“Εργοδότες και διευθυντές συνήργησαν στο δημόσιο εξευτελισμό των γυναικών”

Ανακοίνωση ΕΣΗΕΑ
Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ με αφορμή τη δημοσίευση φωτογραφιών οροθετικών εκδιδομένων γυναικών επισημαίνει τα ακόλουθα:
Ο νόμος προστατεύει και απαγορεύει τη δημοσιοποίηση των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, όπως μεταξύ άλλων και εκείνων που αφορούν την υγεία και την προσωπικότητα του ατόμου. Δημοσιοποίηση επιτρέπεται μόνο από την εισαγγελική αρχή, η οποία ενεργεί στο πλαίσιο της απονομής δικαιοσύνης ή για την εξυπηρέτηση των αναγκών της λειτουργίας με σκοπό τη βεβαίωση εγκλημάτων, που τιμωρούνται ως κακουργήματα ή πλημμελήματα και ιδίως εγκλημάτων κατά της ζωής. Σε κάθε άλλη περίπτωση απαιτείται η προηγούμενη άδεια από την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων.
Η επίκληση της γενικής αρχής της προστασίας του κοινωνικού συνόλου δεν δικαιολογεί τη σκοπιμότητα της εισαγγελικής εντολής για τη δημοσιοποίηση χωρίς άδεια της Αρχής ιατρικών δεδομένων αφ’ εαυτών απορρήτων.
Είναι φανερό ότι η χρονική στιγμή και ο τρόπος, που επιλέχθηκαν για την προβολή ενός πράγματι χρόνιου κοινωνικού προβλήματος και τη διαπόμπευση των γυναικών αυτών, απλώς, προσπαθεί να αλλάξει την πολιτική ατζέντα και κάθε άλλο παρά εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον και συμβάλλει στην προστασία του κοινωνικού συνόλου. Εάν δεν ήταν υποκριτική η επίκληση της προστασίας της δημόσιας υγείας θα έπρεπε να υπάρξει δημοσιοποίηση και των στοιχείων όλων όσων διαπιστώθηκε ότι κατέστησαν οροθετικοί από την επαφή με τα συγκεκριμένα άτομα. Και τούτο διότι ο κίνδυνος για τη δημόσια υγεία είναι ο ίδιος ανεξάρτητα από το φύλο, την εθνικότητα ή τη κοινωνική τάξη του πάσχοντος.
Το Δ.Σ. με λύπη του διαπιστώνει ότι εφημερίδες, κανάλια και ιστοσελίδες, με ευθύνη της εργοδοσίας και διευθυντικών στελεχών, συνήργησαν στο δημόσιο εξευτελισμό ορισμένων γυναικών καταπατώντας κάθε έννοια του κώδικα δεοντολογίας και επαγγελματικής ηθικής των δημοσιογράφων.

Η πρόταση του προέδρου του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ Δημήτρη Τρίμη στη σημερινή (Τρίτη, 24/1/2012) Γενική Συνέλευση της Ενωσης


