«Έφυγε» ο ιστορικός των μεγάλων επαναστάσεων

Γεννήθηκε λίγους μήνες πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 και πέθανε εν μέσω της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης της σύγχρονης ιστορίας. Μέσα σε αυτά τα 95 χρόνια, ο Έρικ Χομπσμπάουμ, ο οποίος «έφυγε» το πρωί της Δευτέρας, είδε τη λάμψη πολλών επαναστάσεων αλλά και τη σκιά που τις σκέπασε, είδε επαναστάτες, δικτάτορες, μεγάλους ηγέτες να ανέρχονται και στη συνέχεια να κατρακυλούν τα σκαλιά της ιστορίας. Έζησε και έγραψε την ιστορία με τέτοιο τρόπο που πολύ πριν από τον θάνατό του είχε ήδη γίνει θρύλος.

Το έργο του Έρικ Χομπσμπάουμ αποτελεί μια μνημειώδη σύνθεση πολύμορφων κοινωνικοοικονομικών, πολιτικών και πολιτισμικών φαινομένων, μια συγκλονιστική αφήγηση που προσπαθεί να ερμηνεύσει την ιστορία του σύγχρονου κόσμου έχοντας ως πρίσμα τη διαδικασία του μετασχηματισμού.

Βάση του έργου του, αλλά ταυτόχρονα και μία από τις βάσεις της σύγχρονης ιστοριογραφίας, αποτελεί η τετραλογία του («Η εποχή των επαναστάσεων, 1789-1848», «Η εποχή του κεφαλαίου, 1848-1875», «Η εποχή των αυτοκρατοριών, 1875-1914» και «Η εποχή των άκρων: Ο σύντομος 20ός αιώνας 1914-1991»), η οποία έχει χαρακτηριστεί ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα στη συγγραφή της ιστορίας.

 

Εθνικισμός

 

Για τον Χομπσμπάουμ η μελέτη του εθνικισμού σε συγκριτικό επίπεδο και σε βάθος χρόνου υπήρξε ένα δεύτερο μεγάλο πεδίο έρευνας, το οποίο κατέληξε στην έκδοση έργων που θεωρούνται πλέον κλασικά στο είδος τους, όπως «Έθνη και Εθνικισμός από το 1780 μέχρι σήμερα» και «Η Εφεύρεση της Παράδοσης».

Ο Έρικ Χομπσμπάουμ γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1917, από Βρετανό πολωνικής καταγωγής πατέρα και Αυστριακή εβραϊκής καταγωγής μητέρα. Μεγάλωσε και σπούδασε στη Βιέννη και στο Βερολίνο το οποίο και κατά την άνοδο του Χίτλερ. Συνέχισε τις σπουδές του και εγκαταστάθηκε στη Βρετανία, όπου και ξεκίνησε να διδάσκει στο Κολέγιο Birkbeck του Λονδίνου, λίγο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπήρξε μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας και της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών, επίτιμο μέλος του Kings College στο Κέιμπριτζ και επίτιμος διδάκτωρ πολλών πανεπιστημίων σε αρκετές χώρες.

Υπήρξε, ουσιαστικά, ο ιδρυτής του περίφημου κύκλου των Βρετανών μαρξιστών ιστορικών που μπόλιασαν την ιστορική έρευνα με μια σειρά καινοτόμων για την εποχή μεθόδων και εργαλείων έρευνας, αμφισβητώντας τόσο την ανελικτική αντίληψη της ιστορίας όσο και τον οικονομικό ντετερμινισμό. Ο κύκλος του Χομπσμπάουμ επικεντρώθηκε στις διαδικασίες αλλαγής και μετασχηματισμών στην ιστορία, στην αναζήτηση των κοινωνικών δυνάμεων που υποκινούν τη μεταβολή σε κάθε ιστορική στιγμή, συνδυάζοντας την κοινωνική, την οικονομική και την πολιτισμική ανάλυση. Τα περισσότερα μέλη του κύκλου αυτού δραστηριοποιήθηκαν αρχικά στο Βρετανικό Κομμουνιστικό Κόμμα, στη συνέχεια προχώρησαν στην έκδοση του περιοδικού «Past and Present» το 1952, το οποίο καθιερώθηκε ως ένα από τα σημαντικότερα περιοδικά στον χώρο των κοινωνικών επιστημών. Αν και οι περισσότεροι συνοδοιπόροι του Χομπσμπάουμ αποστασιοποιήθηκαν από το Κομμουνιστικό Κόμμα μετά τη σοβιετική επέμβαση στην Ουγγαρία, ο ίδιος παρέμεινε σταθερός στον πολιτικό του χώρο.

Ο ίδιος προσδιόριζε πάντα την κομμουνιστική ιδεολογία του ως κεντροευρωπαϊκή, παρά βρετανική, δίνοντας έμφαση στον αγώνα κατά του ναζισμού και του φασισμού ως καθοριστικού συστατικού στοιχείου της, έχοντας όμως πάντοτε ως άξονα ένα οικουμενικό απελευθερωτικό όραμα.

