Εμμανουήλ Κάκαρης (Παρακαλώ να προωθήσετε και να αναδημοσιεύσετε)

Ο Εμμανουήλ Κάκαρης κρατείται κάτω από απάνθρωπες και εξευτελιστικές συνθήκες σε φυλακές στη Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας από τις 7 Μαρτίου του 2011, χωρίς να εκτίει επιβληθείσα ποινή για ποινικούς λόγους. Παρακαλώ διαβάστε το τρισέλιδο έγγραφο και προωθήστε το, ώστε να ευαισθητοποιηθούν οι αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες στην Ελλάδα και να βοηθήσουμε το συνάνθρωπό μας. Παρακαλώ τους μπλόγκερ που θα το ήθελαν -όπως και τους δημοσιογράφους των ενημερωτικών σάιτ- να αναδημοσιεύσουν την επιστολή. Ευχαριστώ.

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης (Κατερίνα Γ.)

Θαρθεί καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα.
Να  το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
-μη βλέπεις εμένα- μην κλαις. Εσύ εισ’ η ελπίδα.
’κου θάρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές
με γυρμένους απέξω
Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
δε θάμαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι -σκέψου!- θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες.
Να φυλάξεις μονάχα
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις και έννοιες σαν και αυτές
απροσάρμοστοι-καταπίεση-μοναξιά-τιμή-κέρδος-εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.
Είναι Μαρία -δε θέλω να λέω ψέματα- δύσκολοι καιροί.
Και θαρθούνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω -μην περιμένεις και από μένα πολλά-
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω μόνο:
«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».
Θα την αλλάξουμε τη ζωή!
Παρ’ όλα αυτά Μαρία.

Τα Ορνεα του Τύπου

ΠΡΟΣ ΟΛΑ ΤΑ Μ.Μ.Ε.

Θα παρακαλούσα να γνωστοποιήσετε τα εξής:
Τα δύο CD τα οποία θα δωθούν αυτή την Κυριακή 20 Μαρτίου από τις εφημερίδες «ΤΟ ΒΗΜΑ» και το «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» (και τα οποία είναι αντίστοιχα: «Η Εκδίκηση της Γυφτιάς» και το « Πότε Βούδας πότε Κούδας») δίνονται χωρίς την ηθική συγκατάθεση των νόμιμων κληρονόμων και υπευθύνων για τη διαχείριση του πνευματικού και καλλιτεχνικού έργου του Μανώλη Ρασούλη.
Ασκώντας το ηθικό δικαίωμα για λογαριασμό του πατέρα μου και σεβόμενη τη μνήμη, τις πεποιθήσεις, τις αρχές του και την προσωπικότητά του, θεωρώ αυτήν τη βιαστική κυκλοφορία από τις δισκογραφικές εταιρείες με προφανή σκοπό το εμπορικό κέρδος, ως θίγουσα την τιμή και την υπόληψη τόσο τη δική μου ως ασκούσα το ηθικό δικαίωμα του πατέρα μου, όσο και τη μνήμη ενός ανθρώπου που όλη του η πορεία και η φιλοσοφία είχε ως σκοπό την προαγωγή του Πολιτισμού και όχι το κέρδος.
Είναι γνωστό ότι η…
δισκογραφία περνάει μεγάλη κρίση τα τελευταία χρόνια. Ο Μανώλης Ρασούλης είναι αυτός που τελικά θα την βγάλει από την κρίση; Δεν περίμεναν ούτε να περάσουνε μερικά εικοσιτετράωρα από τον θάνατο και την ταφή του για να βγάλουν ξανά στην επιφάνεια ένα υλικό που κάλλιστα θα μπορούσαν να είχαν βγάλει όσο ζούσε. Ουδείς επικοινώνησε μαζί μου και βεβαίως καμία άδεια δεν δόθηκε από εμένα ως προς το ηθικό πλαίσιο και στοιχείο αυτής της επανακυκλοφορίας, ειδικά κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες οδύνης για μένα προσωπικά και γενικότερα για την οικογένεια του Μανώλη Ρασούλη.
Μία ειδικότερη απρέπεια είναι ότι το CD της εφημερίδας «ΤΟ ΒΗΜΑ» δίνεται σε ταυτόχρονη κυκλοφορία με κάποιο άλλο CD του Γιώργου Νταλάρα, ο οποίος είχε σύρει τον Μανώλη Ρασούλη αρκετές φορές στα δικαστήρια.
Δυστυχώς πληροφορήθηκα τυχαία σήμερα, Σάββατο 19 του μηνός, ότι πρόκειται να γίνουν όλα αυτά που προανέφερα και λόγω χρόνου δεν μπόρεσα να εμποδίσω την κυκλοφορία των CD.
Εκφράζω την απογοήτευση και τη λύπη μου για την ασέβεια με την οποία αντιμετωπίζουν κάποιοι το καλλιτεχνικό έργο του πατέρα μου.

Ευχαριστώ πολύ,
Ναταλία Ρασούλη

Αυτό που φυτρώνει από το απευθυσμένο της ακροδεξιάς

Στο δρόμο που χαράζει καθημερινά ο Αδωνις Γεωργιάδης και όλο μαζί το σκυλολόι της φασίζουσας, ελληναράδικης ακροδεξιάς, το καμάρι της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, Στέφανος Κασσιμάτης. Γράφει μεταξύ άλλων χθες:

Το μεγαλύτερο εμπόδιο στην αναγκαία και οδυνηρή προσαρμογή που πρέπει να κάνει η χώρα είναι –είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι– η ελληνική Αριστερά. Με όχημα τον λαϊκισμό, οι ιδέες της διέβρωσαν το πολιτικό σύστημα, προκαλώντας ώς και τη μετάλλαξη της Κεντροδεξιάς. Πολλοί, ιδίως οι νεότεροι, δυσκολεύονται να αντιληφθούν ότι η πραγματική ισχύς της Αριστεράς στην ελληνική κοινωνία είναι, δυστυχώς, μεγαλύτερη από τα εκλογικά ποσοστά της, διότι ασκείται «μέσω της επιρροής στη σκέψη», για να το θέσουμε με τους όρους του ορισμού που έδωσε ο Μόργκενταου. Φοβάμαι όμως ότι η Αριστερά δεν αρκείται πλέον σε αυτό. Βλέποντας την κρίση ως ευκαιρία αρχίζει να θυμάται τον ορισμό της πολιτικής ισχύος κατά τον Μάο: «Είναι αυτό που φυτρώνει από την κάννη ενός όπλου»…

Το άρθρο, παρακαλώ, να διαβαστεί με υπόκρουση το «Μαουτχάουζεν»!
Εγγυημένη σχιζοφρένεια!

Σε άλλη σελίδα μπορείτε να απολαύσετε Χ. Γιανναρά!