικός γελοιογράφος πρωτοεμφανίστηκε στην εφημερίδα «Αθηναϊκή» του Γιάννη Παπαγεωργίου από την αρχή της έκδοσής της το 1951 μέχρι το 1962. Στη συνέχεια ανέλαβε πολιτικός γελοιογράφος στην εφημερίδα «Η Βραδυνή» των αδελφών Αθανασιάδη, στην οποία παρέμεινε επί 20 και πλέον χρόνια. Έτσι, οι γελοιογραφίες του, που δημοσιεύθηκαν πρωτοσέλιδες και στις δύο εφημερίδες, με βασικά γνωρίσματα το πηγαίο σκωπτικό πνεύμα και την προσωπική σκιτσογραφική έκφραση, ταυτίστηκαν με την μεταπολεμική πολιτική ζωή της Ελλάδας και επέδρασαν στη διαμόρφωση τάσεων, ροπών και συναισθημάτων μεταξύ της κοινής γνώμης.

Σειρές από γελοιογραφίες και σκίτσα του έχουν εικονογραφήσει αναγνώσματα, ρεπορτάζ και διάφορα δημοσιογραφικά και φιλολογικά κείμενα, που δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες και περιοδικά μεγάλης κυκλοφορίας. Διεκδικεί ίσως παγκόσμιο ρεκόρ παραγωγικότητας, αφού υπολογίζεται ότι ξεπερνούν τις 120 χιλιάδες οι γελοιογραφίες του. Έχει λάβει μέρος σχεδόν σε όλες τις μεταπολεμικές, πανελλήνιες και διεθνείς εκθέσεις γελοιογραφίας και σκίτσου.

Σε ανακοίνωσή του, το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ χαρακτηρίζει τον εκλιπόντα «σεμνό, ευπρεπή και ευγενή συνάδελφο, που άφησε σπουδαίο έργο ως γελοιογράφος και σκιτσογράφος, δίδαξε ήθος και έμεινε πιστός στις αρχές του δημοσιογραφικού λειτουργήματος» και συλλυπείται τους οικείους του.

τι θα γίνει επιτέλους με την βία στα ζώα;

Ιωάννινα: κρέμασαν κύκνο από το λαιμό

Νεκρός, με μία θηλιά στο λαιμό, βρέθηκε το πρωί ένας άγριος κύκνος που ζούσε στην Παμβώτιδα λίμνη των Ιωαννίνων. Σύμφωνα με την Αρχές, στο λαιμό του είχε δεθεί θηλιά και ακολούθως είχε στραγγαλιστεί.
Το πτηνό εντόπισαν νεκρό περαστικοί από την παραλίμνιο περιοχή, που αγανακτισμένοι ειδοποίησαν τις αρμόδιες Αρχές.

από εδώ

Μία ακόμα άρρωστη είδηση ανάμεσα στις τόσες που διαβάζω κάθε μέρα στο Facebook. Κτήνη που βασανίζουν και σκοτώνουν ζώα. Σκυλιά, γατιά, άγρια ζώα. Ολοι θυμόμαστε το τοτέμ με τα κρεμασμένα κυνηγόσκυλα, τους κρεμασμένους λύκους, τον ψυχανώμαλο που είχε κρεμάσει τον αητό στο αυτοκίνητο του ή τα καθάρματα που έσερναν τις αλεπούδες πίσω από το μηχανάκι. Αυτά που δεν γνωρίζουν όμως οι πολλοί είναι όλα αυτά τα σκυλιά και γατιά που κυκλοφορούν στις πόλεις μας και κακοποιούνται ή θανατώνονται βάναυσα από τον κάθε παρανοικό που νομίζει είναι ανώτερο ον και έχει το δικαίωμα της ζωής και του θανάτου απέναντι στ’ ανυπεράσπιστα αυτά πλασματάκια.
Ηταν πάντα έτσι άραγε αυτή η κοινωνία; Η μήπως ποτέ δεν τα μαθαίναμε επειδή η πληροφορία δεν έφτανε σε μας; Μήπως το καθήκον μας είναι να προωθούμε αυτές τις ειδήσεις επειδή τα παραδοσιακά ΜΜΕ αδιαφορούν;
Ποιοί γονείς έχουν μεγαλώσει αυτούς τους «ανθρώπους»; Ποιοί δάσκαλοι τους μόρφωσαν; Ποιοί αδιαφόρησαν γιά την δράση τους και δεν μιλάνε γιά να μην βρουν τον μπελά τους; Και το κυριώτερο, ποιοί κουνάνε αδιάφορα το κεφάλι τους και θα ξεχάσουν την είδηση μόλις την διαβάσουν;