  • Η κρίση που διέρχεται ο κλάδος εξελίσσεται σαν να μην έχει φραγμό, πάτο ή κορύφωση. Με φόντο τα καταστροφικά αποτελέσματα της μνημονιακής πολιτικής, που οδηγεί σε πρωτοφανή συρρίκνωση την οικονομία, σε εξάρθρωση την παραγωγική της βάση και σε έκρηξη της ανεργίας, εκτυλίσσεται μια άνευ προηγουμένου επίθεση στην εργασία στην οποία συνεργούν η τρόικα, η κυβέρνηση και οι εργοδότες, με κεντρικό στόχο την περίφημη «εσωτερική υποτίμηση», με κατάργηση του κατώτατου μισθού και κατάλυση των συλλογικών συμβάσεων.  
  • Η επίθεση αυτή στον κλάδο μας έχει πάρει διαστάσεις ανοικτού πολέμου της εργοδοτικής πλευράς εναντίον δημοσιογράφων, τεχνικών και διοικητικών. Ο πόλεμος αυτός έχει δυο βασικές όψεις: Από τη μια πλευρά έχουμε επιχειρήσεις ΜΜΕ σε κατάσταση πτώχευσης  (άρθρο 99) ή οιονεί πτώχευσης, με τους εργαζόμενους ομήρους, νεκροζώντανους μεταξύ απλήρωτης εργασίας και ανεργίας (ALTER, Ελευθεροτυπία, Κόσμος του Επενδυτή, Αυριανή, Φίλαθλος, παλαιότερα Απογευματινή κ.α.), κατάσταση στην οποία συνυπάρχουν η δολιότητα, η απληστία αλλά και η ανικανότητα της εργοδοτικής πλευράς. Από την άλλη πλευρά, έχουμε μια εκστρατεία εκβιασμού και εκφοβισμού από την εργοδοσία για την κατάργηση στην πράξη της συλλογικής σύμβασης, με την υπογραφή ατομικών συμβάσεων στις οποίες οι εργαζόμενοι καλούνται να συνυπογράψουν το κούρεμα των μισθών τους 20% και πλέον. Και, δυστυχώς, η ιδιοκτησία καταγράφει επιτυχίες στο πεδίο αυτό, αρνούμενη να αντιληφθεί ότι απ’ αυτό το μακελειό  χαμένη θα είναι και η ίδια, αλλά ακόμα μεγαλύτερο θύμα θα είναι η έντιμη, σοβαρή και αξιόπιστη Ενημέρωση των πολιτών –που αυτή την εποχή έχουν όσο ποτέ ανάγκη για αξιόπιστα ΜΜΕ.
  • Στην επίθεση αυτή η εργοδοτική πλευρά έχει, φυσικά, συμμάχους τους την κυβέρνηση, την τρόικα και τους πιστωτές, που στην παρούσα φάση «πολιορκούν» τον πυρήνα της κοινωνικής διαπραγμάτευσης, τον κατώτατο μισθό, τις συλλογικές συμβάσεις και τελικά τις ίδιες τις συλλογικές οργανώσεις των εργαζομένων, τα συνδικάτα. Δεν είναι ακόμη βέβαιο ότι η κυβέρνηση δεν θα υποκύψει στον πειρασμό ακόμη και να νομοθετήσει ή να επιβάλει με αυταρχικό τρόπο –πέρα ίσως και από τις συνταγματικές προβλέψεις- (με πράξη νομοθετικού περιεχομένου) την κατάργηση ή αναστολή των συλλογικών συμβάσεων. Σε κάθε περίπτωση, οι εβδομάδες και μήνες που ακολουθούν θα κρίνουν την τύχη τους. Αυτή η αντίστροφη μέτρηση λίγων μηνών ισχύει και για τον κλάδο μας, που πρέπει να χαράξει σ’ αυτό ακριβώς το πεδίο τη δική του γραμμή άμυνας: με κάθε τρόπο υπογραφή συλλογικής σύμβασης για μηδενικές μεν αυξήσεις, αλλά και μηδενικές απολύσεις. Είναι ο μέγιστος ανεκτός συμβιβασμός. Η ένωσή μας, όλα τα συνδικάτα του κλάδου, ουσιαστικά θα αυτοκαταργηθούν αν επιλέξουν να επικυρώσουν απλώς την εργοδοτική αυθαιρεσία των μονομερών μειώσεων στους μισθούς και των εκδικητικών απολύσεων όσων δεν υποκύπτουν στον εκβιασμό, την παρανομία της απλήρωτης για μήνες εργασίας εν ονόματι της «επιβίωσης των επιχειρήσεων».
  • Η απάντηση των εργαζομένων, της Ένωσής μας και όλων των σωματείων του κλάδου δεν μπορεί να είναι παρά μόνο μία: Διαρκής και πολύμορφος αγώνας για να υποχρεωθούν οι εργοδότες να προσέλθουν σε διαπραγμάτευση και να υπογράψουν σύμβαση. Στον αγώνα αυτό δεν χωρούν ταμπού στις μορφές, την ένταση και το εύρος των κινητοποιήσεων οι οποίες πρέπει να εξασφαλίζουν τη συγκέντρωση όλων των δυνάμεων του κλάδου και την ενοποίηση των επί μέρους κινητοποιήσεων που είναι ήδη σε εξέλιξη. Ταυτόχρονα, η διοίκηση της Ένωσης πρέπει να διαθέτει ισχυρή εξουσιοδότηση για ευέλικτη και ακαριαία αντίδραση σε όλα τα επί μέρους μέτωπα που ανοίγει με καταιγιστικούς ρυθμούς και σε καθημερινή πλέον βάση η εργοδοτική πλευρά. Η ισχυρή αυτή εξουσιοδότηση θα πρέπει να συνδυαστεί με τρία επί πλέον πράγματα: πρώτον, με την ενίσχυση της δημοκρατικής λειτουργίας της ένωσής μας, ιδιαίτερα με την πύκνωση των συνελεύσεων στους χώρους δουλειάς, αλλά και το άνοιγμα του σωματείου σε όλους τους συναδέλφους. Δεύτερον, με τη επιτελική, τακτική λειτουργία του μεικτού συμβουλίου. Τρίτον, με τη σταθερή συνεργασία στο πλαίσιο του συντονιστικού των ενώσεων όλου του κλάδου. Σε κάθε περίπτωση, ο διαρκής και πολύμορφος αγώνας που έχουμε ανάγκη πρέπει να εξελίσσεται με γνώμονα την ενότητα και τη συνοχή του κλάδου και να εξασφαλίζει ότι δεν θα εξελιχθεί σε «εμφύλιο» μεταξύ των εργαζομένων, όπως μεθοδεύει με ποικίλες μορφές η εργοδοτική πλευρά, αξιοποιώντας φοβίες ή μικροιδιοτέλειες του δικού μας στρατοπέδου.
  • Καθοριστικά μπορεί να βοηθήσει την κινητοποίηση του κλάδου η αξιοποίηση των όποιων νομικών και θεσμικών εργαλείων απομένουν στην όλο και πιο φιλοεργοδοτική εργατική νομοθεσία. Χωρίς αυταπάτες για τις δυνατότητες, αλλά και με επίγνωση των κινδύνων, θα πρέπει να εξεταστεί η δυνατότητα προσφυγής στη διαιτησία (ΟΜΕΔ), ώστε να εξαναγκαστεί η εργοδοτική πλευρά να προσέλθει σε διαπραγμάτευση. Η προσφυγή αυτή, που περιλαμβάνει και ρίσκα, έχει νόημα στο βαθμό που συνδυαστεί με μια μαχητική κινητοποίηση και καμπάνια υπέρ της υπογραφής σύμβασης. (Στο πλαίσιο αυτό δεν πρέπει να αποκλειστούν οι δυνατότητες πρόκλησης «ρηγμάτων» στην εργοδοτική πλευρά. Αποκαλύπτοντας, για παράδειγμα, πως ο υστερικός δογματισμός κάποιων φανατικότερων μελών της υπέρ της ισοπέδωσης των εργασιακών δικαιωμάτων τελικά υποβαθμίζει τα προϊόντα τους, βαθαίνει την κρίση στον κλάδο και προετοιμάζει τις χρεοκοπίες της επόμενης μέρας. Με βάση αυτή την οπτική, άλλωστε, θα πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο εξαίρεσης από τις κινητοποιήσεις επιχειρήσεων που σέβονται τις συμβάσεις και απέχουν από απολύσεις).
