Για όνομα!!!

«Με υποψήφιο εμένα, που κατά γενική ομολογία και κατά γενική μέτρηση, είμαι μια προσωπικότητα που ενώνει και κερδίζει, να πάμε να ανατρέψουμε το σύστημα», δήλωσε ο κ. Μπουτάρης και πρόσθεσε:

«Το να βγω εγώ δήμαρχος δεν είναι αυτοσκοπός. Είμαι, όμως, μια προσωπικότητα που ενώνει και κερδίζει. Αν δεν μπορέσουμε όλοι μαζί να εκμεταλλευθούμε αυτή την προσωπικότητα, θα πει ότι έχουμε άλλα ενδιαφέροντα από πίσω».

ΔΕΝ το λες, αγάπη μου, αυτό το πράγμα!
ΔΕΝ το λες!
Πως το λένε;
Ελεος!

Για όνομα!!!

«Με υποψήφιο εμένα, που κατά γενική ομολογία και κατά γενική μέτρηση, είμαι μια προσωπικότητα που ενώνει και κερδίζει, να πάμε να ανατρέψουμε το σύστημα», δήλωσε ο κ. Μπουτάρης και πρόσθεσε:

«Το να βγω εγώ δήμαρχος δεν είναι αυτοσκοπός. Είμαι, όμως, μια προσωπικότητα που ενώνει και κερδίζει. Αν δεν μπορέσουμε όλοι μαζί να εκμεταλλευθούμε αυτή την προσωπικότητα, θα πει ότι έχουμε άλλα ενδιαφέροντα από πίσω».

ΔΕΝ το λες, αγάπη μου, αυτό το πράγμα!
ΔΕΝ το λες!
Πως το λένε;
Ελεος!

Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΑΛΛΙΩΣ | ένα αστικό πείραμα για μία διαφορετική πόλη


Γιορτάζοντας τα είκοσι χρόνια από τότε που εκδόθηκε η Parallaxi, οργανώνει στην πόλη ένα διήμερο παρέμβασης και προτάσεων, για το πως θα μπορούσε να είναι η Θεσσαλονίκη του μέλλοντος.

Το διήμερο πρόκειται να πραγματοποιηθεί στις 5-6 Ιουνίου 2010 και συμπίπτει με την παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος. Περιλαμβάνει δεκάδες διαφορετικές εκδηλώσεις σε όλο το πολεοδομικό συγκρότημα της Θεσσαλονίκης που έχουν ως άξονα την πράσινη ανάπτυξη, τις φιλικότερες δράσεις προς το περιβάλλον, αρχιτεκτονικές προτάσεις και παρεμβάσεις αλλά και happenings πολιτισμού σε αναπάντεχα μέρη της πόλης, όλα στο πλαίσιο μιας γιγάντιας συνέργιας και συνεργασίας ετερόκλητων δυνάμεων που υποδηλώνει τη διάθεση της πόλης για εξωστρέφεια και δημιουργία.

Από το Θερμαϊκό και την αποκατάσταση της σχέσης της πόλης με τη θάλασσα, μέχρι την ανακύκλωση και τα αρχιτεκτονικά projects του μέλλοντος, ξετυλίγεται για 48 ώρες ένας καταιγισμός δράσεων και γεγονότων. Στην ενέργεια θα συμμετάσχουν, με δράσεις ή με συνεργασίες δεκάδες φορείς της πόλης, ομάδες και εθελοντές. Οι δράσεις είναι απλωμένες χρονικά και χωροταξικά ολόκληρο το Σαββατοκύριακο, στο σύνολο του κέντρου της πόλης και περιλαμβάνουν παρεμβάσεις που θα μετατρέψουν την Θεσσαλονίκη σε ένα αληθινό φυτώριο ιδεών και προτάσεων, από τα πιο δημιουργικά μυαλά της πόλης.

Έναρξη:
Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010 στις 12:00 π.μ.
Λήξη:
Κυριακή, 6 Ιουνίου 2010 στις 11:55 μ.μ.
Τοποθεσία:
Θεσσαλονίκη

Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης: Δεν το γκρεμίζετε κιόλας;

Το έκτρωμα!

