Τι είχαμε, τι χάσαμε και τι μας μένει ακόμα

του Νάνου Βαλαωρίτη

Χάσαμε τ’ αυτοκίνητα, τα κινητά μας, τα ακίνητά μας, τα επιδόματα του Πάσχα και των Χριστουγέννων. Χάσαμε τον ύπνο μας τη δουλειά μας, το μαγαζάκι, το καφενείο, την επιχείρηση, ρούχων, παπουτσιών, την ιστορία μας, το 1821, τη Σμύρνη, τη Μικρά Ασία. Χάσαμε τα καπέλα μας, την αξιοπρέπειά μας, την μπέσα μας (Μπέσαμε μούτσος…), τις πνευματικές μας αξίες, τις αξίες στο Χρηματιστήριο, τις καρέκλες μας εποχής, στο Δημοπρατήριο, τις ντουλάπες, τους καθρέφτες.

 

Χάσαμε τη βυζαντινή μας ταυτότητα, ως γνήσιοι Έλληνες απόγονοι εκείνων των άλλων Ελλήνων που θαυματούργησαν χωρίς δάνεια, χωρίς θέσεις στο δημόσιο, αργομισθίες στα Δέκο, στη Λυρική σκηνή, στη Δημόσια Τηλεόραση. Χάσαμε τα αυγά και τα πασχάλια μας, τα βρακιά μας τα εισοδήματα απ’ τους τεράστιους φόρους, τα ξενοδοχεία μας, τα πλοία τα εμπορικά, τα πλοία της γραμμής, τη φήμη μας στο εξωτερικό, τους φίλους μας, που μας άφησαν χωρίς να το αντιληφθούμε… μια νύχτα βροχερή, συννεφιασμένη.

Τι μας έμεινε;

Ο Ήλιος ο Πρώτος, ο Δεύτερος, ο Τρίτος, ο Δήμιος μιας Πράσινης σκέψης, ο Ηλιάτορας, ο νοητός, ο αυτονόητος, μας έμειναν τα νησιά με τα καφετιά τους βράχια, που ήταν ωραία κάποτε, τα νησιά, εδώ που τα γυρεύαμε, που ψάχναμε να τα βρούμε, η θάλασσα με τα γαλάζια κύματα, με τα καράβια, τα φέρι μποτ, τα ιστιοφόρα. Μας έμεινε το φεγγάρι, αφερέγγυο και αυτό, μας έμειναν τα βουνά, τα φαράγγια, οι λίμνες, τα δάση αν δεν είχαν καεί ακόμα, οι ακρογιαλιές, οι αμμουδιές για μπάνιο, το χαρτί και το στυλό να γράφουμε τα ποίηματά μας και να τα πετάμε στο κάλαθο των αχρήστων, ποιος θα πληρώνει το χαρτί και το μελάνι, να τα δημοσιέψει.

Μας έμειναν τα ωραία κορίτσια με τα μακριά μαλλιά, και τα νέα παλικάρια, με τ’ αξούριστα γένια, άνεργοι οι περισσότεροι, μας έμειναν οι επιγραφές στις πόρτες, Ανοιχτό, Κλειστό, Σύρατε, Σπρώξτε, οι παράξενες φήμες, οι φακές, τα μακαρόνια, τα καλαμαράκια, τα σουβλάκια, τα κρασιά, για να ξεχάσουμε αυτά που χάσαμε, τις φιλενάδες μας στις ξένες χώρες, τις σπουδές μας στο εξωτερικό, και τα ηχηρά παρόμοια. Μας έμεινε ο Όμηρος, αν έχουμε καιρό να τον διαβάσουμε, ο Καβάφης, ο Εμπειρίκος, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Ελύτης, ο Καρυωτάκης, ο Καββαδίας, σας έμεινα κι εγώ, αν κάνετε έναν κόπο να με διαβάσετε.

Η σημασία των μεταναστών στη γερμανική κοινωνία είναι τεράστια

Πέρασαν ήδη έξι δεκαετίες από τότε που η Γερμανία έφερε τους λεγόμενους γκασταρμπάιτερ. Στο μεταξύ, η χώρα υποδοχής έγινε πατρίδα για τους ίδιους και τα παιδιά τους. Κι ακόμα περισσότερο: έχουν γίνει αναντικατάστατοι, όπως επισημαίνεται σε εκτενές αφιέρωμα της Deutsche Welle (DW) για τη μετανάστευση στη Γερμανία.

