Τα μέλη της ΕΣΗΕΑ και οι άλλοι

Για πολλά χρόνια και έως πρόσφατα, οι δημοσιογράφοι μέλη της ΕΣΗΕΑ, στην πλειονότητά τους, πίστευαν ότι αποτελούσαν την αριστοκρατία των εργαζομένων σε τούτο τον τόπο.
Πολλοί, μάλιστα, προτιμούσαν να προτάσσουν την πνευματική και ακολούθως τη συνδικαλιστική υπόστασή της.
Πρόλαβα γενικές συνελεύσεις όπου και μόνο εκφράσεις όπως «συνεργασία όλων των εργαζομένων στα ΜΜΕ» ή «Συνδικάτο Τύπου», προκαλούσαν ανατριχίλα.
Ομως ο μύθος τελείωσε. Μια άλλη πραγματικότητα αποκαλύπτεται, καθώς η φούσκα των τελευταίων είκοσι χρόνων σκάει με πάταγο.
Εννοιες όπως κρίση, Μνημόνιο, πτώχευση, χαμένες θέσεις, ανασφάλιστη εργασία, ασφαλιστικοί πόροι, καταπίεση, φόβος, κατάθλιψη, μπαίνουν στη δημοσιογραφική μας καθημερινότητα.
Παράλληλα και κατά συνέπεια, με μια απίστευτη απαξίωση του επαγγέλματος, καθώς όλο και συχνότερα πλέον γίνεται λόγος για καλά κρυμμένα μυστικά που αφορούν διεφθαρμένες και εξωνημένες δημοσιογραφικές συνειδήσεις. Πεδίον το οποίο, να το πούμε, η ΕΣΗΕΑ ποτέ δεν μπόρεσε ή δεν τόλμησε να αγγίξει.
Πότε, όμως, και πώς δημιουργήθηκε η ΕΣΗΕΑ; Θα επιτρέψετε την αναφορά σε ένα μικρό κείμενό μου, που δημοσιεύτηκε στο πλαίσιο μιας έρευνας στην εφημερίδα «Αυγή», πριν από ακριβώς έναν χρόνο. Για το οποίο, θέλω να σημειώσω, γίναν τότε κάποια σχόλια και συνάδελφοι μού είχαν προσάψει υπερβολική απαισιοδοξία. Κυρίως λόγω του τίτλου «Σωματείο ή Επιμελητήριο;», που ήταν τίτλος με ερωτηματικό και τώρα, ένα χρόνο μετά, ίσως και να έμενε εντελώς ασχολίαστος.
Η ΕΣΗΕΑ, λοιπόν, άρχισε να υπάρχει το 1914, με αφορμή το θάνατο ενός φτωχού δημοσιογράφου. Τόσο φτωχού, που έμενε άταφος για μέρες, ώσπου οι συνάδελφοί του έκαναν έρανο και τον κήδεψαν. Φεύγοντας από το νεκροταφείο, μαζεύτηκαν σ’ ένα ξενοδοχείο στην Ομόνοια όπου συνέταξαν και υπέγραψαν ένα πρώτο πρωτόκολλο για την ίδρυση σωματείου το οποίο θα διεκδικούσε τα επαγγελματικά δικαιώματά τους.