  • Γενικότερα, πρέπει να αποκαλυφθεί στον κλάδο αλλά και στην κοινή γνώμη η ανομία που αποτελεί κυρίαρχη συμπεριφορά της εργοδοσίας του κλάδου μας: δεν πληρώνουν τους εργαζόμενους, περικόπτουν αυθαίρετα μισθούς, δεν εφαρμόζουν τις συμβάσεις, απολύουν παράνομα, χρωστούν δεκάδες εκατομμύρια στα ασφαλιστικά ταμεία και στο δημόσιο, ζημιώνουν ή χρεοκοπούν τις επιχειρήσεις χωρίς λογοδοσία στις εποπτικές αρχές, ακόμη και στους μετόχους. Η διαρκής ανομία τους δεν πρέπει να γίνει η «νέα νομιμότητα». Στο πλαίσιο αυτό καθίσταται πιο ώριμο από ποτέ το αίτημα «να ανοίξουν τα λογιστήρια των επιχειρήσεων». Να επιβληθεί διαχειριστικός έλεγχος, με τη συνδρομή και των αρμόδιων κρατικών αρχών, στις επιχειρήσεις που με προκλητική αδιαφάνεια οδηγήθηκαν σε υπέρογκο δανεισμό, σε γκρίζες συναλλαγές με τράπεζες και συγγενείς επιχειρήσεις, να αποκαλυφθεί πώς τα κέρδη του χθες έγιναν ζημίες του σήμερα. Να ανοίξουν οι προσωπικοί λογαριασμοί των μεγαλομετόχων σε ελληνικές και ξένες τράπεζες, να ερευνηθεί που πήγαν τα λεφτά που σήμερα μας λένε ότι λείπουν από τα κεφάλαια των εταιρειών τους.  Η κοινωνική λογοδοσία είναι διπλά αναγκαία για επιχειρήσεις που για χρόνια εισέπρατταν, με διάφορες μορφές, και κρατικό χρήμα.
  •  Η εικόνα κατάρρευσης που καταγράφεται στις επιχειρήσεις των ΜΜΕ, υποσύνολο της καταστροφικής δίνης στην οποία έχουν φέρει η ύφεση και η μνημονιακή πολιτική σχεδόν όλους τους κλάδους της οικονομίας, αποτελεί πρόβλημα όλης της κοινωνίας. Είναι πρόβλημα δημοκρατίας η εξασφάλιση της πολυφωνίας, η αποτροπή της εγκαθίδρυσης ενός μονοπωλίου «τροϊκανής τρομοκρατίας» στο πλαίσιο του οποίου θα επιβιώσουν «λίγοι και καλοί», με ασφυκτικές εξαρτήσεις από παλαιά και νέα συστήματα διαπλοκής. Στο πλαίσιο αυτό η Ένωσή μας μπορεί και πρέπει να δώσει ένα υπόδειγμα ελεύθερης ενημέρωσης, την οποία εξ ορισμού υπερασπίζεται. Να δημιουργήσει σε πρώτη φάση ιστοσελίδα, πλαισιωμένη από άξιους ανέργους συναδέλφους, που θα αποτελέσει έναν εναλλακτικό πόλο ενημέρωσης για όλη την κοινωνία, προσφέροντας πλήρη, αποκαλυπτική ειδησεογραφία, αλλά και δίνοντας βήμα σε όλες τις ζωντανές δυνάμεις της εργασίας και της κοινωνίας, για να προβάλουν τις διαμαρτυρίες τους, τις διεκδικήσεις και τις αντιστάσεις τους. Η ΕΣΗΕΑ να πρωτοστατήσει σε συνεταιριστικά πειράματα των συναδέλφων που η κρίση οδηγεί στην ανεργία και τη ματαίωση.
  • Στη διάρκεια του διαρκούς και πολύμορφου αγώνα με επίκεντρο την υπογραφή σύμβασης, η Ένωσή μας μπορεί και πρέπει να οργανώσει την έμπρακτη αλληλεγγύη στους εκατοντάδες ανέργους συναδέλφους μας, αλλά και σ’ αυτούς που βρίσκονται σε κατάσταση οιονεί ανεργίας, όμηροι μπαταχτσήδων εργοδοτών. Για τον λόγο αυτό πρέπει η Ένωσή μας και όλα τα σωματεία του κλάδου να εξοπλιστούν με την εξουσιοδότηση ώστε να αξιοποιήσουν όλες τις δομές και πόρους τους, με διαφανείς όρους, για την ανακούφιση των ανέργων, την ενίσχυση απλήρωτων συναδέλφων, καθώς και όσων βρίσκονται σε μακρόχρονους αγώνες (απεργίες ή επισχέσεις). 
  • Ο αγώνας μας είναι αδιανόητο να μην περιλάβει την υπεράσπιση των συνταξιούχων μας και των ασφαλιστικών μας ταμείων από τη συστηματική εισφοροδιαφυγή δεκάδων εκατομμυρίων που τα εξασθενίζει σε μια περίοδο κατά την οποία αυξάνονται οι υποχρεώσεις τους λόγω κύματος συνταξιοδοτικής φυγής και ανεργίας. Στο πλαίσιο αυτό αρνούμαστε και την ένταξη των ασφαλιστικών μας αποθεματικών που είναι τοποθετημένα με τη μορφή κατάθεσης στην Τράπεζα της Ελλάδος, είτε σε ομόλογα, σε αναγκαστικό «κούρεμα». Ταυτόχρονα, διεκδικούμε τη διεύρυνση της ασφαλιστικής βάσης των Ταμείων μας, με την ένταξη στο ασφαλιστικό και εργασιακό μας καθεστώς και στο αγγελιόσημο των ενημερωτικών ιστοσελίδων με ελάχιστους όρους: το να έχουν έδρα τη χώρα, να έχουν ενημερωτικό περιεχόμενο, να απασχολούν έναν ελάχιστο αριθμό δημοσιογράφων. Στο ίδιο πλαίσιο διεύρυνσης της ασφαλιστικής βάσης των ταμείων εντάσσεται και αντίστασή μας στη «μαύρη| και επισφαλή εργασία, στην επέκταση των απασχολούμενων με μπλοκάκια, στις ποικίλες μορφές ελαστικοποίησης που υπονομεύουν τα εργασιακά και ασφαλιστικά μας δικαιώματα. 
  • Η ΕΣΗΕΑ πρέπει να πρωτοστατήσει ώστε να διατηρηθεί και να βαθύνει η συνεργασία με όλες τις ενώσεις του κλάδου. Τόσο ο συνολικός αγώνας διαρκείας με στόχο την υπογραφή συμβάσεων, όσο και οι επί μέρους είναι αδύνατο να οργανωθούν και να γίνουν αισθητοί στην κοινή γνώμη και τελικά οδυνηροί για τους εργοδότες χωρίς τη συμμετοχή όλων των σωματείων: από το ρεπορτάζ μέχρι τη διανομή των εντύπων, από τη σύνταξη μέχρι την εκπομπή του ραδιοφωνικού σήματος, από το στούντιο μέχρι την εικόνα της τηλεόρασης. Ο αγώνας μας πρέπει να καταστήσει ολοφάνερο ότι οι επιχειρήσεις των ΜΜΕ είναι οι εργαζόμενοί τους, δημοσιογράφοι, τεχνικοί, διοικητικοί. Είναι τα αξιόπιστο ή το χειραγωγημένο προϊόν τους. Χωρίς τους εργαζόμενους δεν πάει φύλλο στο περίπτερο, ήχος στο ραδιόφωνο, εικόνα στην οθόνη. Η ΕΣΗΕΑ και όλες οι ενώσεις του Τύπου πρέπει να συνδεθούν με όλα τα ζωντανά τμήματα της κοινωνίας-πανεπιστήμια, επιστημονικές οργανώσεις, συνδικάτα, κινήματα, συλλογικότητες- που αντιστέκονται στην πρωτοφανή επίθεση σε δικαιώματα και όρους επιβίωσης, που αντιλαμβάνονται ότι «κάτι μεγάλο παίζεται» σ’ αυτή τη χώρα, που επαγρυπνούν για την υπεράσπιση της δημοκρατίας και της κυριαρχίας της χώρας από την επέλαση των πιστωτών. 
  • Η πρόταση του προέδρου του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ Δημήτρη Τρίμη στη σημερινή (Τρίτη, 24/1/2012) Γενική Συνέλευση της Ενωσης