 

«Δεν είναι πλέον δυνατόν να θεωρούμε

δεδομένη την παθητικότητα των πολιτών»

 

Έως τα βαθιά του γεράματα παρατηρούσε και ανέλυε με εντυπωσιακή οξυδέρκεια τα όσα συμβαίνουν στον πλανήτη, πάντοτε με επιστημονική ματιά αλλά χωρίς ποτέ να χάνει τον ενθουσιασμό του για τις μεγάλες αλλαγές που έβλεπε να συντελούνται.
«Με τεράστια χαρά ανακάλυψα για ακόμη μία φορά ότι είναι δυνατόν να κατέβουν οι άνθρωποι στους δρόμους, να διαδηλώσουν, να γκρεμίσουν κυβερνήσεις», είχε πει ο Χομπσμπάουμ σε έναν δημοσιογράφο του BBC που του πήρε συνέντευξη, λίγες εβδομάδες μετά το ξέσπασμα της «Αραβικής Άνοιξης» στην Τυνησία και της Αίγυπτο. «Αν πρόκειται να γίνει επανάσταση, θα είναι κάπως έτσι. Τουλάχιστον τις πρώτες μέρες. Οι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους διαδηλώνοντας για τα σωστά πράγματα». Και προσθέτει: «Αλλά ξέρουμε ότι δεν θα διαρκέσει».

Ως Ιστορικός, είχε παραλληλίσει την «Αραβική Άνοιξη» του 2011 με το 1848, την ευρωπαϊκή «χρονιά των επαναστάσεων», όταν μία εξέγερση στη Γαλλία διαδόθηκε στα ιταλικά και γερμανικά κράτη στην Αυτοκρατορία των Αψβούργων κι ακόμη παραπέρα. «Μου θυμίζει το 1848, μια άλλη αυτοπροωθούμενη επανάσταση που ξεκίνησε σε μία χώρα και στη συνέχεια εξαπλώθηκε σε όλη την ήπειρο σε σύντομο χρονικό διάστημα».

«Είμαστε εν μέσω επανάστασης, αλλά δεν είναι η ίδια επανάσταση. Αυτό που τους ενώνει είναι η κοινή δυσαρέσκεια, και το κοινό αίσθημα κινητοποιεί δυνάμεις – μια εκσυγχρονιζόμενη μεσαία τάξη, ειδικά μια νεαρή, φοιτητική μεσαία τάξη, και φυσικά η τεχνολογία που καθιστά σήμερα πολύ ευκολότερη την κινητοποίηση για διαμαρτυρία».

 

Αγανακτισμένοι

 

Όμως και οιδιαμαρτυρίες των Αγανακτισμένων σε Ευρώπη και Αμερική ήταν ένα ακόμη παγκόσμιο κίνημα που τράβηξε την προσοχή του Έρικ Χομπσμπάουμ και, σε μεγάλο βαθμό, τον θαυμασμό του. Ένα κίνημα που δεν θα μπορέσει, δυστυχώς, να καταγράψει και να αφηγηθεί… Σε μία από τις πιο πρόσφατες συνεντεύξεις του, την οποία είχε δώσει στις αρχές του 2012 με αφορμή την κυκλοφορία του τελευταίου του βιβλίου «Πώς να αλλάξουμε τον κόσμο: Μαρξ και Μαρξισμός, 1840-2011» στο περιοδικό «In these times», είχε πει:

«Δεν είναι πλέον δυνατόν να θεωρούμε δεδομένη την παθητικότητα των πολιτών. Υπάρχουν, όμως, και μειονεκτήματα. Οι άνθρωποι που παίρνουν την πρωτοβουλία δεν είναι αντιπροσωπευτική μειονότητα, αλλά η κινητοποιήσιμη μειονότητα, αυτό που συνήθιζα να ονομάζω «στρατό του καλού». Σε αυτήν την περίπτωση είναι ο στρατός των φοιτητών και των αντισυμβατικών. Το ζήτημα, όμως, είναι ότι αν τα πράγματα προχωρήσουν κι άλλο μπορεί να ξεφύγει από τον έλεγχό τους. Ένας από τους λόγους που ήθελα να γράψω το τελευταίο βιβλίο μου είναι ότι ήθελα να συνεχίσω να υπενθυμίζω στους νέους ότι είναι δυνατόν να αλλάξουμε τον κόσμο».