Στις δεκαετίες που πέρασαν, πέρασε και η ΕΣΗΕΑ από σαράντα κύματα. Εγινε, με τα χρόνια, η κλειστή Ενωση των ολίγων και εκλεκτών, η Ενωση διανοητών και διανοουμένων, ιδεολόγων, αγωνιστών, βολεψάκηδων, πολιτικάντηδων. Η Ενωση απλών μεροκαματιάρηδων αλλά και διαπλεκόμενων. Προκάλυμμα συμβιβασμένων αλλά και το προπύργιο ελεύθερων, ανιδιοτελών και ηρωικών δημοσιογράφων. Για πολλούς, απλά και μόνον προθάλαμος για την είσοδο στον ΕΔΟΕΑΠ.
Τώρα η ΕΣΗΕΑ αλλάζει. Γίνεται και σωματείο ανέργων και ημιανέργων, ανασφάλιστων, προλετάριων, φτωχών, φοβισμένων, κατατρεγμένων εργατών του Τύπου.
Οπως πολλά σωματεία, βρίσκεται απέναντι σ’ ένα σκληρό μέτωπο, το οποίο ζητεί την πλήρη αποδυνάμωσή της. Αφού με την κατάργηση ή τη δραματική φαλκίδευση των συλλογικών συμβάσεων, φαλκιδεύεται ο ίδιος ο κορμός του συνδικαλιστικού της ρόλου. Μετατρέποντάς την, πιθανόν, σ’ ένα είδος ιδιότυπου Επιμελητηρίου.
Βέβαια ξέρουμε καλά ότι το ΔΝΤ και το Μνημόνιο αποτελούν άλλοθι για τη βάναυση ανατροπή των εργασιακών σχέσεων.
Οι εταιρείες ΜΜΕ μπορεί να εμφανίζονται ζημιογόνες, να ζητούν δάνεια απ’ τις τράπεζες. Ομως οι διαπλεκόμενοι με τις πολιτικές εξουσίες ιδιοκτήτες τους πλούτισαν. Αντλώντας όλα αυτά τα χρόνια δημόσιο χρήμα, το οποίο είτε διοχετεύτηκε σε άλλες δραστηριότητές τους είτε φυγαδεύτηκε σε τράπεζες του εξωτερικού.
Τώρα που οι παροχές στέρεψαν, θέλουν να ξεφορτωθούν τις επιχειρήσεις τους στα ΜΜΕ, όχι τις άλλες, να τις συρρικνώσουν, να τις συγχωνεύσουν, να τις ανταλλάξουν. Οι εργαζόμενοι περισσεύουν. Ενώ παράλληλα το τρίγωνο αλληλοεξάρτησης κυβέρνηση-τράπεζες-χρεωμένα ΜΜΕ (με πολιτικές σκοπιμότητες, χορηγούμενες δανειοδοτήσεις κ.λπ.) εξακολουθεί να λειτουργεί στην εντέλεια. Τις συνέπειες όλοι τις ξέρουμε.
Απέναντι, όλοι οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ. Και τα μέλη της ΕΣΗΕΑ φυσικά, κι αφού φαίνεται ότι το αντιλήφθηκαν πως πλέον μόνοι τους δεν μπορούν, πως πρέπει να βγουν από την Ακαδημίας 20, να δώσουν τα χέρια στους άλλους. Ο δύσκολος δρόμος επιβάλλει συμμαχίες, νέες συλλογικότητες.
Επιβάλλει και την κοινωνία δίπλα τους, που μέχρι τώρα δεν την είχαν.
* Εισήγηση στη διημερίδα του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ με θέμα «Κρίση και Εργασία»