  • Η κρίση που διέρχεται ο κλάδος εξελίσσεται σαν να μην έχει φραγμό, πάτο ή κορύφωση. Με φόντο τα καταστροφικά αποτελέσματα της μνημονιακής πολιτικής, που οδηγεί σε πρωτοφανή συρρίκνωση την οικονομία, σε εξάρθρωση την παραγωγική της βάση και σε έκρηξη της ανεργίας, εκτυλίσσεται μια άνευ προηγουμένου επίθεση στην εργασία στην οποία συνεργούν η τρόικα, η κυβέρνηση και οι εργοδότες, με κεντρικό στόχο την περίφημη «εσωτερική υποτίμηση», με κατάργηση του κατώτατου μισθού και κατάλυση των συλλογικών συμβάσεων.  
  • Η επίθεση αυτή στον κλάδο μας έχει πάρει διαστάσεις ανοικτού πολέμου της εργοδοτικής πλευράς εναντίον δημοσιογράφων, τεχνικών και διοικητικών. Ο πόλεμος αυτός έχει δυο βασικές όψεις: Από τη μια πλευρά έχουμε επιχειρήσεις ΜΜΕ σε κατάσταση πτώχευσης  (άρθρο 99) ή οιονεί πτώχευσης, με τους εργαζόμενους ομήρους, νεκροζώντανους μεταξύ απλήρωτης εργασίας και ανεργίας (ALTER, Ελευθεροτυπία, Κόσμος του Επενδυτή, Αυριανή, Φίλαθλος, παλαιότερα Απογευματινή κ.α.), κατάσταση στην οποία συνυπάρχουν η δολιότητα, η απληστία αλλά και η ανικανότητα της εργοδοτικής πλευράς. Από την άλλη πλευρά, έχουμε μια εκστρατεία εκβιασμού και εκφοβισμού από την εργοδοσία για την κατάργηση στην πράξη της συλλογικής σύμβασης, με την υπογραφή ατομικών συμβάσεων στις οποίες οι εργαζόμενοι καλούνται να συνυπογράψουν το κούρεμα των μισθών τους 20% και πλέον. Και, δυστυχώς, η ιδιοκτησία καταγράφει επιτυχίες στο πεδίο αυτό, αρνούμενη να αντιληφθεί ότι απ’ αυτό το μακελειό  χαμένη θα είναι και η ίδια, αλλά ακόμα μεγαλύτερο θύμα θα είναι η έντιμη, σοβαρή και αξιόπιστη Ενημέρωση των πολιτών –που αυτή την εποχή έχουν όσο ποτέ ανάγκη για αξιόπιστα ΜΜΕ.
  • Στην επίθεση αυτή η εργοδοτική πλευρά έχει, φυσικά, συμμάχους τους την κυβέρνηση, την τρόικα και τους πιστωτές, που στην παρούσα φάση «πολιορκούν» τον πυρήνα της κοινωνικής διαπραγμάτευσης, τον κατώτατο μισθό, τις συλλογικές συμβάσεις και τελικά τις ίδιες τις συλλογικές οργανώσεις των εργαζομένων, τα συνδικάτα. Δεν είναι ακόμη βέβαιο ότι η κυβέρνηση δεν θα υποκύψει στον πειρασμό ακόμη και να νομοθετήσει ή να επιβάλει με αυταρχικό τρόπο –πέρα ίσως και από τις συνταγματικές προβλέψεις- (με πράξη νομοθετικού περιεχομένου) την κατάργηση ή αναστολή των συλλογικών συμβάσεων. Σε κάθε περίπτωση, οι εβδομάδες και μήνες που ακολουθούν θα κρίνουν την τύχη τους. Αυτή η αντίστροφη μέτρηση λίγων μηνών ισχύει και για τον κλάδο μας, που πρέπει να χαράξει σ’ αυτό ακριβώς το πεδίο τη δική του γραμμή άμυνας: με κάθε τρόπο υπογραφή συλλογικής σύμβασης για μηδενικές μεν αυξήσεις, αλλά και μηδενικές απολύσεις. Είναι ο μέγιστος ανεκτός συμβιβασμός. Η ένωσή μας, όλα τα συνδικάτα του κλάδου, ουσιαστικά θα αυτοκαταργηθούν αν επιλέξουν να επικυρώσουν απλώς την εργοδοτική αυθαιρεσία των μονομερών μειώσεων στους μισθούς και των εκδικητικών απολύσεων όσων δεν υποκύπτουν στον εκβιασμό, την παρανομία της απλήρωτης για μήνες εργασίας εν ονόματι της «επιβίωσης των επιχειρήσεων».
  • Η απάντηση των εργαζομένων, της Ένωσής μας και όλων των σωματείων του κλάδου δεν μπορεί να είναι παρά μόνο μία: Διαρκής και πολύμορφος αγώνας για να υποχρεωθούν οι εργοδότες να προσέλθουν σε διαπραγμάτευση και να υπογράψουν σύμβαση. Στον αγώνα αυτό δεν χωρούν ταμπού στις μορφές, την ένταση και το εύρος των κινητοποιήσεων οι οποίες πρέπει να εξασφαλίζουν τη συγκέντρωση όλων των δυνάμεων του κλάδου και την ενοποίηση των επί μέρους κινητοποιήσεων που είναι ήδη σε εξέλιξη. Ταυτόχρονα, η διοίκηση της Ένωσης πρέπει να διαθέτει ισχυρή εξουσιοδότηση για ευέλικτη και ακαριαία αντίδραση σε όλα τα επί μέρους μέτωπα που ανοίγει με καταιγιστικούς ρυθμούς και σε καθημερινή πλέον βάση η εργοδοτική πλευρά. Η ισχυρή αυτή εξουσιοδότηση θα πρέπει να συνδυαστεί με τρία επί πλέον πράγματα: πρώτον, με την ενίσχυση της δημοκρατικής λειτουργίας της ένωσής μας, ιδιαίτερα με την πύκνωση των συνελεύσεων στους χώρους δουλειάς, αλλά και το άνοιγμα του σωματείου σε όλους τους συναδέλφους. Δεύτερον, με τη επιτελική, τακτική λειτουργία του μεικτού συμβουλίου. Τρίτον, με τη σταθερή συνεργασία στο πλαίσιο του συντονιστικού των ενώσεων όλου του κλάδου. Σε κάθε περίπτωση, ο διαρκής και πολύμορφος αγώνας που έχουμε ανάγκη πρέπει να εξελίσσεται με γνώμονα την ενότητα και τη συνοχή του κλάδου και να εξασφαλίζει ότι δεν θα εξελιχθεί σε «εμφύλιο» μεταξύ των εργαζομένων, όπως μεθοδεύει με ποικίλες μορφές η εργοδοτική πλευρά, αξιοποιώντας φοβίες ή μικροιδιοτέλειες του δικού μας στρατοπέδου.
  • Καθοριστικά μπορεί να βοηθήσει την κινητοποίηση του κλάδου η αξιοποίηση των όποιων νομικών και θεσμικών εργαλείων απομένουν στην όλο και πιο φιλοεργοδοτική εργατική νομοθεσία. Χωρίς αυταπάτες για τις δυνατότητες, αλλά και με επίγνωση των κινδύνων, θα πρέπει να εξεταστεί η δυνατότητα προσφυγής στη διαιτησία (ΟΜΕΔ), ώστε να εξαναγκαστεί η εργοδοτική πλευρά να προσέλθει σε διαπραγμάτευση. Η προσφυγή αυτή, που περιλαμβάνει και ρίσκα, έχει νόημα στο βαθμό που συνδυαστεί με μια μαχητική κινητοποίηση και καμπάνια υπέρ της υπογραφής σύμβασης. (Στο πλαίσιο αυτό δεν πρέπει να αποκλειστούν οι δυνατότητες πρόκλησης «ρηγμάτων» στην εργοδοτική πλευρά. Αποκαλύπτοντας, για παράδειγμα, πως ο υστερικός δογματισμός κάποιων φανατικότερων μελών της υπέρ της ισοπέδωσης των εργασιακών δικαιωμάτων τελικά υποβαθμίζει τα προϊόντα τους, βαθαίνει την κρίση στον κλάδο και προετοιμάζει τις χρεοκοπίες της επόμενης μέρας. Με βάση αυτή την οπτική, άλλωστε, θα πρέπει να εξετάζεται το ενδεχόμενο εξαίρεσης από τις κινητοποιήσεις επιχειρήσεων που σέβονται τις συμβάσεις και απέχουν από απολύσεις).