Κώστας Αξελός: Αυτό που επέρχεται

«Ο καθένας διατηρεί μια τόση δα ελπίδα ότι κάτι καλύτερο θα έλθει. Ακόμη κι εκείνοι που παριστάνουν ότι αρνούνται ριζικά το υπάρχον σύστημα και τη χωλή του ανάπτυξη, είναι εντελώς ανίκανοι να κάνουν ένα ελάχιστο άλλο, ένα διαφορετικό βηματάκι (…).
Ο Κώστας Αξελός, σχεδόν πάντα καπνίζονταςΟ Κώστας Αξελός, σχεδόν πάντα καπνίζονταςΤο αύριο δεν θα είναι πιο χαρωπό, όπως δεν ήταν πιο χαρωπό το χθες, όπως δεν είναι πιο χαρωπό το σήμερα, παρ’ όλες τις πιο εξωραϊσμένες αρχαϊκές ή ουτοπικές φλυαρίες. Ούτε ο εαυτός ως άλλος, ούτε το είναι μαζί των μεν με τους άλλους είναι προορισμένα, διά μέσου όλων των μελλοντικών μεταβολών, να παγιωθούν στη συναισθηματική διάθεση του πρωτείου της χαράς ή του πρωτείου της λύπης, πράγμα που δεν σημαίνει ότι μας έχει λάχει να αναζητήσουμε καταφύγιο σε μιαν οποιαδήποτε ουδετερότητα».
Είναι, ίσως, άχαρο ν’ απομονώνει κανείς θραύσματα από έναν ρέοντα φιλοσοφικό λόγο, όπως είναι αυτός του Κώστα Αξελού. Αλλά ακόμα και σ’ αυτές τις ελάχιστες φράσεις αναγνωρίζεται όχι μόνο η διαχρονικότητα, αλλά και η επικαιρότητα μιας σκέψης ζωντανής – κι ας συμπληρώθηκαν 15 μήνες από το θάνατό του. Υστατο «κληροδότημα» του Αξελού υπήρξε το βιβλίο «Αυτό που επέρχεται». Κυκλοφόρησε στη Γαλλία το 2009 (με το περιεχόμενό του κατανεμημένο σε 342 αποσπάσματα-κεφάλαια, υπό διαφορετικό τίτλο το καθένα). Στην Ελλάδα θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο του 2011, απ’ την «Εστία», σε μετάφραση της Κατερίνας Δασκαλάκη, συντρόφου επί τρεις δεκαετίες του φιλοσόφου και μεταφράστριας σχεδόν του συνόλου του έργου του στα ελληνικά.
Πρόγευση δίνουν τα 9 αποσπάσματα-κεφάλαια, που δημοσιεύονται στο νέο, 92ο τεύχος του περιοδικού «Εντευκτήριο», κεντρικός άξονας ενός 45σέλιδου αφιερώματος στον Ελληνα στοχαστή. Περιλαμβάνονται ακόμη: κείμενα του φιλοσόφου και μελετητή του Αξελού, Ζαν Λοξερουά, της διδάκτορος Φιλοσοφίας Σερβάν Ζολιβέ, του πεζογράφου και δοκιμιογράφου Φίλιππου Δ. Δρακονταειδή και της ιστορικού Στέλλας Μανέ. Δημοσιεύεται το αναλυτικό «Χρονολόγιο Κώστα Αξελού» (1924-2010), που συνέταξε η Δασκαλάκη, και η εργογραφία του.
Το τεύχος παρουσιάστηκε χθες, εγκαινιάζοντας και τον πολυχώρο Eco Zone του Ομίλου Economia, διακοσμημένο για την περίσταση με προσωπογραφίες του Αξελού από τον Ιάσονα Μολφέση. Διευθύντρια του Ομίλου, αλλά και των εκδόσεων «Κέρκυρα», η Αλεξάνδρα Βοβολίνη, μίλησε για τον Αξελό όπως τον είχε γνωρίσει, «προσηνή, κράμα πνευματικής υπεροχής και απόλυτης καταδεκτικότητας».
Ανάλογη εντύπωση «ενός ανθρώπου απλού, με μετρημένα λόγια και πολλές σιωπές», είχε και ο διευθυντής του «Εντευκτηρίου», Γιώργος Κορδομενίδης, όταν τον πρωτοσυνάντησε. Οσο για τη Σερβάν Ζολιβέ, αναφέρθηκε στις βασικές αρχές της σκέψης του, συστήνοντας το υπό ελληνική έκδοση βιβλίο ως ένα «είδος φιλοσοφικής διαθήκης». Συγκινημένη βαθιά, η Κατερίνα Δασκαλάκη δεν θέλησε να μιλήσει.
Μίλησε, όμως, ο προέδρος του ΕΚΕΒΙ, Τάκης Θεοδωρόπουλος, που κλήθηκε να πει δυο λόγια για την πιο πρόσφατη ελληνική έκδοση («Νεφέλη», 2010) έργου του Αξελού: Γραμμένο το 1954, το βιβλίο «Η Μοίρα της Σύγχρονης Ελλάδας» είναι «ένα κείμενο που μοιάζει απολογιστικό, αλλά διαβάζεται και ως προγραμματικό για όσα επέρχονται», επισήμανε ο Θεοδωρόπουλος, υπενθυμίζοντας τον χαρακτηρισμό-κλειδί «η Ελλάδα της σχεδόν πραγματικότητας», τον οποίο είχε «εντοπίσει» ο Αξελός ήδη από τότε.