Ρήξη; Η διέξοδος από την κρίση της Ευρωζώνης

Από το περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ (13/11/11)

Πρόκειται για την πρόσφατη (τρίτη) μελέτη των οικονομολόγων της Σχολής Ανατολικών και Αφρικανικών Μελετών…

 
Ρήξη; Η διέξοδος  από την κρίση της Ευρωζώνης
του Πανεπιστημίου του Λονδίνου με τίτλο: «Ρήξη; Η διέξοδος  από την κρίση της Ευρωζώνης». Οι συντελεστές της μελέτης που ανήκουν στην ομάδα Έρευνα για το Χρήμα και τον Χρηματοπιστωτικό Τομέα (Research on Money and Finance, RMF) του Πανεπιστημίου του Λονδίνου (SOAS) και συντονίζονται από τον καθ. Κώστα Λαπαβίτσα, τονίζουν μεταξύ άλλων:
Η κρίση της Ευρωζώνης είναι μέρος της παγκόσμιας αναταραχής που ξεκίνησε το 2007 ως αμερικάνικη κρίση στην αγορά ακινήτων, έγινε  παγκόσμια τραπεζική κρίση, μετατράπηκε σε παγκόσμια ύφεση, και ως εκ τούτου οδήγησε σε κρίση του δημόσιου χρέους. Στα   τέλη του 2011 υπάρχει ο κίνδυνος της επιστροφής σε μια τραπεζική κρίση στην Ευρώπη και αλλού. Στην καρδιά της αδυναμίας των Τραπεζών βρίσκεται το ιδιωτικό και το δημόσιο χρέος που συσσωρεύτηκε κατά την περίοδο της έντονης χρηματιστικοποίησης  τη δεκαετία του 2000.
Το ευρώ είναι μια μορφή διεθνούς αποθεματικού νομίσματος που δημιουργήθηκε από μια ομάδα ευρωπαϊκών κρατών για να εξασφαλίσει πλεονεκτήματα υπέρ των    Ευρωπαϊκών Τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων της .Το ευρώ επιχείρησε να γίνει ανταγωνιστικό έναντι του δολαρίου, αλλά χωρίς να έχει την υποστήριξη ενός αντίστοιχα ισχυρού ενιαίου κράτους. Το ευρώ έπαιξε ρόλο διαμεσολαβητή στην Ευρώπη ,στη διάρκεια της   παγκόσμιας κρίσης  που ξεκίνησε το 2007. Η Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ) δημιούργησε ένα τεχνητό διαχωρισμό μεταξύ κέντρου και  περιφέρειας και εισήγαγε  ανάμεσά τους , σχέσεις ιεραρχίας και διακρίσεων με αποτέλεσμα να αναδειχθεί  η Γερμανία ως η κύρια οικονομική δύναμη της Ευρωζώνης.
Η πολιτική της Ευρωζώνης για την αντιμετώπιση της κρίσης είναι  βαθύτατα νεοφιλελεύθερη: περικοπή των δημόσιων δαπανών, αύξηση των έμμεσων φόρων, μείωση των μισθών, περαιτέρω απελευθέρωση των αγορών και ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας. Οι εφαρμοζόμενες πολιτικές απειλούν να μετατοπίσουν την ισορροπία της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής εξουσίας υπέρ του κεφαλαίου και κατά της εργασίας σε όλη την Ευρώπη. Η λιτότητα είναι αντιφατική, διότι οδηγεί σε ύφεση με αποτέλεσμα να επιδεινώνεται το βάρος του χρέους και να τίθενται σε κίνδυνο οι τράπεζες και περαιτέρω  η ίδια η νομισματική ένωση. Αυτή η αντίφαση είναι συνδεδεμένη με τη  φύση της ΟΝΕ ως συμμαχία διαφορετικών κρατών με διαφορετικές ανταγωνιστικότητες. Ως αποτέλεσμα, η ΟΝΕ, σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα έντονο δίλημμα: είτε να δημιουργήσει κρατικούς μηχανισμούς που θα μπορούσαν να επιβάλλουν  πολιτικές αύξησης της ανταγωνιστικότητας στην  περιφέρεια ή να υποστεί  ρήξη.