«Προφανώς θα ήταν ντροπή για τα αθλητικά χρονικά», τονίζει η DW. «Μόλις με έξι Γερμανούς παίκτες θα αντιμετώπιζε η Γερμανία την Ιταλία στην ημιτελικό του EURO, αν δεν συμμετείχαν οι παίκτες με μεταναστευτικό παρελθόν. Ο Σάμι Κεντίρα (Τυνησία), ο Μεσούτ Οζίλ (Τουρκία), ο Τζερόμ Μποατέγκ (Γκάνα), ο Λούκας Ποντόλσκι (Πολωνία) και ο Μάριο Γκόμεζ (Ισπανία) έχουν γεννηθεί στο εξωτερικό ή στη Γερμανία, από ξένους γονείς. Χάρη στο γερμανικό τους διαβατήριο έχουν το δικαίωμα να παίζουν με την Εθνική». Continue reading →

Η ασυλία των ταγμάτων εφόδου

του Παντελή Μπουκάλα

Ηταν απολύτως φυσιολογικό να εμφανιστούν θεριεμένοι οι νεοφασίστες σ’ ένα πολιτειακό χώμα όπου επί χρόνια καλλιεργήθηκαν (από κανάλια, διαδίκτυο, αξιωματούχους της Εκκλησίας, κομματάρχες κ.ά.) τα ζιζάνια της ανάδελφης και θεόθεν δοσμένης υπεροχής μας. Continue reading →

Οι δύο νέοι Πύργοι

Έντεκα χρόνια κλείνουν σήμερα από την ημέρα που κόπηκε η ανάσα του κόσμου. Έχουν γραφτεί πολλά για εκείνη την ημέρα. Κάποιοι κάνουν ακόμα λόγο για το «Περλ Χάρμπορ» του 21ου αιώνα, που στάθηκε αφορμή για τις επεμβάσεις σε Αφγανιστάν και Ιράκ, ξαναμοιράζοντας ουσιαστικά την τράπουλα του κόσμου. Πολλά, πάρα πολλά άλλαξαν μέσα σε αυτά τα χρόνια: ο Μπαράκ Ομπάμα εξελέγη πρόεδρος -ο πρώτος έγχρωμος- των ΗΠΑ. Η «Αραβική Άνοιξη» σάρωσε τα περισσότερα καθεστώτα των αραβικών χωρών της Β. Αφρικής. Ο Καντάφι δεν υπάρχει πια. Ούτε και ο φερόμενος ως ηθικός αυτουργός της επίθεσης στους Δίδυμους Πύργους. Η Συρία σπαράζεται από έναν τρομακτικό εμφύλιο πόλεμο. Η Αμερική έφτασε στα όρια του γκρεμού με την κατάρρευση της Λίμαν Μπράδερς, συμπαρασύροντας την Ευρώπη, που βυθίζεται στην κρίση. Ως αφορμή ή ως πραγματική αιτία, το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους έκανε την ιστορία να τρέχει με ταχύτητες που ποτέ δεν είχαμε φανταστεί και προς κατευθύνσεις που ποτέ δεν μπορούσαμε να υπολογίσουμε. Στη θέση των δύο συμβόλων του Πλούτου και της Ισχύος ανυψώθηκαν δύο Νέοι Πύργοι. Ακλόνητοι, μέχρι στιγμής. Ο Πύργος της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής Κρίσης και ο Πύργος του Φόβου. Δίπλα τους ξεφυτρώνει κι ένας τρίτος: ο Πύργος του Φασισμού.

Οι Ολιγάρχες της χώρας

Προφανώς την κρίση δεν την πληρώνουν όλοι. Κάποιοι πληρώνονται από αυτήν. Οι ίδιοι που πληρώνονται από κάθε κατάσταση και υπό όλες τις συνθήκες.

Πρόκειται για μία κάστα καμιά πενηνταριά οικογενειών που με ελάχιστες νέες εισόδους και λίγες εξόδους κυβερνούν αυτόν τον τόπο από τη δεκαετία του ’60 και μετά.

Στο μπουρδέλο που λέγεται Ελλάδα -και που όλοι κατηγορούν μόνο τις «πουτάνες»- αυτοί είναι οι νταβατζήδες.  Continue reading →