Κώστας Αξελός: Αυτό που επέρχεται

«Ο καθένας διατηρεί μια τόση δα ελπίδα ότι κάτι καλύτερο θα έλθει. Ακόμη κι εκείνοι που παριστάνουν ότι αρνούνται ριζικά το υπάρχον σύστημα και τη χωλή του ανάπτυξη, είναι εντελώς ανίκανοι να κάνουν ένα ελάχιστο άλλο, ένα διαφορετικό βηματάκι (…).
Ο Κώστας Αξελός, σχεδόν πάντα καπνίζονταςΟ Κώστας Αξελός, σχεδόν πάντα καπνίζονταςΤο αύριο δεν θα είναι πιο χαρωπό, όπως δεν ήταν πιο χαρωπό το χθες, όπως δεν είναι πιο χαρωπό το σήμερα, παρ’ όλες τις πιο εξωραϊσμένες αρχαϊκές ή ουτοπικές φλυαρίες. Ούτε ο εαυτός ως άλλος, ούτε το είναι μαζί των μεν με τους άλλους είναι προορισμένα, διά μέσου όλων των μελλοντικών μεταβολών, να παγιωθούν στη συναισθηματική διάθεση του πρωτείου της χαράς ή του πρωτείου της λύπης, πράγμα που δεν σημαίνει ότι μας έχει λάχει να αναζητήσουμε καταφύγιο σε μιαν οποιαδήποτε ουδετερότητα».
Είναι, ίσως, άχαρο ν’ απομονώνει κανείς θραύσματα από έναν ρέοντα φιλοσοφικό λόγο, όπως είναι αυτός του Κώστα Αξελού. Αλλά ακόμα και σ’ αυτές τις ελάχιστες φράσεις αναγνωρίζεται όχι μόνο η διαχρονικότητα, αλλά και η επικαιρότητα μιας σκέψης ζωντανής – κι ας συμπληρώθηκαν 15 μήνες από το θάνατό του. Υστατο «κληροδότημα» του Αξελού υπήρξε το βιβλίο «Αυτό που επέρχεται». Κυκλοφόρησε στη Γαλλία το 2009 (με το περιεχόμενό του κατανεμημένο σε 342 αποσπάσματα-κεφάλαια, υπό διαφορετικό τίτλο το καθένα). Στην Ελλάδα θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο του 2011, απ’ την «Εστία», σε μετάφραση της Κατερίνας Δασκαλάκη, συντρόφου επί τρεις δεκαετίες του φιλοσόφου και μεταφράστριας σχεδόν του συνόλου του έργου του στα ελληνικά.
Πρόγευση δίνουν τα 9 αποσπάσματα-κεφάλαια, που δημοσιεύονται στο νέο, 92ο τεύχος του περιοδικού «Εντευκτήριο», κεντρικός άξονας ενός 45σέλιδου αφιερώματος στον Ελληνα στοχαστή. Περιλαμβάνονται ακόμη: κείμενα του φιλοσόφου και μελετητή του Αξελού, Ζαν Λοξερουά, της διδάκτορος Φιλοσοφίας Σερβάν Ζολιβέ, του πεζογράφου και δοκιμιογράφου Φίλιππου Δ. Δρακονταειδή και της ιστορικού Στέλλας Μανέ. Δημοσιεύεται το αναλυτικό «Χρονολόγιο Κώστα Αξελού» (1924-2010), που συνέταξε η Δασκαλάκη, και η εργογραφία του.
Το τεύχος παρουσιάστηκε χθες, εγκαινιάζοντας και τον πολυχώρο Eco Zone του Ομίλου Economia, διακοσμημένο για την περίσταση με προσωπογραφίες του Αξελού από τον Ιάσονα Μολφέση. Διευθύντρια του Ομίλου, αλλά και των εκδόσεων «Κέρκυρα», η Αλεξάνδρα Βοβολίνη, μίλησε για τον Αξελό όπως τον είχε γνωρίσει, «προσηνή, κράμα πνευματικής υπεροχής και απόλυτης καταδεκτικότητας».
Ανάλογη εντύπωση «ενός ανθρώπου απλού, με μετρημένα λόγια και πολλές σιωπές», είχε και ο διευθυντής του «Εντευκτηρίου», Γιώργος Κορδομενίδης, όταν τον πρωτοσυνάντησε. Οσο για τη Σερβάν Ζολιβέ, αναφέρθηκε στις βασικές αρχές της σκέψης του, συστήνοντας το υπό ελληνική έκδοση βιβλίο ως ένα «είδος φιλοσοφικής διαθήκης». Συγκινημένη βαθιά, η Κατερίνα Δασκαλάκη δεν θέλησε να μιλήσει.
Μίλησε, όμως, ο προέδρος του ΕΚΕΒΙ, Τάκης Θεοδωρόπουλος, που κλήθηκε να πει δυο λόγια για την πιο πρόσφατη ελληνική έκδοση («Νεφέλη», 2010) έργου του Αξελού: Γραμμένο το 1954, το βιβλίο «Η Μοίρα της Σύγχρονης Ελλάδας» είναι «ένα κείμενο που μοιάζει απολογιστικό, αλλά διαβάζεται και ως προγραμματικό για όσα επέρχονται», επισήμανε ο Θεοδωρόπουλος, υπενθυμίζοντας τον χαρακτηρισμό-κλειδί «η Ελλάδα της σχεδόν πραγματικότητας», τον οποίο είχε «εντοπίσει» ο Αξελός ήδη από τότε.