Η εμμονή του διαχωρισμού μεταξύ πυρήνα και περιφέρειας, η απουσία αποτελεσματικών θεσμικών αλλαγών  για την ίδια την ΟΝΕ, οι πιέσεις για λιτότητα και η απειλή κατά των  τραπεζών  δημιουργούν δυσμενείς συνθήκες για τις περιφερειακές χώρες. Οι μελλοντικές προοπτικές είναι δυσοίωνες και περιλαμβάνουν χαμηλή ανάπτυξη, υψηλή ανεργία και επιδείνωση του βάρους του χρέους. Η ικανότητα των περιφερειακών χωρών να παραμείνουν εντός της ΟΝΕ είναι υπό αμφισβήτηση και η πιο πιθανή υποψήφια για την άμεση έξοδο είναι η Ελλάδα, η οποία προφανώς δεν είναι σε θέση, ούτε  να εξυπηρετήσει  το δημόσιο χρέος της ,ούτε πληροί  τις προϋποθέσεις των σχεδίων διάσωσης, κάνοντας αναπόφευκτη την αθέτηση πληρωμών. Ωστόσο, η αθέτηση πληρωμών υπό την ηγεσία των πιστωτών και εντός της ΟΝΕ (η λεγόμενη ομαλή αθέτηση πληρωμών ) δεν θα ήταν προς το συμφέρον της χώρας. Είναι πιθανόν να οδηγήσει σε απώλεια ελέγχου επί των εγχώριων τραπεζών, δεν θα άρει τη λιτότητα,  θα κρατήσει τη χώρα εντός της ανταγωνιστικού πεδίου  του ευρώ, και θα μπορούσε να οδηγήσει σε απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας καθώς η δημοσιονομική πολιτική θα τεθεί υπό τον ρητό έλεγχο των κρατών κέντρου. Η προοπτική μιας ενδεχόμενης εξόδου από την ΟΝΕ θα εξακολουθεί να υφίσταται.
Η αθέτηση πληρωμών πρέπει να γίνει με πρωτοβουλία του οφειλέτη, με κυρίαρχο και δημοκρατικό τρόπο  που θα οδηγήσει σε βαθιά διαγραφή του χρέους. Η αθέτηση πληρωμών υπό την καθοδήγηση του οφειλέτη θα επιταχύνει κατά πάσα πιθανότητα την έξοδο από την ΟΝΕ. Η εγκατάλειψη του ευρώ θα προσφέρει περισσότερες επιλογές για την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους δεδομένου ότι το κράτος θα μπορεί να μετατρέψει το σύνολο της οφειλής του στο νέο νόμισμα. Η  έξοδος θα δημιουργήσει ευρύτερο πεδίο για τη διάσωση των τραπεζών μέσω της εθνικοποίησης και της παροχής εγχώριας ρευστότητας από τη στιγμή που θα έχει αποκατασταθεί η  νομισματική πολιτική .Ωστόσο, η έξοδος θα δημιουργήσει νέα προβλήματα για τις τράπεζες καθώς  μέρος του ενεργητικού τους , θα παραμείνει σε ευρώ. Το αποτέλεσμα θα μπορούσε πιθανότατα να είναι η  συρρίκνωση των ελληνικών τραπεζών με  την πάροδο του χρόνου. Η  έξοδος, τέλος, θα διαταράξει τη  νομισματική κυκλοφορία και  θα προκαλέσει προβλήματα στο ξένο συνάλλαγμα, καθώς το νέο νόμισμα θα υποτιμηθεί. Παρ ‘όλα αυτά, η διατάραξη της νομισματικής κυκλοφορίας  δεν προβλέπεται να  είναι καθοριστική, ενώ η υποτίμηση θα δώσει  την ευκαιρία για  ταχύτατη ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας. Εν κατακλείδι, εάν η Ελλάδα κάνει αθέτησηπληρωμών , θα πρέπει να αποχωρήσει από την ΟΝΕ.
Η  κρίση της  Ευρωζώνης σηματοδοτεί το τέλος μιας περιόδου αυτοπεποίθησης για την  οικονομική και πολιτική ολοκλήρωση της Ευρώπης. Η ιδεολογία του  Ευρωπαϊσμού , που υπόσχονταν  αλληλεγγύη και ενότητα στους λαούς της Ευρώπης, είναι σε υποχώρηση καθώς το κέντρο έχει δαιμονοποιήσει την περιφέρεια κατά τη διάρκεια της κρίσης. Το  βάθος και η σοβαρότητα της κρίσης  προκάλεσαν έντονη κοινωνική αντίδραση κατά των μεγάλων τραπεζών και επιχειρήσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το αδιέξοδο στο  οποίο κατέληξε η ΟΝΕ εγείρει την πιθανότητα  πιο δραστήριας  οικονομικής και κοινωνικής παρέμβασης των εθνικών κρατών της Ευρώπης στο ορατό μέλλον.
Η μελέτη θα κυκλοφορήσει σύντομα και στα ελληνικά.