Βαρέθηκαν κάποιοι να παίζουνε το κοσμικό τους παιχνιδάκι με το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και του έβαλαν λουκέτο!
Αφού το έστησαν σαν όρθια κουράδα μέσα στη μέση της υπέροχης παραλίας τώρα το αφήνουν στη μοίρα του.
Ας το καταπιούν τα κύματα μαζί με τη μωροφιλοδοξία όσων το χρησιμοποιούσαν μόνο και μόνο για τα γκαλά τους και ούτως ή άλλως δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για τον πολιτισμό της πόλης.

Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης: Δεν το γκρεμίζετε κιόλας;

Το έκτρωμα!

Βαρέθηκαν κάποιοι να παίζουνε το κοσμικό τους παιχνιδάκι με το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και του έβαλαν λουκέτο!
Αφού το έστησαν σαν όρθια κουράδα μέσα στη μέση της υπέροχης παραλίας τώρα το αφήνουν στη μοίρα του.
Ας το καταπιούν τα κύματα μαζί με τη μωροφιλοδοξία όσων το χρησιμοποιούσαν μόνο και μόνο για τα γκαλά τους και ούτως ή άλλως δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για τον πολιτισμό της πόλης.

"Σε ποια πόλη θέλουμε να ζούμε;"


Η ερώτηση ακούγεται περίεργα. Υποκρύπτει μια δυνατότητα. Τη δυνατότητα της ελεύθερης επιλογής. Ακόμη και της επιθυμίας. Πως αν θέλουμε τότε μπορούμε. Η γνωστή σοφιστεία. «Δεν υπάρχει ‘δεν μπορώ’, υπάρχει ‘δεν θέλω'». Αμ δε!