Κι άλλες ασύνταχτες σκέψεις για μια πραγματικότητα που πλέον μας ξεπερνάει

Και να λοιπόν που όλα μοιάζουν να ξεκινούν από την αρχή…
Και να που τώρα αυτά που συμβαίνουν ξεπερνούν τα όσα λέγαμε, συζητούσαμε, σκεφτόμασταν…

Λέγαμε, για παράδειγμα, για τον κίνδυνο να επικρατήσει ο Μεγάλος Αδελφός… Λέγαμε για τις κάμερες που μας παρακολουθούν στο κάθε μας βήμα!
Και, ναι, αυτό έχει συμβεί. Εκατοντάδες κάμερες μας παρακολουθούν στο κάθε μας βήμα.
Ομως, ούτε εμείς ούτε αυτοί που έβαλαν εκεί τις κάμερες που μας παρακολουθούν, δεν φανταζόταν πριν λίγο καιρό, ότι όλοι μας θα έχουμε μια κάμερα στο χέρι και θα παρακολουθούμε και τον ίδιο τον Μεγάλο Αδελφό.
Κανείς δεν φανταζόταν ότι χιλιάδες εικόνες θα έρχονται από όλες τις πλευρές του πλανήτη αποκαλύπτοντας τα εγκλήματα των τυράννων. Κι ότι αυτές θα έφταναν με πρωτοφανή ταχύτητα, σχεδόν ακαριαία, στο υπολογιστή του οποιουδήποτε.

Και ίσως τώρα θα πρέπει να σκεφτούμε και πάλι πως η δύναμη της κάθε εξουσίας δεν ήταν (μόνο) να παρακολουθεί τους πολίτες. Η δύναμή της ήταν (και) να κρύβει τα όσα άθλια κάνει.

Κι αυτή η δύναμη έχει χαθεί για πάντα!

Κι άλλες ασύνταχτες σκέψεις για μια πραγματικότητα που πλέον μας ξεπερνάει

Και να λοιπόν που όλα μοιάζουν να ξεκινούν από την αρχή…
Και να που τώρα αυτά που συμβαίνουν ξεπερνούν τα όσα λέγαμε, συζητούσαμε, σκεφτόμασταν…

Λέγαμε, για παράδειγμα, για τον κίνδυνο να επικρατήσει ο Μεγάλος Αδελφός… Λέγαμε για τις κάμερες που μας παρακολουθούν στο κάθε μας βήμα!
Και, ναι, αυτό έχει συμβεί. Εκατοντάδες κάμερες μας παρακολουθούν στο κάθε μας βήμα.
Ομως, ούτε εμείς ούτε αυτοί που έβαλαν εκεί τις κάμερες που μας παρακολουθούν, δεν φανταζόταν πριν λίγο καιρό, ότι όλοι μας θα έχουμε μια κάμερα στο χέρι και θα παρακολουθούμε και τον ίδιο τον Μεγάλο Αδελφό.
Κανείς δεν φανταζόταν ότι χιλιάδες εικόνες θα έρχονται από όλες τις πλευρές του πλανήτη αποκαλύπτοντας τα εγκλήματα των τυράννων. Κι ότι αυτές θα έφταναν με πρωτοφανή ταχύτητα, σχεδόν ακαριαία, στο υπολογιστή του οποιουδήποτε.

Και ίσως τώρα θα πρέπει να σκεφτούμε και πάλι πως η δύναμη της κάθε εξουσίας δεν ήταν (μόνο) να παρακολουθεί τους πολίτες. Η δύναμή της ήταν (και) να κρύβει τα όσα άθλια κάνει.

Κι αυτή η δύναμη έχει χαθεί για πάντα!