Οι δύο προηγούμενες μελέτες εκδόθηκαν αντίστοιχα την Άνοιξη και το Φθινόπωρο του 2010

1η  : 2010 KPIΣH EYPΩZΩNHΣ. ΦTΩXEIA TOY ΔYNATOY ΠTΩXEYΣH TOY AΔYNATOY
Εκδόσεις  ΝΟΒΟΛΙ

2η : Η ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗ ΛΙΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΘΕΤΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ
Εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ


Ρήξη; Η διέξοδος από την κρίση της Ευρωζώνης

Από το περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ (13/11/11)

Πρόκειται για την πρόσφατη (τρίτη) μελέτη των οικονομολόγων της Σχολής Ανατολικών και Αφρικανικών Μελετών…

 
Ρήξη; Η διέξοδος  από την κρίση της Ευρωζώνης
του Πανεπιστημίου του Λονδίνου με τίτλο: «Ρήξη; Η διέξοδος  από την κρίση της Ευρωζώνης». Οι συντελεστές της μελέτης που ανήκουν στην ομάδα Έρευνα για το Χρήμα και τον Χρηματοπιστωτικό Τομέα (Research on Money and Finance, RMF) του Πανεπιστημίου του Λονδίνου (SOAS) και συντονίζονται από τον καθ. Κώστα Λαπαβίτσα, τονίζουν μεταξύ άλλων:
Η κρίση της Ευρωζώνης είναι μέρος της παγκόσμιας αναταραχής που ξεκίνησε το 2007 ως αμερικάνικη κρίση στην αγορά ακινήτων, έγινε  παγκόσμια τραπεζική κρίση, μετατράπηκε σε παγκόσμια ύφεση, και ως εκ τούτου οδήγησε σε κρίση του δημόσιου χρέους. Στα   τέλη του 2011 υπάρχει ο κίνδυνος της επιστροφής σε μια τραπεζική κρίση στην Ευρώπη και αλλού. Στην καρδιά της αδυναμίας των Τραπεζών βρίσκεται το ιδιωτικό και το δημόσιο χρέος που συσσωρεύτηκε κατά την περίοδο της έντονης χρηματιστικοποίησης  τη δεκαετία του 2000.
Το ευρώ είναι μια μορφή διεθνούς αποθεματικού νομίσματος που δημιουργήθηκε από μια ομάδα ευρωπαϊκών κρατών για να εξασφαλίσει πλεονεκτήματα υπέρ των    Ευρωπαϊκών Τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων της .Το ευρώ επιχείρησε να γίνει ανταγωνιστικό έναντι του δολαρίου, αλλά χωρίς να έχει την υποστήριξη ενός αντίστοιχα ισχυρού ενιαίου κράτους. Το ευρώ έπαιξε ρόλο διαμεσολαβητή στην Ευρώπη ,στη διάρκεια της   παγκόσμιας κρίσης  που ξεκίνησε το 2007. Η Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ) δημιούργησε ένα τεχνητό διαχωρισμό μεταξύ κέντρου και  περιφέρειας και εισήγαγε  ανάμεσά τους , σχέσεις ιεραρχίας και διακρίσεων με αποτέλεσμα να αναδειχθεί  η Γερμανία ως η κύρια οικονομική δύναμη της Ευρωζώνης.
Η πολιτική της Ευρωζώνης για την αντιμετώπιση της κρίσης είναι  βαθύτατα νεοφιλελεύθερη: περικοπή των δημόσιων δαπανών, αύξηση των έμμεσων φόρων, μείωση των μισθών, περαιτέρω απελευθέρωση των αγορών και ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας. Οι εφαρμοζόμενες πολιτικές απειλούν να μετατοπίσουν την ισορροπία της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής εξουσίας υπέρ του κεφαλαίου και κατά της εργασίας σε όλη την Ευρώπη. Η λιτότητα είναι αντιφατική, διότι οδηγεί σε ύφεση με αποτέλεσμα να επιδεινώνεται το βάρος του χρέους και να τίθενται σε κίνδυνο οι τράπεζες και περαιτέρω  η ίδια η νομισματική ένωση. Αυτή η αντίφαση είναι συνδεδεμένη με τη  φύση της ΟΝΕ ως συμμαχία διαφορετικών κρατών με διαφορετικές ανταγωνιστικότητες. Ως αποτέλεσμα, η ΟΝΕ, σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα έντονο δίλημμα: είτε να δημιουργήσει κρατικούς μηχανισμούς που θα μπορούσαν να επιβάλλουν  πολιτικές αύξησης της ανταγωνιστικότητας στην  περιφέρεια ή να υποστεί  ρήξη.
