Αραβικές εξεγέρσεις και "κορπορατισμός"

Απόσπασμα από αυτό το άρθροhttp://johnpilger.com/articles/behind-the-arab-revolt-is-a-word-we-dare-not-speak

The revolt in the Arab world is not merely against a resident dictator but a worldwide economic tyranny designed by the US Treasury and imposed by the US Agency for International Development, the IMF and World Bank, which have ensured that rich countries like Egypt are reduced to vast sweatshops, with half the population earning less than $2 a day. The people’s triumph in Cairo was the first blow against what Benito Mussolini called corporatism, a word that appears in his definition of fascism.


How did such extremism take hold in the liberal West? “It is necessary to destroy hope, idealism, solidarity, and concern for the poor and oppressed,” observed Noam Chomsky a generation ago, “[and] to replace these dangerous feelings with self-centred egoism, a pervasive cynicism that holds that [an order of] inequities and oppression is the best that can be achieved. In fact, a great international propaganda campaign is under way to convince people – particularly young people – that this not only is what they should feel but that it’s what they do feel.”


Like the European revolutions of 1848 and the uprising against Stalinism in 1989, the Arab revolt has rejected fear. An insurrection of suppressed ideas, hope and solidarity has begun. In the United States, where 45 per cent of young African-Americans have no jobs and the top hedge fund managers are paid, on average, a billion dollars a year, mass protests against cuts in services and jobs have spread to heartland states like Wisconsin. In Britain, the fastest-growing modern protest movement, UK Uncut, is about to take direct action against tax avoiders and rapacious banks. Something has changed that cannot be unchanged. The enemy has a name now.

Αραβικές εξεγέρσεις και "κορπορατισμός"

Απόσπασμα από αυτό το άρθροhttp://johnpilger.com/articles/behind-the-arab-revolt-is-a-word-we-dare-not-speak

The revolt in the Arab world is not merely against a resident dictator but a worldwide economic tyranny designed by the US Treasury and imposed by the US Agency for International Development, the IMF and World Bank, which have ensured that rich countries like Egypt are reduced to vast sweatshops, with half the population earning less than $2 a day. The people’s triumph in Cairo was the first blow against what Benito Mussolini called corporatism, a word that appears in his definition of fascism.


How did such extremism take hold in the liberal West? “It is necessary to destroy hope, idealism, solidarity, and concern for the poor and oppressed,” observed Noam Chomsky a generation ago, “[and] to replace these dangerous feelings with self-centred egoism, a pervasive cynicism that holds that [an order of] inequities and oppression is the best that can be achieved. In fact, a great international propaganda campaign is under way to convince people – particularly young people – that this not only is what they should feel but that it’s what they do feel.”


Like the European revolutions of 1848 and the uprising against Stalinism in 1989, the Arab revolt has rejected fear. An insurrection of suppressed ideas, hope and solidarity has begun. In the United States, where 45 per cent of young African-Americans have no jobs and the top hedge fund managers are paid, on average, a billion dollars a year, mass protests against cuts in services and jobs have spread to heartland states like Wisconsin. In Britain, the fastest-growing modern protest movement, UK Uncut, is about to take direct action against tax avoiders and rapacious banks. Something has changed that cannot be unchanged. The enemy has a name now.

Καλημέρα Κεμάλ! Νίκησαν τα αδέλφια σου!

Υπάρχει ελπίδα, τελικά!