Θλιμμένες σκέψεις…

  • Αν «η Βία είναι η μαμή της Ιστορίας», η Μαλακία είναι η μαμή του Φασισμού…
  • Ο,τι δεν έχει καταφέρει ο ΛΑΟΣ και η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ το συμπλήρωσαν οι «αντιφασίστες» και οι «φιλομετανάστες» του «χώρου»: Να στρέψουν ακόμη περισσότερους εναντίον των μεταναστών
  • «Φιλομετανάστες»: όπως λέμε «φιλόζωοι», «φιλάνθρωποι», «φιλόλογοι», «φιλόμουσοι»
  • Πόσο αδειασμένος και αηδιασμένος νιώθεις σήμερα το πρωί, σύντροφε;
  • Πόσο απογοητευμένος που «δεν χύθηκε αίμα» νιώθεις εσύ «σύντροφε»;
  • Ποιος θα δώσει λόγο για την απίστευτη οδύσσεια των 250 μεταναστών τις προηγούμενες ώρες;

Οι κοσμοδιορθωτές και τα δώρα τους


Πίσω από όλες τις ιδέες, ιδεολογίες, ιδεολογήματα, ιδεοληψίες, κοσμοθεωρίες, κοσμοαντιλήψεις, φιλοσοφίες, θρησκείες, θεολογίες, σοφίες και σοφιστείες κυλούν δύο «καθαρά» ρεύματα:

Το ένα πρεσβεύει οτι ο άνθρωπος είναι κατά βάση κακός (είτε ευθύς εξ’ αρχής, γενετικά προσδιορισμένος είτε επειδή βαρύνεται από κάποιου είδους προπατορικό αμάρτημα, είτε…)
Το άλλο, οτι είναι κατά βάση και εν δυνάμει καλός (είτε ευθύς εξ’ αρχής, γενετικά προσδιορισμένος είτε επειδή φέρει ως πλάσμα του θεού την ευλογία του δημιουργού του, είτε…)
Το πιο από τα δύο αυτά ρεύματα κυριαρχεί εδώ και 10.000 χρόνια είναι κάτι περισσότερο από φανερό!
(Οι εξαιρέσεις -όπου δηλαδή κυριάρχησε το ρεύμα του «κατά βάση καλού ανθρώπου»-, ελάχιστες και όχι πάντοτε ευτυχείς… Σε μια «κοινωνία αγγέλων», οι κακοί, τα μιάσματα, οι δαίμονες, οι μάγισσες, οι αιρετικοί, οι αντιφρονούντες θα πρέπει να αποβληθούν. Για το καλό των υπολοίπων. Των πολλών. Των καλών κ’ αγαθών…)
«Ο κόσμος θα πρέπει να διορθωθεί!»

Με το μαλακό ή δια της βίας. Με το καλό ή με το άγριο. Με φωτιά και με τσεκούρι. Με φαλτσέτες ή με φλογοβόλα. Με Ιερές Εξετάσεις ή με Κεντρικές Επιτροπές. Με υγρό πυρ ή με υδρογονοβόμβες. Με μαστίγια και με καρότα. Με Καιάδα ή με ευγονική.
Με βόμβες που διαμελίζουν κορμιά!
Γιαπωνέζων, Γερμανών, Ιρακινών, Βιετναμέζων, Αμερικανών, Ισραηλινών, Παλαιστίνιων, Κούρδων, Τούρκων, Ελλήνων, Τουρκοκυπρίων, Ελληνοκυπρίων, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, Αφγανών μεταναστών, αστυνομικών!
Οι κοσμοδιορθωτές πιστεύουν οτι όλοι οι Εβραίοι είναι γουρούνια (ή/και) ολοι οι άραβες είναι δολοφόνοι (ή/και) όλοι οι ινδιάνοι είναι υπανάπτυκτοι (ή/και) όλοι οι Τούρκοι είναι μογγόλοι (ή/και) όλοι οι Αμερικάνοι είναι φονιάδες των λαών…
Και βέβαια πως…
…όλοι οι Μπάτσοι είναι Γουρούνια και Δολοφόνοι!
…όλοι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι Τεμπελχανάδες και Κηφήνες!
…όλοι οι πολιτικοί διαπλεκόμενοι απατεώνες (και γι’ αυτό να «καεί το μπουρδέλο η Βουλή με τους πολιτικούς μέσα!).
Η πιο ολοκληρωμένη (και ολοκληρωτική) έκφραση των κοσμοδιορθωτών είναι η ρήση/σύνθημα/δόγμα: «Στον Πόλεμο δεν υπάρχουν αθώοι!«
Τι μπορεί να σημαίνει αυτό στην πράξη;
Πως είτε ο Χρυσοχοΐδης σκοτωθεί είτε ο υπασπιστής του είτε ένα αστυνομικός φρουρός είτε ένας υπάλληλος των ΕΛΤΑ είτε ένας περαστικός, επι της ουσίας είναι ένα και το αυτό πράγμα.
Ολοι οι προαναφερθένετες «είναι ένοχοι»! Ανεξαιρέτως!
Δεν τίθεται καν θέμα έστω και συνοπτικής δίκης!
Ο κοσμοδιορθωτής έχει αποφασίσει για όλους μας! Ενώνει τα καλώδια και «μπουμ»!
Αυτόματα, βεβαίως, τίθεται το ερώτημα: Αν όλοι σ’ αυτόν τον γαμημένο πόλεμο είναι ένοχοι, στο όνομα τίνος γίνεται αυτός ο γαμημένος πόλεμος;
Κάπου πρέπει να υπάρχει ένας αθώος! Εστω ως εξαίρεση…
Υπάρχει;
Οι «θεολόγοι» βομβιστές δεν νομίζω οτι ασχολούνται με τέτοια θέματα!
Κανένας κοσμοδιορθωτής δεν ασχολείται με τέτοια θέματα.
Το «πίστευε και μη ερεύνα» ισχύει και εδώ όπως και σε κάθε θεολογία, άλλωστε. Κάθε θρησκεία λειτουργεί με τη σιγουράντζα του δόγματος.
Γιατί αν ασχοληθούν, έστω και προς στιγμή, θα αποκαλυφθεί στα μάτια όλων (ΚΑΙ στα δικά τους) ο θεοκρατισμός τους!
Κι ακόμη…
…το οτι δεν είναι απλώς συνομιλητές της Εξουσίας (που πολεμούν, υποτίθεται)
…αλλά το άλλο πρόσωπο της Εξουσίας
…δηλαδή η ίδια η Εξουσία!
Και το Θέαμα της Εξουσίας! Βεβαίως, βεβαίως!
Σε αυτή την περίπτωση, μπροστά στην ισχύ του «σε ένα Πόλεμο όλοι είναι ένοχοι», μικρή σημασία έχει αν χθεσινή βόμβα μπήκε ή βγήκε ή ήταν ήδη εκεί.
Ούτως ή άλλως στα χέρια μας έσκασε! Ολων!
Και το οτι ζούμε ακόμη δεν λέει τίποτα απολύτως!
Αύριο μεθαύριο ίσως έλθει η σειρά μας…
Μέχρι να μας «διορθώσουν» οριστικά!
Υ.Γ.: Προφανώς, το οτι ΟΥΤΕ σήμερα δεν βγήκαμε στους δρόμους δείχνει οτι έχουμε αποδεχτεί και τον κοσμοδιορθωτισμό και τις ενοχές μας. Χάιλ!!!