  • Γενικότερα, πρέπει να αποκαλυφθεί στον κλάδο αλλά και στην κοινή γνώμη η ανομία που αποτελεί κυρίαρχη συμπεριφορά της εργοδοσίας του κλάδου μας: δεν πληρώνουν τους εργαζόμενους, περικόπτουν αυθαίρετα μισθούς, δεν εφαρμόζουν τις συμβάσεις, απολύουν παράνομα, χρωστούν δεκάδες εκατομμύρια στα ασφαλιστικά ταμεία και στο δημόσιο, ζημιώνουν ή χρεοκοπούν τις επιχειρήσεις χωρίς λογοδοσία στις εποπτικές αρχές, ακόμη και στους μετόχους. Η διαρκής ανομία τους δεν πρέπει να γίνει η «νέα νομιμότητα». Στο πλαίσιο αυτό καθίσταται πιο ώριμο από ποτέ το αίτημα «να ανοίξουν τα λογιστήρια των επιχειρήσεων». Να επιβληθεί διαχειριστικός έλεγχος, με τη συνδρομή και των αρμόδιων κρατικών αρχών, στις επιχειρήσεις που με προκλητική αδιαφάνεια οδηγήθηκαν σε υπέρογκο δανεισμό, σε γκρίζες συναλλαγές με τράπεζες και συγγενείς επιχειρήσεις, να αποκαλυφθεί πώς τα κέρδη του χθες έγιναν ζημίες του σήμερα. Να ανοίξουν οι προσωπικοί λογαριασμοί των μεγαλομετόχων σε ελληνικές και ξένες τράπεζες, να ερευνηθεί που πήγαν τα λεφτά που σήμερα μας λένε ότι λείπουν από τα κεφάλαια των εταιρειών τους.  Η κοινωνική λογοδοσία είναι διπλά αναγκαία για επιχειρήσεις που για χρόνια εισέπρατταν, με διάφορες μορφές, και κρατικό χρήμα.
  •  Η εικόνα κατάρρευσης που καταγράφεται στις επιχειρήσεις των ΜΜΕ, υποσύνολο της καταστροφικής δίνης στην οποία έχουν φέρει η ύφεση και η μνημονιακή πολιτική σχεδόν όλους τους κλάδους της οικονομίας, αποτελεί πρόβλημα όλης της κοινωνίας. Είναι πρόβλημα δημοκρατίας η εξασφάλιση της πολυφωνίας, η αποτροπή της εγκαθίδρυσης ενός μονοπωλίου «τροϊκανής τρομοκρατίας» στο πλαίσιο του οποίου θα επιβιώσουν «λίγοι και καλοί», με ασφυκτικές εξαρτήσεις από παλαιά και νέα συστήματα διαπλοκής. Στο πλαίσιο αυτό η Ένωσή μας μπορεί και πρέπει να δώσει ένα υπόδειγμα ελεύθερης ενημέρωσης, την οποία εξ ορισμού υπερασπίζεται. Να δημιουργήσει σε πρώτη φάση ιστοσελίδα, πλαισιωμένη από άξιους ανέργους συναδέλφους, που θα αποτελέσει έναν εναλλακτικό πόλο ενημέρωσης για όλη την κοινωνία, προσφέροντας πλήρη, αποκαλυπτική ειδησεογραφία, αλλά και δίνοντας βήμα σε όλες τις ζωντανές δυνάμεις της εργασίας και της κοινωνίας, για να προβάλουν τις διαμαρτυρίες τους, τις διεκδικήσεις και τις αντιστάσεις τους. Η ΕΣΗΕΑ να πρωτοστατήσει σε συνεταιριστικά πειράματα των συναδέλφων που η κρίση οδηγεί στην ανεργία και τη ματαίωση.
  • Στη διάρκεια του διαρκούς και πολύμορφου αγώνα με επίκεντρο την υπογραφή σύμβασης, η Ένωσή μας μπορεί και πρέπει να οργανώσει την έμπρακτη αλληλεγγύη στους εκατοντάδες ανέργους συναδέλφους μας, αλλά και σ’ αυτούς που βρίσκονται σε κατάσταση οιονεί ανεργίας, όμηροι μπαταχτσήδων εργοδοτών. Για τον λόγο αυτό πρέπει η Ένωσή μας και όλα τα σωματεία του κλάδου να εξοπλιστούν με την εξουσιοδότηση ώστε να αξιοποιήσουν όλες τις δομές και πόρους τους, με διαφανείς όρους, για την ανακούφιση των ανέργων, την ενίσχυση απλήρωτων συναδέλφων, καθώς και όσων βρίσκονται σε μακρόχρονους αγώνες (απεργίες ή επισχέσεις). 
  • Ο αγώνας μας είναι αδιανόητο να μην περιλάβει την υπεράσπιση των συνταξιούχων μας και των ασφαλιστικών μας ταμείων από τη συστηματική εισφοροδιαφυγή δεκάδων εκατομμυρίων που τα εξασθενίζει σε μια περίοδο κατά την οποία αυξάνονται οι υποχρεώσεις τους λόγω κύματος συνταξιοδοτικής φυγής και ανεργίας. Στο πλαίσιο αυτό αρνούμαστε και την ένταξη των ασφαλιστικών μας αποθεματικών που είναι τοποθετημένα με τη μορφή κατάθεσης στην Τράπεζα της Ελλάδος, είτε σε ομόλογα, σε αναγκαστικό «κούρεμα». Ταυτόχρονα, διεκδικούμε τη διεύρυνση της ασφαλιστικής βάσης των Ταμείων μας, με την ένταξη στο ασφαλιστικό και εργασιακό μας καθεστώς και στο αγγελιόσημο των ενημερωτικών ιστοσελίδων με ελάχιστους όρους: το να έχουν έδρα τη χώρα, να έχουν ενημερωτικό περιεχόμενο, να απασχολούν έναν ελάχιστο αριθμό δημοσιογράφων. Στο ίδιο πλαίσιο διεύρυνσης της ασφαλιστικής βάσης των ταμείων εντάσσεται και αντίστασή μας στη «μαύρη| και επισφαλή εργασία, στην επέκταση των απασχολούμενων με μπλοκάκια, στις ποικίλες μορφές ελαστικοποίησης που υπονομεύουν τα εργασιακά και ασφαλιστικά μας δικαιώματα. 
  • Η ΕΣΗΕΑ πρέπει να πρωτοστατήσει ώστε να διατηρηθεί και να βαθύνει η συνεργασία με όλες τις ενώσεις του κλάδου. Τόσο ο συνολικός αγώνας διαρκείας με στόχο την υπογραφή συμβάσεων, όσο και οι επί μέρους είναι αδύνατο να οργανωθούν και να γίνουν αισθητοί στην κοινή γνώμη και τελικά οδυνηροί για τους εργοδότες χωρίς τη συμμετοχή όλων των σωματείων: από το ρεπορτάζ μέχρι τη διανομή των εντύπων, από τη σύνταξη μέχρι την εκπομπή του ραδιοφωνικού σήματος, από το στούντιο μέχρι την εικόνα της τηλεόρασης. Ο αγώνας μας πρέπει να καταστήσει ολοφάνερο ότι οι επιχειρήσεις των ΜΜΕ είναι οι εργαζόμενοί τους, δημοσιογράφοι, τεχνικοί, διοικητικοί. Είναι τα αξιόπιστο ή το χειραγωγημένο προϊόν τους. Χωρίς τους εργαζόμενους δεν πάει φύλλο στο περίπτερο, ήχος στο ραδιόφωνο, εικόνα στην οθόνη. Η ΕΣΗΕΑ και όλες οι ενώσεις του Τύπου πρέπει να συνδεθούν με όλα τα ζωντανά τμήματα της κοινωνίας-πανεπιστήμια, επιστημονικές οργανώσεις, συνδικάτα, κινήματα, συλλογικότητες- που αντιστέκονται στην πρωτοφανή επίθεση σε δικαιώματα και όρους επιβίωσης, που αντιλαμβάνονται ότι «κάτι μεγάλο παίζεται» σ’ αυτή τη χώρα, που επαγρυπνούν για την υπεράσπιση της δημοκρατίας και της κυριαρχίας της χώρας από την επέλαση των πιστωτών. 
  • Τα μέλη της ΕΣΗΕΑ και οι άλλοι