Ποιος έθεσε το ερώτημα;
Η Πολιτιστική Εταιρεία Επιχειρηματιών Βορείου Ελλάδας. Οι προεστοί δηλαδή της Θεσσαλονίκης. Σε ποιους το έθεσαν; Σε όλους τους υπόλοιπους. Σα να λέμε, οι «θείοι» -δεν λέω νονοί για να μην παρεξηγηθώ- στα «ανιψάκια»: «Τι λαμπάδα θέλεις φέτος το Πάσχα;«.
Δεν είναι κακό να θέτουν ερωτήματα οι προεστοί.
Κακό είναι το οτι τα έχουν ήδη απαντήσει. Για τον εαυτό τους. Και η απάντησή τους είναι εκεί έξω. Είναι η ίδια η πόλη. Ησαν κάπου αλλού τόσα χρόνια; Μετανάστες στην Αυστραλία και τώρα που γύρισαν είπαν να σκεφτούν να κάνουν κάτι για την πόλη τους; Οχι βέβαια!
Φαντάζομαι, ελπίζω, κάποια στιγμή το ένιωσα για κάποιους, πως μερικοί το θέτουν ειλικρινά. Μόνο που και σε αυτή την περίπτωση μοιάζει λίγο με το ειλικρινέστατο ερώτημα προς τον θανατοποινίτη: «Ποια είναι η τελευταία σου επιθυμία;«. Οπου ειλικρινής θα είναι και η απάντηση για ένα παγωτό χωνάκι, ένα καπουτσίνο στο ηλιοβασίλεμα, ένα τσιγάρο…
Ειλικρινή ήταν και τα όσα είπαν οι καλεσμένοι ομιλητές. Εδειξαν οτι νοιάζονται. Θεωρητικά οι περισσότεροι. Με συγκεκριμένες προτάσεις και ιδέες δύο-τρεις από αυτούς.
Καλεσμένοι ήσαν οι: ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΩΤΣΟΣ (Γλύπτης, Καθηγητής Αρχιτεκτονικής Α.Π.Θ., ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΙΡΙΔΗΣ (Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Πανεπιστημίου Μακεδονίας), ΤΑΣΟΣ ΚΩΤΣΙΟΠΟΥΛΟΣ (Καθηγητής Αρχιτεκτονικής Α.Π.Θ.), ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ (Επιχειρηματίας, Πρόεδρος Ε.Β.Ε.Θ.), ΣΠΥΡΟΣ ΠΕΓΚΑΣ (Επιχειρηματίας, Πρόεδρος των «Φίλων των Δημητρίων», ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗΣ (Συγγραφέας, Δημοσιογράφος), ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΟΥΛΑΣ (Δημοσιογράφος, Εκδότης περιοδικού Parallaxi). Ενώ την εκδήλωση συντόνισε ο δημοσιογράφος ΦΙΛΙΟΣ ΣΤΑΓΚΟΣ.
Βγαίνοντας από το Βασιλικό Θέατρο τα συναισθήματά μου ήσαν ανάμεικτα.
1. Ηταν καλό που η μεγάλη αίθουσα γέμισε κόσμο… Το πρώτο. Αρα θα μπορούσε να υπάρχει ελπίδα…
2. Ηταν καλό που ακούστηκαν φωνές που δεν είχαν ξανακουστεί σε τόσο μεγάλο κοινό.
3. Ηταν καλό που ορισμένα από όσα ειπώθηκαν ρίχναν γροθιά στο μαχαίρι…
4. Ηταν καλό που οι γνωστοί πολιτικοί «κοτζαμπάσηδες» της πόλης είτε δεν ήσαν εκεί για να ακουσθούν οι α-νοησίες τους και όσοι από αυτούς παραβρέθηκαν άκουγαν μόνο καθισμένοι σε μια γωνίτσα.
5. Ηταν καλό που όλα αυτά έγιναν εν μέσω κρίσης.
6. Ηταν ΠΟΛΥ καλό που ο κόσμος διέκοπτε με χειροκροτήματα κάθε λίγο και λιγάκι τις εξαιρετικές και Up-to-the-point ομιλίες του Γιώργου Τούλα, του Σπύρου Πέγκα και του Κώστα Βαρώτσου. Πράγμα που δείχνει οτι το κριτήριο υπάρχει ακόμη…
Πίσω από όλα αυτά τα καλά κ’ αγαθά όμως μπορούσες να διακρίνεις μια κρυφή ατζέντα των συμμετεχόντων. Ή μάλλον -για να μην τους τσουβαλιάζουμε όλους-, κάποιων εκ των συμμετεχόντων: η αναδιανομή της εξουσίας στην πόλη εν όψει των Δημοτικών Εκλογών του Νοεμβρίου.
Σαν προ-προεκλογική συγκέντρωση αμερικανικού κόμματος -π.χ. των Ρεπουμπλικάνων στο Ντάλας- για την προετοιμασία της διαδικασίας απονομή του χρίσματος στον επόμενο υποψήφιο δήμαρχο, νομάρχη, περιφερειάρχη.
Μπορεί άλλα να έλεγαν τα χείλη όμως το μάτι δεν ρωτούσε «Σε ποια πόλη θέλουμε να ζούμε» αλλά το «Ποιον δήμαρχο και νομάρχη θα έχουμε«.
Κακά τα ψέματα…
Και ακόμη κι αυτό δεν θα ήταν κατακριτέο. Ισα ίσα θα ήταν απολύτων θεμιτό αν εκφραζόταν ανοιχτά και ορθά κοφτά.
Χωρίς αυτά όλα να αναιρούν τα αρκετά σημαντικά που ειπώθηκαν…
Υ.Γ.1: Αν κάτι βρήκα τραγικό αυτό ήταν το ντεμέκ «καταγγελτικό» ύφος και περιεχόμενο ομιλία προύχοντα που χρόνια τώρα κατέχει θέσεις εξουσίας και ευθύνης και η οποία συνοδεύτηκε από ένα παιδαριώδες slide-show με μικρές δόσεις χιούμορ 18ης διαλογής. Ελεος!
Υ.Γ.2: Και την ίδια ώρα της εκδήλωση μια εφημερίδα της πόλης ανακοίνωνε το κλείσιμο του φύλλου της Δευτέρας και την απόλυση δημοσιογράφων. Δείχνοντας ποιο είναι το πραγματικό μέλλον της πόλης και στην ενημέρωση.
(Οι ομιλίες θα ανέβουν, όπως είπαν, σύντομα στο διαδίκτυο: http://www.peebe.gr/site.php?&file=hmerida.xml)