Οι κοσμοδιορθωτές και τα δώρα τους


Πίσω από όλες τις ιδέες, ιδεολογίες, ιδεολογήματα, ιδεοληψίες, κοσμοθεωρίες, κοσμοαντιλήψεις, φιλοσοφίες, θρησκείες, θεολογίες, σοφίες και σοφιστείες κυλούν δύο «καθαρά» ρεύματα:

Το ένα πρεσβεύει οτι ο άνθρωπος είναι κατά βάση κακός (είτε ευθύς εξ’ αρχής, γενετικά προσδιορισμένος είτε επειδή βαρύνεται από κάποιου είδους προπατορικό αμάρτημα, είτε…)
Το άλλο, οτι είναι κατά βάση και εν δυνάμει καλός (είτε ευθύς εξ’ αρχής, γενετικά προσδιορισμένος είτε επειδή φέρει ως πλάσμα του θεού την ευλογία του δημιουργού του, είτε…)
Το πιο από τα δύο αυτά ρεύματα κυριαρχεί εδώ και 10.000 χρόνια είναι κάτι περισσότερο από φανερό!
(Οι εξαιρέσεις -όπου δηλαδή κυριάρχησε το ρεύμα του «κατά βάση καλού ανθρώπου»-, ελάχιστες και όχι πάντοτε ευτυχείς… Σε μια «κοινωνία αγγέλων», οι κακοί, τα μιάσματα, οι δαίμονες, οι μάγισσες, οι αιρετικοί, οι αντιφρονούντες θα πρέπει να αποβληθούν. Για το καλό των υπολοίπων. Των πολλών. Των καλών κ’ αγαθών…)
«Ο κόσμος θα πρέπει να διορθωθεί!»