    Για πολλά χρόνια και έως πρόσφατα, οι δημοσιογράφοι μέλη της ΕΣΗΕΑ, στην πλειονότητά τους, πίστευαν ότι αποτελούσαν την αριστοκρατία των εργαζομένων σε τούτο τον τόπο.
    Πολλοί, μάλιστα, προτιμούσαν να προτάσσουν την πνευματική και ακολούθως τη συνδικαλιστική υπόστασή της.
    Πρόλαβα γενικές συνελεύσεις όπου και μόνο εκφράσεις όπως «συνεργασία όλων των εργαζομένων στα ΜΜΕ» ή «Συνδικάτο Τύπου», προκαλούσαν ανατριχίλα.
    Ομως ο μύθος τελείωσε. Μια άλλη πραγματικότητα αποκαλύπτεται, καθώς η φούσκα των τελευταίων είκοσι χρόνων σκάει με πάταγο.
    Εννοιες όπως κρίση, Μνημόνιο, πτώχευση, χαμένες θέσεις, ανασφάλιστη εργασία, ασφαλιστικοί πόροι, καταπίεση, φόβος, κατάθλιψη, μπαίνουν στη δημοσιογραφική μας καθημερινότητα.
    Παράλληλα και κατά συνέπεια, με μια απίστευτη απαξίωση του επαγγέλματος, καθώς όλο και συχνότερα πλέον γίνεται λόγος για καλά κρυμμένα μυστικά που αφορούν διεφθαρμένες και εξωνημένες δημοσιογραφικές συνειδήσεις. Πεδίον το οποίο, να το πούμε, η ΕΣΗΕΑ ποτέ δεν μπόρεσε ή δεν τόλμησε να αγγίξει.
    Πότε, όμως, και πώς δημιουργήθηκε η ΕΣΗΕΑ; Θα επιτρέψετε την αναφορά σε ένα μικρό κείμενό μου, που δημοσιεύτηκε στο πλαίσιο μιας έρευνας στην εφημερίδα «Αυγή», πριν από ακριβώς έναν χρόνο. Για το οποίο, θέλω να σημειώσω, γίναν τότε κάποια σχόλια και συνάδελφοι μού είχαν προσάψει υπερβολική απαισιοδοξία. Κυρίως λόγω του τίτλου «Σωματείο ή Επιμελητήριο;», που ήταν τίτλος με ερωτηματικό και τώρα, ένα χρόνο μετά, ίσως και να έμενε εντελώς ασχολίαστος.
    Η ΕΣΗΕΑ, λοιπόν, άρχισε να υπάρχει το 1914, με αφορμή το θάνατο ενός φτωχού δημοσιογράφου. Τόσο φτωχού, που έμενε άταφος για μέρες, ώσπου οι συνάδελφοί του έκαναν έρανο και τον κήδεψαν. Φεύγοντας από το νεκροταφείο, μαζεύτηκαν σ’ ένα ξενοδοχείο στην Ομόνοια όπου συνέταξαν και υπέγραψαν ένα πρώτο πρωτόκολλο για την ίδρυση σωματείου το οποίο θα διεκδικούσε τα επαγγελματικά δικαιώματά τους.
    Στις δεκαετίες που πέρασαν, πέρασε και η ΕΣΗΕΑ από σαράντα κύματα. Εγινε, με τα χρόνια, η κλειστή Ενωση των ολίγων και εκλεκτών, η Ενωση διανοητών και διανοουμένων, ιδεολόγων, αγωνιστών, βολεψάκηδων, πολιτικάντηδων. Η Ενωση απλών μεροκαματιάρηδων αλλά και διαπλεκόμενων. Προκάλυμμα συμβιβασμένων αλλά και το προπύργιο ελεύθερων, ανιδιοτελών και ηρωικών δημοσιογράφων. Για πολλούς, απλά και μόνον προθάλαμος για την είσοδο στον ΕΔΟΕΑΠ.
    Τώρα η ΕΣΗΕΑ αλλάζει. Γίνεται και σωματείο ανέργων και ημιανέργων, ανασφάλιστων, προλετάριων, φτωχών, φοβισμένων, κατατρεγμένων εργατών του Τύπου.
    Οπως πολλά σωματεία, βρίσκεται απέναντι σ’ ένα σκληρό μέτωπο, το οποίο ζητεί την πλήρη αποδυνάμωσή της. Αφού με την κατάργηση ή τη δραματική φαλκίδευση των συλλογικών συμβάσεων, φαλκιδεύεται ο ίδιος ο κορμός του συνδικαλιστικού της ρόλου. Μετατρέποντάς την, πιθανόν, σ’ ένα είδος ιδιότυπου Επιμελητηρίου.
    Βέβαια ξέρουμε καλά ότι το ΔΝΤ και το Μνημόνιο αποτελούν άλλοθι για τη βάναυση ανατροπή των εργασιακών σχέσεων.
    Οι εταιρείες ΜΜΕ μπορεί να εμφανίζονται ζημιογόνες, να ζητούν δάνεια απ’ τις τράπεζες. Ομως οι διαπλεκόμενοι με τις πολιτικές εξουσίες ιδιοκτήτες τους πλούτισαν. Αντλώντας όλα αυτά τα χρόνια δημόσιο χρήμα, το οποίο είτε διοχετεύτηκε σε άλλες δραστηριότητές τους είτε φυγαδεύτηκε σε τράπεζες του εξωτερικού.
    Τώρα που οι παροχές στέρεψαν, θέλουν να ξεφορτωθούν τις επιχειρήσεις τους στα ΜΜΕ, όχι τις άλλες, να τις συρρικνώσουν, να τις συγχωνεύσουν, να τις ανταλλάξουν. Οι εργαζόμενοι περισσεύουν. Ενώ παράλληλα το τρίγωνο αλληλοεξάρτησης κυβέρνηση-τράπεζες-χρεωμένα ΜΜΕ (με πολιτικές σκοπιμότητες, χορηγούμενες δανειοδοτήσεις κ.λπ.) εξακολουθεί να λειτουργεί στην εντέλεια. Τις συνέπειες όλοι τις ξέρουμε.
    Απέναντι, όλοι οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ. Και τα μέλη της ΕΣΗΕΑ φυσικά, κι αφού φαίνεται ότι το αντιλήφθηκαν πως πλέον μόνοι τους δεν μπορούν, πως πρέπει να βγουν από την Ακαδημίας 20, να δώσουν τα χέρια στους άλλους. Ο δύσκολος δρόμος επιβάλλει συμμαχίες, νέες συλλογικότητες.
    Επιβάλλει και την κοινωνία δίπλα τους, που μέχρι τώρα δεν την είχαν.
    * Εισήγηση στη διημερίδα του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ με θέμα «Κρίση και Εργασία»