Η εμμονή του διαχωρισμού μεταξύ πυρήνα και περιφέρειας, η απουσία αποτελεσματικών θεσμικών αλλαγών  για την ίδια την ΟΝΕ, οι πιέσεις για λιτότητα και η απειλή κατά των  τραπεζών  δημιουργούν δυσμενείς συνθήκες για τις περιφερειακές χώρες. Οι μελλοντικές προοπτικές είναι δυσοίωνες και περιλαμβάνουν χαμηλή ανάπτυξη, υψηλή ανεργία και επιδείνωση του βάρους του χρέους. Η ικανότητα των περιφερειακών χωρών να παραμείνουν εντός της ΟΝΕ είναι υπό αμφισβήτηση και η πιο πιθανή υποψήφια για την άμεση έξοδο είναι η Ελλάδα, η οποία προφανώς δεν είναι σε θέση, ούτε  να εξυπηρετήσει  το δημόσιο χρέος της ,ούτε πληροί  τις προϋποθέσεις των σχεδίων διάσωσης, κάνοντας αναπόφευκτη την αθέτηση πληρωμών. Ωστόσο, η αθέτηση πληρωμών υπό την ηγεσία των πιστωτών και εντός της ΟΝΕ (η λεγόμενη ομαλή αθέτηση πληρωμών ) δεν θα ήταν προς το συμφέρον της χώρας. Είναι πιθανόν να οδηγήσει σε απώλεια ελέγχου επί των εγχώριων τραπεζών, δεν θα άρει τη λιτότητα,  θα κρατήσει τη χώρα εντός της ανταγωνιστικού πεδίου  του ευρώ, και θα μπορούσε να οδηγήσει σε απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας καθώς η δημοσιονομική πολιτική θα τεθεί υπό τον ρητό έλεγχο των κρατών κέντρου. Η προοπτική μιας ενδεχόμενης εξόδου από την ΟΝΕ θα εξακολουθεί να υφίσταται.
Η αθέτηση πληρωμών πρέπει να γίνει με πρωτοβουλία του οφειλέτη, με κυρίαρχο και δημοκρατικό τρόπο  που θα οδηγήσει σε βαθιά διαγραφή του χρέους. Η αθέτηση πληρωμών υπό την καθοδήγηση του οφειλέτη θα επιταχύνει κατά πάσα πιθανότητα την έξοδο από την ΟΝΕ. Η εγκατάλειψη του ευρώ θα προσφέρει περισσότερες επιλογές για την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους δεδομένου ότι το κράτος θα μπορεί να μετατρέψει το σύνολο της οφειλής του στο νέο νόμισμα. Η  έξοδος θα δημιουργήσει ευρύτερο πεδίο για τη διάσωση των τραπεζών μέσω της εθνικοποίησης και της παροχής εγχώριας ρευστότητας από τη στιγμή που θα έχει αποκατασταθεί η  νομισματική πολιτική .Ωστόσο, η έξοδος θα δημιουργήσει νέα προβλήματα για τις τράπεζες καθώς  μέρος του ενεργητικού τους , θα παραμείνει σε ευρώ. Το αποτέλεσμα θα μπορούσε πιθανότατα να είναι η  συρρίκνωση των ελληνικών τραπεζών με  την πάροδο του χρόνου. Η  έξοδος, τέλος, θα διαταράξει τη  νομισματική κυκλοφορία και  θα προκαλέσει προβλήματα στο ξένο συνάλλαγμα, καθώς το νέο νόμισμα θα υποτιμηθεί. Παρ ‘όλα αυτά, η διατάραξη της νομισματικής κυκλοφορίας  δεν προβλέπεται να  είναι καθοριστική, ενώ η υποτίμηση θα δώσει  την ευκαιρία για  ταχύτατη ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας. Εν κατακλείδι, εάν η Ελλάδα κάνει αθέτησηπληρωμών , θα πρέπει να αποχωρήσει από την ΟΝΕ.
Η  κρίση της  Ευρωζώνης σηματοδοτεί το τέλος μιας περιόδου αυτοπεποίθησης για την  οικονομική και πολιτική ολοκλήρωση της Ευρώπης. Η ιδεολογία του  Ευρωπαϊσμού , που υπόσχονταν  αλληλεγγύη και ενότητα στους λαούς της Ευρώπης, είναι σε υποχώρηση καθώς το κέντρο έχει δαιμονοποιήσει την περιφέρεια κατά τη διάρκεια της κρίσης. Το  βάθος και η σοβαρότητα της κρίσης  προκάλεσαν έντονη κοινωνική αντίδραση κατά των μεγάλων τραπεζών και επιχειρήσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το αδιέξοδο στο  οποίο κατέληξε η ΟΝΕ εγείρει την πιθανότητα  πιο δραστήριας  οικονομικής και κοινωνικής παρέμβασης των εθνικών κρατών της Ευρώπης στο ορατό μέλλον.
Η μελέτη θα κυκλοφορήσει σύντομα και στα ελληνικά.


Οι δύο προηγούμενες μελέτες εκδόθηκαν αντίστοιχα την Άνοιξη και το Φθινόπωρο του 2010

1η  : 2010 KPIΣH EYPΩZΩNHΣ. ΦTΩXEIA TOY ΔYNATOY ΠTΩXEYΣH TOY AΔYNATOY
Εκδόσεις  ΝΟΒΟΛΙ

2η : Η ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗ ΛΙΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΘΕΤΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ
Εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