Με το μαλακό ή δια της βίας. Με το καλό ή με το άγριο. Με φωτιά και με τσεκούρι. Με φαλτσέτες ή με φλογοβόλα. Με Ιερές Εξετάσεις ή με Κεντρικές Επιτροπές. Με υγρό πυρ ή με υδρογονοβόμβες. Με μαστίγια και με καρότα. Με Καιάδα ή με ευγονική.
Με βόμβες που διαμελίζουν κορμιά!
Γιαπωνέζων, Γερμανών, Ιρακινών, Βιετναμέζων, Αμερικανών, Ισραηλινών, Παλαιστίνιων, Κούρδων, Τούρκων, Ελλήνων, Τουρκοκυπρίων, Ελληνοκυπρίων, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, …, Αφγανών μεταναστών, αστυνομικών!
Οι κοσμοδιορθωτές πιστεύουν οτι όλοι οι Εβραίοι είναι γουρούνια (ή/και) ολοι οι άραβες είναι δολοφόνοι (ή/και) όλοι οι ινδιάνοι είναι υπανάπτυκτοι (ή/και) όλοι οι Τούρκοι είναι μογγόλοι (ή/και) όλοι οι Αμερικάνοι είναι φονιάδες των λαών…
Και βέβαια πως…
…όλοι οι Μπάτσοι είναι Γουρούνια και Δολοφόνοι!
…όλοι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι Τεμπελχανάδες και Κηφήνες!
…όλοι οι πολιτικοί διαπλεκόμενοι απατεώνες (και γι’ αυτό να «καεί το μπουρδέλο η Βουλή με τους πολιτικούς μέσα!).
Η πιο ολοκληρωμένη (και ολοκληρωτική) έκφραση των κοσμοδιορθωτών είναι η ρήση/σύνθημα/δόγμα: «Στον Πόλεμο δεν υπάρχουν αθώοι!«
Τι μπορεί να σημαίνει αυτό στην πράξη;
Πως είτε ο Χρυσοχοΐδης σκοτωθεί είτε ο υπασπιστής του είτε ένα αστυνομικός φρουρός είτε ένας υπάλληλος των ΕΛΤΑ είτε ένας περαστικός, επι της ουσίας είναι ένα και το αυτό πράγμα.
Ολοι οι προαναφερθένετες «είναι ένοχοι»! Ανεξαιρέτως!
Δεν τίθεται καν θέμα έστω και συνοπτικής δίκης!
Ο κοσμοδιορθωτής έχει αποφασίσει για όλους μας! Ενώνει τα καλώδια και «μπουμ»!
Αυτόματα, βεβαίως, τίθεται το ερώτημα: Αν όλοι σ’ αυτόν τον γαμημένο πόλεμο είναι ένοχοι, στο όνομα τίνος γίνεται αυτός ο γαμημένος πόλεμος;
Κάπου πρέπει να υπάρχει ένας αθώος! Εστω ως εξαίρεση…
Υπάρχει;
Οι «θεολόγοι» βομβιστές δεν νομίζω οτι ασχολούνται με τέτοια θέματα!
Κανένας κοσμοδιορθωτής δεν ασχολείται με τέτοια θέματα.
Το «πίστευε και μη ερεύνα» ισχύει και εδώ όπως και σε κάθε θεολογία, άλλωστε. Κάθε θρησκεία λειτουργεί με τη σιγουράντζα του δόγματος.
Γιατί αν ασχοληθούν, έστω και προς στιγμή, θα αποκαλυφθεί στα μάτια όλων (ΚΑΙ στα δικά τους) ο θεοκρατισμός τους!
Κι ακόμη…
…το οτι δεν είναι απλώς συνομιλητές της Εξουσίας (που πολεμούν, υποτίθεται)
…αλλά το άλλο πρόσωπο της Εξουσίας
…δηλαδή η ίδια η Εξουσία!
Και το Θέαμα της Εξουσίας! Βεβαίως, βεβαίως!
Σε αυτή την περίπτωση, μπροστά στην ισχύ του «σε ένα Πόλεμο όλοι είναι ένοχοι», μικρή σημασία έχει αν χθεσινή βόμβα μπήκε ή βγήκε ή ήταν ήδη εκεί.
Ούτως ή άλλως στα χέρια μας έσκασε! Ολων!
Και το οτι ζούμε ακόμη δεν λέει τίποτα απολύτως!
Αύριο μεθαύριο ίσως έλθει η σειρά μας…
Μέχρι να μας «διορθώσουν» οριστικά!
Υ.Γ.: Προφανώς, το οτι ΟΥΤΕ σήμερα δεν βγήκαμε στους δρόμους δείχνει οτι έχουμε αποδεχτεί και τον κοσμοδιορθωτισμό και τις ενοχές μας. Χάιλ!!!

Οταν καταδικάζουμε…

Τη Δύση…

Τη Δημοκρατία…
Τη Βουλή…
Την Πολιτική…
Την Πολιτεία…
(και πολλά άλλα!)
Δεν τα καταδικάζουμε γι αυτό που θα μπορούσαν να ΕΙΝΑΙ!
Αλλά γι αυτά, που ενώ μπορούσαν, ΔΕΝ είναι!
Το έχετε σκεφτεί ποτέ;

Οταν καταδικάζουμε…

Τη Δύση…

Τη Δημοκρατία…
Τη Βουλή…
Την Πολιτική…
Την Πολιτεία…
(και πολλά άλλα!)
Δεν τα καταδικάζουμε γι αυτό που θα μπορούσαν να ΕΙΝΑΙ!
Αλλά γι αυτά, που ενώ μπορούσαν, ΔΕΝ είναι!
Το έχετε σκεφτεί ποτέ;