    8 όροι για το προεδρείο της ΕΣΗΕΑ


    Περιμένοντας και τους άλλους…



    Ανακοίνωση Μαχόμενων ΔημσιογράφωνΝα ‘μαστε πάλι εδώ…  ΜΑΧΟΜΕΝΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ
    Οι «Μαχόμενοι Δημοσιογράφοι» επέλεξαν να κατέβουν στη «μάχη» χωρίς κόμματα, χωρίς πολυτελείς αφίσες, χωρίς μηχανισμούς να τους στηρίζουν (φανερά η υπόγεια), χωρίς SMS, χωρίς τραπεζάκια και χαιρετούρες στην είσοδο, χωρίς φυλλάδια… Και κυρίως χωρίς βρώμικες συναλλαγές και ξεπουλήματα.
    Είχαμε την εμπιστοσύνη των συναδέλφων και μαζί τους κερδίσαμε  μια έδρα στο ΔΣ, κόντρα σε οργανωμένα συστήματα, που χρησιμοποίησαν ακόμη και αθέμιτα μέσα στην προεκλογική διαμάχη. Ευχαριστούμε όσους μας ψήφισαν και περιμένουμε από αυτούς συμμετοχή. Τόσο στην παράταξη όσο και στους χώρους δουλειάς. Εκεί κυρίως θα γίνουν οι επόμενες μάχες. Είμαστε μια ανοικτή παράταξη και θα μείνουμε έτσι. Οι πόρτες μας είναι ανοιχτές για όποιον η όποια συνάδελφο αισθάνεται «μαχόμενος» και θέλει να αντισταθεί στην κατεδάφιση εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων.
    Πιστεύουμε ότι πρέπει να συγκροτηθεί προεδρείο στην ΕΣΗΕΑ όσο το δυνατόν συντομότερα. Οι εργοδότες δεν θα περιμένουν πότε «θα τα βρούμε» αλλά θα εκμεταλλευτούν τα κενά μας για να ολοκληρώσουν το σχέδιο αποδόμησης των δικαιωμάτων μας. Άλλωστε… συμμετείχαν στις εκλογές μας, εμφανίζοντας σε ψηφοδέλτια νεόκοπους «συνδικαλιστές», αυτούς που στους χώρους εργασίας τους ήσαν αντίθετοι στην ίδια την ύπαρξη της Ένωσης!
    Εμείς θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας, όπως πάντα, για να συγκροτηθεί προεδρείο άμεσα. Αλλά υπάρχουν αρχές που δεν θα προδώσουμε. Θα δώσουμε τη μοναδική ψήφο που έχουμε στο ΔΣ στα πρόσωπα που θα συμφωνήσουν στα βασικά και αδιαπραγμάτευτα θέματα του κλάδου και δεν θα κυνηγήσουν απλώς την καρέκλα για αλλότρια συμφέροντα.
    Ως «βασικά και αδιαπραγμάτευτα» ζητήματα, στα οποία όλοι πρέπει να δεσμευτούμε, θεωρούμε τα εξής:
    1.  Υπογραφή Συλλογικής  Σύμβασης Εργασίας. Χωρίς εκπτώσεις και με πραγματική διασφάλιση των θέσεων εργασίας.2.  Υπεράσπιση των ασφαλιστικών μας Ταμείων.3.  Υπεράσπιση (ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ και όχι με λόγια) των απολυόμενων, απλήρωτων, απειλούμενων  συναδέλφων μας, ανεξάρτητα από παραταξιακές μικροπολιτικές.4.  Αντιμετώπιση του καυτού θέματος της ανεργίας με πρακτικές λύσεις και όχι με ευχολόγια, ούτε με «μαυρογυαλούρικα» μπαλώματα. Κάλυψη θέσεων από τη λίστα ανέργων.5.  Ρύθμιση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων δημοσιογράφων στα σάιτ και εγγραφή τους στην ΕΣΗΕΑ.6.  Τήρηση και υπεράσπιση της δεοντολογίας με πρακτικά μέτρα. Εφαρμογή ασυμβίβαστου για διπλές θέσεις σε ΜΜΕ και Γραφεία Τύπου.7.  Εκκαθάριση μητρώου.8.  Συνεργασία με τα αδελφά Σωματεία για τους κοινούς στόχουςΘα ψηφίσουμε ένα προεδρείο που δεσμεύεται στα παραπάνω και θα πολεμήσουμε οποιονδήποτε τα απορρίπτει στην πράξη. Θα συνεχίσουμε τον αγώνα για την ΕΣΗΕΑ που χρειαζόμαστε και την ουσιαστική συμμετοχή όλων των συναδέλφων μας στην Ένωση.
    Δεσμευόμαστε απέναντι στους συναδέλφους μας  ότι οι θέσεις και η στάση μας απέναντι σε όλα αυτά τα θέματα θα είναι απόλυτα διαφανής και γνωστή σε όλους. Το ίδιο, όμως, θα κάνουμε και για τη στάση όλων των άλλων μέσα στο ΔΣ.
    Για να μην επαναληφθεί το φαινόμενο άτομα που κρατούσαν στάση ουδετερότητας η ακόμη χειρότερα υπονόμευαν την λειτουργία του ΔΣ και του Σωματείου να κρύβονται πίσω από πέπλα σιωπής και νέφη παραπληροφόρησης.
    «Μαχόμενοι Δημοσιογράφοι»