"Σε ποια πόλη θέλουμε να ζούμε;"


Η ερώτηση ακούγεται περίεργα. Υποκρύπτει μια δυνατότητα. Τη δυνατότητα της ελεύθερης επιλογής. Ακόμη και της επιθυμίας. Πως αν θέλουμε τότε μπορούμε. Η γνωστή σοφιστεία. «Δεν υπάρχει ‘δεν μπορώ’, υπάρχει ‘δεν θέλω'». Αμ δε!

Ποιος έθεσε το ερώτημα;
Η Πολιτιστική Εταιρεία Επιχειρηματιών Βορείου Ελλάδας. Οι προεστοί δηλαδή της Θεσσαλονίκης. Σε ποιους το έθεσαν; Σε όλους τους υπόλοιπους. Σα να λέμε, οι «θείοι» -δεν λέω νονοί για να μην παρεξηγηθώ- στα «ανιψάκια»: «Τι λαμπάδα θέλεις φέτος το Πάσχα;«.
Δεν είναι κακό να θέτουν ερωτήματα οι προεστοί.
Κακό είναι το οτι τα έχουν ήδη απαντήσει. Για τον εαυτό τους. Και η απάντησή τους είναι εκεί έξω. Είναι η ίδια η πόλη. Ησαν κάπου αλλού τόσα χρόνια; Μετανάστες στην Αυστραλία και τώρα που γύρισαν είπαν να σκεφτούν να κάνουν κάτι για την πόλη τους; Οχι βέβαια!
Φαντάζομαι, ελπίζω, κάποια στιγμή το ένιωσα για κάποιους, πως μερικοί το θέτουν ειλικρινά. Μόνο που και σε αυτή την περίπτωση μοιάζει λίγο με το ειλικρινέστατο ερώτημα προς τον θανατοποινίτη: «Ποια είναι η τελευταία σου επιθυμία;«. Οπου ειλικρινής θα είναι και η απάντηση για ένα παγωτό χωνάκι, ένα καπουτσίνο στο ηλιοβασίλεμα, ένα τσιγάρο…
Ειλικρινή ήταν και τα όσα είπαν οι καλεσμένοι ομιλητές. Εδειξαν οτι νοιάζονται. Θεωρητικά οι περισσότεροι. Με συγκεκριμένες προτάσεις και ιδέες δύο-τρεις από αυτούς.
Καλεσμένοι ήσαν οι: ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΩΤΣΟΣ (Γλύπτης, Καθηγητής Αρχιτεκτονικής Α.Π.Θ., ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΙΡΙΔΗΣ (Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Πανεπιστημίου Μακεδονίας), ΤΑΣΟΣ ΚΩΤΣΙΟΠΟΥΛΟΣ (Καθηγητής Αρχιτεκτονικής Α.Π.Θ.), ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ (Επιχειρηματίας, Πρόεδρος Ε.Β.Ε.Θ.), ΣΠΥΡΟΣ ΠΕΓΚΑΣ (Επιχειρηματίας, Πρόεδρος των «Φίλων των Δημητρίων», ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗΣ (Συγγραφέας, Δημοσιογράφος), ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΟΥΛΑΣ (Δημοσιογράφος, Εκδότης περιοδικού Parallaxi). Ενώ την εκδήλωση συντόνισε ο δημοσιογράφος ΦΙΛΙΟΣ ΣΤΑΓΚΟΣ.
Βγαίνοντας από το Βασιλικό Θέατρο τα συναισθήματά μου ήσαν ανάμεικτα.
1. Ηταν καλό που η μεγάλη αίθουσα γέμισε κόσμο… Το πρώτο. Αρα θα μπορούσε να υπάρχει ελπίδα…
2. Ηταν καλό που ακούστηκαν φωνές που δεν είχαν ξανακουστεί σε τόσο μεγάλο κοινό.
3. Ηταν καλό που ορισμένα από όσα ειπώθηκαν ρίχναν γροθιά στο μαχαίρι…