Οι 18 ημέρες που άλλαξαν την Αίγυπτο

 
    25 Ιανουαρίου – Χιλιάδες άνθρωποι, στα χνάρια της Τυνησίας, συμμετέχουν στην πορεία της «Ημέρας της Οργής» ζητώντας από τον Μουμπάρακ να εγκαταλείψει την εξουσία μετά από 30 χρόνια στην προεδρία της χώρας. Η αστυνομία απαντά εκτοξεύοντας δακρυγόνα και διαλύοντας τους διαδηλωτές με νερό υπό πίεση. Αυτόπτες μάρτυρες καταγγέλλουν τη βιαιότητα της αστυνομίας και εκατοντάδες συλλήψεις.
    27 Ιανουαρίου – Ο αντιπολιτευόμενος Μοχάμεντ Ελ-Μπαραντέι επιστρέφει στο Κάιρο από τη Βιένη. Ο βραβευμένος με Νομπέλ Ειρήνης πρώην επικεφαλής της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (IAEA) δηλώνει ότι «το καθεστώς πρέπει να καταλάβει ότι η αλλαγή είναι απολύτως απαραίτητη». Από τη Βιέννη όπου βρισκόταν πριν φτάσει στο Καίρο δήλωσε: “Εχω να δώσω πολιτική, πνευματική και ηθική στήριξη. Ότι μπορώ θα το κάνω. Θα είμαι μαζί τους. Πρόκειται για τους ανθρώπους μου. Θα ήθελα να δω μια νέα Αίγυπτο». Σταματούν οι συναλλαγές στο Χρηματιστήριο.
    28 Ιανουαρίου – Ο στρατός καλείται να εφαρμόσει την απαγόρευση κυκλοφορίας που είχε επιβληθεί αρχικά στο Κάιρο, το Σουέζ και την Αλεξάνδρεια και κατόπιν επεκτάθηκε σε όλη τη χώρα. Οι τηλεπικοινωνίες διακόπτονται, οι Αιγύπτιοι αδυνατούν να στείλουν μηνύματα με τα κινητά τηλέφωνά τους, πολλές ιστοσελίδες δεν λειτουργούν. Ο Ελ Μπαραντέι βρίσκεται σε κατ’ οίκον περιορισμό. Οι διαδηλωτές είναι στο δρόμο παρά την απαγόρευση.
    29 Ιανουαρίου – Ο Μουμπάρακ ανασχηματίζει την κυβέρνησή του αλλά αρνείται να φύγει. Στο Κάιρο οι διαδηλωτές πυρπολούν περιπολικά, λεηλατούν το κτήριο του Εθνικού Δημοκρατικού Κόμματος του Μουμπάρακ και του βάζουν φωτιά. Ο επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών Όμαρ Σουλεϊμάν διορίζεται αντιπρόεδρος και ο πρώην υπουργός Πολιτικής Αεροπορίας, Άχμεντ Σαφίκ αναλαμβάνει την πρωθυπουργία. Οι αλλαγές δεν ικανοποιούν τα πλήθη που διαδηλώνουν στους δρόμους.
    30 Ιανουαρίου – Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, ζητά αυτοσυγκράτηση και ειρηνική αλλαγή στην Αίγυπτο. Το αραβικό τηλεοπτικό κανάλι Αλ Τζαζίρα ανακοινώνει ότι υποχρεώθηκε από την αστυνομία να κλείσει τα γραφεία του στο Κάιρο. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει επίσημη εκτίμηση για τον αριθμό των νεκρών, αλλά ιατρικές πηγές αναφέρουν ότι ξεπερνούν τους 100.
    31 Ιανουαρίου – Ο Μουμπάρακ ορκίζει τη νέα κυβέρνηση στην οποία πολλά μέλη της παλαιάς κυβέρνησης διατηρούν τις θέσεις τους. Οι ΗΠΑ επιβεβαιώνουν ότι έστειλαν στην περιοχή τον διπλωμάτη Φρανκ Γουίσνερ, ο οποίος ήταν πρεσβευτής στο Κάιρο την περίοδο 1986-91, με σκοπό να συναντηθεί με υψηλόβαθμους Αιγύπτιους αξιωματούχους. Ελεύθερους αφήνει η αιγυπτιακή αστυνομία τους έξι δημοσιογράφους του Αλ Τζαζίρα που είχαν συλληφθεί νωρίτερα.
    1 Φεβρουαρίου – Ο Μουμπάρακ δηλώνει ότι δεν θα είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του Σεπτεμβρίου αλλά αψηφά και πάλι το αίτημα να παραιτηθεί άμεσα. Οι διαδηλωτές καλούν τον κόσμο να συμμετάσχει στη «Διαδήλωση του Ενός Εκατομμυρίου». Ο ΟΗΕ ανακοινώνει ότι οι νεκροί από τις ταραχές ενδέχεται να φτάνουν τους 300, οι τραυματίες στους 3000 ενώ εκατοντάδες έχουν συλληφθεί. Ο στρατός αναγνωρισε τη νομιμότητα των αιτημάτων του λαού και τόνισε ότι εγγυάται το δικαιώμα της ελευθερίας λόγου και έκφρασης, όταν αυτή γίνεται με ειρηνικά μέσα.
    2 Φεβρουαρίου – Υποστηρικτές του Μουμπάρακ πάνω σε καμήλες και άλογα, οπλισμένοι με μαχαίρια και ξύλα, φτάνουν στο Κάιρο. Εν μέσω οδομαχιών με τους αντικυβερνητικούς διαδηλωτές, οι ξένοι ηγέτες καταδικάζουν τη βία και ζητούν να ξεκινήσει άμεσα ο εκδημοκρατισμός της Αιγύπτου. 
    7 Φεβρουαρίου – Πρώτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου μετά τον ανασχηματισμό. Ανακοινώνεται αύξηση των μισθών και των συντάξεων κατά 15%. Το στέλεχος του Google Ουάελ Γόνιμ απελευθερώνεται μετά από 12 ημέρες στη φυλακή.
    8 Φεβρουαρίου – Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδηλώνουν στο Κάιρο και σε άλλες πόλεις. Ο Μουμπάρακ συστήνει μια επιτροπή για την τροποποίηση του συντάγματος.
    9 Φεβρουαρίου – Αιματηρές συγκρούσεις σημειώνονται και στο νότο της χώρας. Οι διαδηλωτές περικυκλώνουν το κοινοβούλιο και την έδρα της κυβέρνησης στο Κάιρο. Εκπέμπει και πάλι στην Αίγυπτο το κανάλι Αλ Τζαζίρα.
    10 Φεβρουαρίου – Όλο το έθνος περιμένει με κομμένη την ανάσα την ανακοίνωση της παραίτησης του Μουμπάρακ. Αντ’ αυτού, ο πρόεδρος ανακοινώνει ότι μεταφέρει ορισμένες εξουσίες του στον αντιπρόεδρο Σουλεϊμάν, προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση των διαδηλωτών. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, κρίνει ότι η μεταφορά εξουσιών «δεν αρκεί».
    11 Φεβρουαρίου – Πάνω από ένα εκατομμύριο διαδηλωτές συγκεντρώνονται στην πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου. Ο Μουμπάρακ φέρεται να έχει φύγει για το θέρετρο της Ερυθράς Θάλασσας Σαρμ ελ-Σέιχ. Αναπάντεχα, ο αντιπρόεδρος Σουλεϊμάν ανακοινώνει από την τηλεόραση ότι ο Μουμπάρακ παραιτήθηκε και ζήτησε από το στρατό να αναλάβει την εξουσία, προκαλώντας κύμα ευφορίας στους διαδηλωτές.