    8 όροι για το προεδρείο της ΕΣΗΕΑ


    Περιμένοντας και τους άλλους…



    Ανακοίνωση Μαχόμενων ΔημσιογράφωνΝα ‘μαστε πάλι εδώ…  ΜΑΧΟΜΕΝΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ
    Οι «Μαχόμενοι Δημοσιογράφοι» επέλεξαν να κατέβουν στη «μάχη» χωρίς κόμματα, χωρίς πολυτελείς αφίσες, χωρίς μηχανισμούς να τους στηρίζουν (φανερά η υπόγεια), χωρίς SMS, χωρίς τραπεζάκια και χαιρετούρες στην είσοδο, χωρίς φυλλάδια… Και κυρίως χωρίς βρώμικες συναλλαγές και ξεπουλήματα.
    Είχαμε την εμπιστοσύνη των συναδέλφων και μαζί τους κερδίσαμε  μια έδρα στο ΔΣ, κόντρα σε οργανωμένα συστήματα, που χρησιμοποίησαν ακόμη και αθέμιτα μέσα στην προεκλογική διαμάχη. Ευχαριστούμε όσους μας ψήφισαν και περιμένουμε από αυτούς συμμετοχή. Τόσο στην παράταξη όσο και στους χώρους δουλειάς. Εκεί κυρίως θα γίνουν οι επόμενες μάχες. Είμαστε μια ανοικτή παράταξη και θα μείνουμε έτσι. Οι πόρτες μας είναι ανοιχτές για όποιον η όποια συνάδελφο αισθάνεται «μαχόμενος» και θέλει να αντισταθεί στην κατεδάφιση εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων.
    Πιστεύουμε ότι πρέπει να συγκροτηθεί προεδρείο στην ΕΣΗΕΑ όσο το δυνατόν συντομότερα. Οι εργοδότες δεν θα περιμένουν πότε «θα τα βρούμε» αλλά θα εκμεταλλευτούν τα κενά μας για να ολοκληρώσουν το σχέδιο αποδόμησης των δικαιωμάτων μας. Άλλωστε… συμμετείχαν στις εκλογές μας, εμφανίζοντας σε ψηφοδέλτια νεόκοπους «συνδικαλιστές», αυτούς που στους χώρους εργασίας τους ήσαν αντίθετοι στην ίδια την ύπαρξη της Ένωσης!
    Εμείς θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας, όπως πάντα, για να συγκροτηθεί προεδρείο άμεσα. Αλλά υπάρχουν αρχές που δεν θα προδώσουμε. Θα δώσουμε τη μοναδική ψήφο που έχουμε στο ΔΣ στα πρόσωπα που θα συμφωνήσουν στα βασικά και αδιαπραγμάτευτα θέματα του κλάδου και δεν θα κυνηγήσουν απλώς την καρέκλα για αλλότρια συμφέροντα.
    Ως «βασικά και αδιαπραγμάτευτα» ζητήματα, στα οποία όλοι πρέπει να δεσμευτούμε, θεωρούμε τα εξής:
    1.  Υπογραφή Συλλογικής  Σύμβασης Εργασίας. Χωρίς εκπτώσεις και με πραγματική διασφάλιση των θέσεων εργασίας.2.  Υπεράσπιση των ασφαλιστικών μας Ταμείων.3.  Υπεράσπιση (ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ και όχι με λόγια) των απολυόμενων, απλήρωτων, απειλούμενων  συναδέλφων μας, ανεξάρτητα από παραταξιακές μικροπολιτικές.4.  Αντιμετώπιση του καυτού θέματος της ανεργίας με πρακτικές λύσεις και όχι με ευχολόγια, ούτε με «μαυρογυαλούρικα» μπαλώματα. Κάλυψη θέσεων από τη λίστα ανέργων.5.  Ρύθμιση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων δημοσιογράφων στα σάιτ και εγγραφή τους στην ΕΣΗΕΑ.6.  Τήρηση και υπεράσπιση της δεοντολογίας με πρακτικά μέτρα. Εφαρμογή ασυμβίβαστου για διπλές θέσεις σε ΜΜΕ και Γραφεία Τύπου.7.  Εκκαθάριση μητρώου.8.  Συνεργασία με τα αδελφά Σωματεία για τους κοινούς στόχουςΘα ψηφίσουμε ένα προεδρείο που δεσμεύεται στα παραπάνω και θα πολεμήσουμε οποιονδήποτε τα απορρίπτει στην πράξη. Θα συνεχίσουμε τον αγώνα για την ΕΣΗΕΑ που χρειαζόμαστε και την ουσιαστική συμμετοχή όλων των συναδέλφων μας στην Ένωση.
    Δεσμευόμαστε απέναντι στους συναδέλφους μας  ότι οι θέσεις και η στάση μας απέναντι σε όλα αυτά τα θέματα θα είναι απόλυτα διαφανής και γνωστή σε όλους. Το ίδιο, όμως, θα κάνουμε και για τη στάση όλων των άλλων μέσα στο ΔΣ.
    Για να μην επαναληφθεί το φαινόμενο άτομα που κρατούσαν στάση ουδετερότητας η ακόμη χειρότερα υπονόμευαν την λειτουργία του ΔΣ και του Σωματείου να κρύβονται πίσω από πέπλα σιωπής και νέφη παραπληροφόρησης.
    «Μαχόμενοι Δημοσιογράφοι»

    Απλά πράγματα

    Γιατί η ΕΣΗΕΜΘ δίνει μάχες και τις κερδίζει, εκεί πάνω, ενώ η ΕΣΗΕΑ ούτε μάχες δίνει ούτε κερδίζει;

    Διότι, εκεί επάνω, είναι ΣΟΒΑΡΟΙ οι άνθρωποι! Δεν είναι σομπολο-μπαρμπούτσαλα!

    48ωρη απεργία στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ

    Τρίωρη στάση εργασίας για σήμερα από τις 7 το απόγευμα έως τις 10 το βράδυ σε όλα τα ιδιωτικά ραδιοτηλεοπτικά μέσα κήρυξε η ΕΣΗΕΑ κλιμακώνοντας τις κινητοποιήσεις για το ασφαλιστικό.

    Παράλληλα, επεκτείνει την αυριανή 24ωρη απεργία, που έχει, ήδη, κηρυχθεί σε όλα τα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης από τις 06.00 π.μ. της Τετάρτης 19 Μαρτίου έως τις 06.00 π.μ. της Πέμπτης 20 Μαρτίου με νέα 24ωρη απεργία από τις 06.00 π.μ. της Πέμπτης, 20 Μαρτίου 2008 έως τις 06.00 π.μ. της Παρασκευής, 21 Μαρτίου 2008, μόνο στα ηλεκτρονικά ραδιοτηλεοπτικά μέσα (ιδιωτικά ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, ΕΡΤ ενημερωτικά sites, portals κ.λπ., καθώς και στη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης & Επικοινωνίας και σε όλα τα Γραφεία Τύπου των Ν.Δ. και ΝΠΙΔ).

    Την Πέμπτη οι δημοσιογράφοι εργάζονται κανονικά σε όλες τις εφημερίδες και το ΑΠΕ, προκειμένου να υπάρξει ενημέρωση της κοινής γνώμης για τις εξελίξεις στον απεργιακό αγώνα.

    Το Μικτό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ, που λειτουργεί και ως απεργιακή επιτροπή, θα βρίσκεται από απόψε και ώρα 7 μ.μ. στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ σε διαρκή συνεδρίαση για την περιφρούρηση των απεργιακών κινητοποιήσεων.

    Η συγκέντρωση των απεργών δημοσιογράφων θα γίνει αύριο στις 11 π.μ. στη συμβολή των οδών Πατησίων και Μάρνη.