4. Ηταν καλό που οι γνωστοί πολιτικοί «κοτζαμπάσηδες» της πόλης είτε δεν ήσαν εκεί για να ακουσθούν οι α-νοησίες τους και όσοι από αυτούς παραβρέθηκαν άκουγαν μόνο καθισμένοι σε μια γωνίτσα.
5. Ηταν καλό που όλα αυτά έγιναν εν μέσω κρίσης.
6. Ηταν ΠΟΛΥ καλό που ο κόσμος διέκοπτε με χειροκροτήματα κάθε λίγο και λιγάκι τις εξαιρετικές και Up-to-the-point ομιλίες του Γιώργου Τούλα, του Σπύρου Πέγκα και του Κώστα Βαρώτσου. Πράγμα που δείχνει οτι το κριτήριο υπάρχει ακόμη…
Πίσω από όλα αυτά τα καλά κ’ αγαθά όμως μπορούσες να διακρίνεις μια κρυφή ατζέντα των συμμετεχόντων. Ή μάλλον -για να μην τους τσουβαλιάζουμε όλους-, κάποιων εκ των συμμετεχόντων: η αναδιανομή της εξουσίας στην πόλη εν όψει των Δημοτικών Εκλογών του Νοεμβρίου.
Σαν προ-προεκλογική συγκέντρωση αμερικανικού κόμματος -π.χ. των Ρεπουμπλικάνων στο Ντάλας- για την προετοιμασία της διαδικασίας απονομή του χρίσματος στον επόμενο υποψήφιο δήμαρχο, νομάρχη, περιφερειάρχη.
Μπορεί άλλα να έλεγαν τα χείλη όμως το μάτι δεν ρωτούσε «Σε ποια πόλη θέλουμε να ζούμε» αλλά το «Ποιον δήμαρχο και νομάρχη θα έχουμε«.
Κακά τα ψέματα…
Και ακόμη κι αυτό δεν θα ήταν κατακριτέο. Ισα ίσα θα ήταν απολύτων θεμιτό αν εκφραζόταν ανοιχτά και ορθά κοφτά.
Χωρίς αυτά όλα να αναιρούν τα αρκετά σημαντικά που ειπώθηκαν…
Υ.Γ.1: Αν κάτι βρήκα τραγικό αυτό ήταν το ντεμέκ «καταγγελτικό» ύφος και περιεχόμενο ομιλία προύχοντα που χρόνια τώρα κατέχει θέσεις εξουσίας και ευθύνης και η οποία συνοδεύτηκε από ένα παιδαριώδες slide-show με μικρές δόσεις χιούμορ 18ης διαλογής. Ελεος!
Υ.Γ.2: Και την ίδια ώρα της εκδήλωση μια εφημερίδα της πόλης ανακοίνωνε το κλείσιμο του φύλλου της Δευτέρας και την απόλυση δημοσιογράφων. Δείχνοντας ποιο είναι το πραγματικό μέλλον της πόλης και στην ενημέρωση.
(Οι ομιλίες θα ανέβουν, όπως είπαν, σύντομα στο διαδίκτυο: http://www.peebe.gr/site.php?&file=hmerida.xml)

Ως Κράτος εν Παρακράτει


Φαρδύ-πλατύ στο κέντρο της ερωτικής μας πόλης.

Της ίδιας πόλης που αν κολλήσεις (με σολοτέϊπ) μια αφίσα για συναυλία μπορεί να έλθει αυτοπροσώπως ο Δήμαρχος να σε πλακώσει στις γρήγορες και μετά σε συλλαμβάνουν δεκαεφτά δημοτο-χωροφύλακες.
Της ίδιας πόλης που πριν 80 χρόνια ήταν η κορυφαία προσφυγούπολη και που στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, εσωτερικούς και εξωτερικούς, χρωστά τα ΠΑΝΤΑ!
Κανείς βέβαια από τους Αρχοντες της πόλης δεν τολμά να το κατεβάσει!
Αντε! Και παρέλαση με τρίκυκλα!