Καλημέρα Κεμάλ! Νίκησαν τα αδέλφια σου!

Υπάρχει ελπίδα, τελικά!

Οι 18 ημέρες που άλλαξαν την Αίγυπτο

 
    25 Ιανουαρίου – Χιλιάδες άνθρωποι, στα χνάρια της Τυνησίας, συμμετέχουν στην πορεία της «Ημέρας της Οργής» ζητώντας από τον Μουμπάρακ να εγκαταλείψει την εξουσία μετά από 30 χρόνια στην προεδρία της χώρας. Η αστυνομία απαντά εκτοξεύοντας δακρυγόνα και διαλύοντας τους διαδηλωτές με νερό υπό πίεση. Αυτόπτες μάρτυρες καταγγέλλουν τη βιαιότητα της αστυνομίας και εκατοντάδες συλλήψεις.
    27 Ιανουαρίου – Ο αντιπολιτευόμενος Μοχάμεντ Ελ-Μπαραντέι επιστρέφει στο Κάιρο από τη Βιένη. Ο βραβευμένος με Νομπέλ Ειρήνης πρώην επικεφαλής της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (IAEA) δηλώνει ότι «το καθεστώς πρέπει να καταλάβει ότι η αλλαγή είναι απολύτως απαραίτητη». Από τη Βιέννη όπου βρισκόταν πριν φτάσει στο Καίρο δήλωσε: “Εχω να δώσω πολιτική, πνευματική και ηθική στήριξη. Ότι μπορώ θα το κάνω. Θα είμαι μαζί τους. Πρόκειται για τους ανθρώπους μου. Θα ήθελα να δω μια νέα Αίγυπτο». Σταματούν οι συναλλαγές στο Χρηματιστήριο.
    28 Ιανουαρίου – Ο στρατός καλείται να εφαρμόσει την απαγόρευση κυκλοφορίας που είχε επιβληθεί αρχικά στο Κάιρο, το Σουέζ και την Αλεξάνδρεια και κατόπιν επεκτάθηκε σε όλη τη χώρα. Οι τηλεπικοινωνίες διακόπτονται, οι Αιγύπτιοι αδυνατούν να στείλουν μηνύματα με τα κινητά τηλέφωνά τους, πολλές ιστοσελίδες δεν λειτουργούν. Ο Ελ Μπαραντέι βρίσκεται σε κατ’ οίκον περιορισμό. Οι διαδηλωτές είναι στο δρόμο παρά την απαγόρευση.
    29 Ιανουαρίου – Ο Μουμπάρακ ανασχηματίζει την κυβέρνησή του αλλά αρνείται να φύγει. Στο Κάιρο οι διαδηλωτές πυρπολούν περιπολικά, λεηλατούν το κτήριο του Εθνικού Δημοκρατικού Κόμματος του Μουμπάρακ και του βάζουν φωτιά. Ο επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών Όμαρ Σουλεϊμάν διορίζεται αντιπρόεδρος και ο πρώην υπουργός Πολιτικής Αεροπορίας, Άχμεντ Σαφίκ αναλαμβάνει την πρωθυπουργία. Οι αλλαγές δεν ικανοποιούν τα πλήθη που διαδηλώνουν στους δρόμους.
    30 Ιανουαρίου – Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, ζητά αυτοσυγκράτηση και ειρηνική αλλαγή στην Αίγυπτο. Το αραβικό τηλεοπτικό κανάλι Αλ Τζαζίρα ανακοινώνει ότι υποχρεώθηκε από την αστυνομία να κλείσει τα γραφεία του στο Κάιρο. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει επίσημη εκτίμηση για τον αριθμό των νεκρών, αλλά ιατρικές πηγές αναφέρουν ότι ξεπερνούν τους 100.
    31 Ιανουαρίου – Ο Μουμπάρακ ορκίζει τη νέα κυβέρνηση στην οποία πολλά μέλη της παλαιάς κυβέρνησης διατηρούν τις θέσεις τους. Οι ΗΠΑ επιβεβαιώνουν ότι έστειλαν στην περιοχή τον διπλωμάτη Φρανκ Γουίσνερ, ο οποίος ήταν πρεσβευτής στο Κάιρο την περίοδο 1986-91, με σκοπό να συναντηθεί με υψηλόβαθμους Αιγύπτιους αξιωματούχους. Ελεύθερους αφήνει η αιγυπτιακή αστυνομία τους έξι δημοσιογράφους του Αλ Τζαζίρα που είχαν συλληφθεί νωρίτερα.
    1 Φεβρουαρίου – Ο Μουμπάρακ δηλώνει ότι δεν θα είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του Σεπτεμβρίου αλλά αψηφά και πάλι το αίτημα να παραιτηθεί άμεσα. Οι διαδηλωτές καλούν τον κόσμο να συμμετάσχει στη «Διαδήλωση του Ενός Εκατομμυρίου». Ο ΟΗΕ ανακοινώνει ότι οι νεκροί από τις ταραχές ενδέχεται να φτάνουν τους 300, οι τραυματίες στους 3000 ενώ εκατοντάδες έχουν συλληφθεί. Ο στρατός αναγνωρισε τη νομιμότητα των αιτημάτων του λαού και τόνισε ότι εγγυάται το δικαιώμα της ελευθερίας λόγου και έκφρασης, όταν αυτή γίνεται με ειρηνικά μέσα.
    2 Φεβρουαρίου – Υποστηρικτές του Μουμπάρακ πάνω σε καμήλες και άλογα, οπλισμένοι με μαχαίρια και ξύλα, φτάνουν στο Κάιρο. Εν μέσω οδομαχιών με τους αντικυβερνητικούς διαδηλωτές, οι ξένοι ηγέτες καταδικάζουν τη βία και ζητούν να ξεκινήσει άμεσα ο εκδημοκρατισμός της Αιγύπτου. 
    7 Φεβρουαρίου – Πρώτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου μετά τον ανασχηματισμό. Ανακοινώνεται αύξηση των μισθών και των συντάξεων κατά 15%. Το στέλεχος του Google Ουάελ Γόνιμ απελευθερώνεται μετά από 12 ημέρες στη φυλακή.
    8 Φεβρουαρίου – Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδηλώνουν στο Κάιρο και σε άλλες πόλεις. Ο Μουμπάρακ συστήνει μια επιτροπή για την τροποποίηση του συντάγματος.
    9 Φεβρουαρίου – Αιματηρές συγκρούσεις σημειώνονται και στο νότο της χώρας. Οι διαδηλωτές περικυκλώνουν το κοινοβούλιο και την έδρα της κυβέρνησης στο Κάιρο. Εκπέμπει και πάλι στην Αίγυπτο το κανάλι Αλ Τζαζίρα.
    10 Φεβρουαρίου – Όλο το έθνος περιμένει με κομμένη την ανάσα την ανακοίνωση της παραίτησης του Μουμπάρακ. Αντ’ αυτού, ο πρόεδρος ανακοινώνει ότι μεταφέρει ορισμένες εξουσίες του στον αντιπρόεδρο Σουλεϊμάν, προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση των διαδηλωτών. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, κρίνει ότι η μεταφορά εξουσιών «δεν αρκεί».
    11 Φεβρουαρίου – Πάνω από ένα εκατομμύριο διαδηλωτές συγκεντρώνονται στην πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου. Ο Μουμπάρακ φέρεται να έχει φύγει για το θέρετρο της Ερυθράς Θάλασσας Σαρμ ελ-Σέιχ. Αναπάντεχα, ο αντιπρόεδρος Σουλεϊμάν ανακοινώνει από την τηλεόραση ότι ο Μουμπάρακ παραιτήθηκε και ζήτησε από το στρατό να αναλάβει την εξουσία, προκαλώντας κύμα ευφορίας στους διαδηλωτές.