…Ε, ό­χι και «φα­σι­στι­κή», η Χρυ­σή Αυ­γή

του Δη­μή­τρη Ψαρ­ρά

Υπάρ­χει έ­να α­πό­σπα­σμα α­πό την Ιστο­ρία του Φα­σι­σμού του Στάν­λεϊ Πέιν, στο ο­ποίο συ­νη­θί­ζει να πα­ρα­πέ­μπει ο Μι­χα­λο­λιά­κος. Εί­ναι οι πρώ­τες γραμ­μές τής κλα­σι­κής αυ­τής με­λέ­της. «Στα τέ­λη του ει­κο­στού αιώ­να», γρά­φει ο Πέιν και α­ντι­γρά­φει ο Μι­χα­λο­λιά­κος, «ο ό­ρος φα­σι­σμός πα­ρα­μέ­νει ί­σως ο πιο α­σα­φής α­πό τους ση­μα­ντι­κούς πο­λι­τι­κούς ό­ρους. Αυ­τό ί­σως πη­γά­ζει α­πό το γε­γο­νός ό­τι η λέ­ξη κα­θε­αυ­τή δεν πε­ριέ­χει μια σα­φή πο­λι­τι­κή α­να­φο­ρά (α­κό­μα και α­φη­ρη­μέ­νη), ό­πως συμ­βαί­νει με τη δη­μο­κρα­τία, το φι­λε­λευ­θε­ρι­σμό, το σο­σια­λι­σμό και τον κο­μου­νι­σμό. […] Η λέ­ξη φα­σί­στας εί­ναι μια α­πό τις πιο πο­λυ­χρη­σι­μο­ποιη­μέ­νες υ­πο­τι­μη­τι­κές πο­λι­τι­κές εκ­φρά­σεις, και συ­νή­θως υ­πο­δη­λώ­νει «τον βίαιο«, «τον κτη­νώ­δη«, «τον κα­τα­πιε­στι­κό« ή «τον δι­κτα­το­ρι­κό«. Αν ό­μως φα­σι­σμός δεν ση­μαί­νει τί­πο­τα πε­ρισ­σό­τε­ρο α­π’ αυ­τό, τό­τε τα κομ­μου­νι­στι­κά κα­θε­στώ­τα, για πα­ρά­δειγ­μα, θα έ­πρε­πε πι­θα­νόν να ε­νταχ­θούν στην κα­τη­γο­ρία των πιο φα­σι­στι­κών κα­θε­στώ­των, α­πο­στε­ρώ­ντας έ­τσι τη λέ­ξη α­πό κά­θε χρή­σι­μο προσ­διο­ρι­σμό».1
Τε­λευ­ταία φο­ρά που φρό­ντι­σε να μας θυ­μί­σει το α­πό­σπα­σμα αυ­τό ο Μι­χα­λο­λιά­κος ή­ταν στο κύ­ριο άρ­θρο της ε­φη­με­ρί­δας του πριν α­πό δε­κα­πέ­ντε μέ­ρες.2 Ο πρω­το­σέ­λι­δος τίτ­λος του ί­διου φύλ­λου ή­ταν «Εκτός Νό­μου την Χρυ­σή Αυ­γή θέ­λει η χού­ντα του Μνη­μο­νίου». Θα προ­σπα­θή­σω να ε­ξη­γή­σω πώς συν­δέ­ο­νται αυ­τές οι δύο δη­μό­σιες το­πο­θε­τή­σεις του Φί­ρερ της ορ­γά­νω­σης και με ποιο τρό­πο μας δί­νουν α­πά­ντη­ση στο ε­ρώ­τη­μα «Ποιοι και πώς να στα­μα­τή­σου­με τους νε­ο­να­ζί».3

Φα­σί­στες ή να­ζι­στές

Ο Μι­χα­λο­λιά­κος, δη­λα­δή ο Πέιν, έ­χει δί­κιο. Αυ­τά εί­ναι τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της χρή­σης του ό­ρου και αυ­τός εί­ναι ο πρώ­τος λό­γος που ο χα­ρα­κτη­ρι­σμός «φα­σί­στες» για τη Χρυ­σή Αυ­γή δεν εί­ναι αρ­κε­τός. Μπο­ρεί να δια­μαρ­τυ­ρή­θη­καν έ­ντο­να την προ­η­γού­με­νη Πα­ρα­σκευή στη βου­λή οι Χρυ­σαυ­γί­τες που α­πο­κά­λε­σε φα­σι­στι­κή την ορ­γά­νω­σή τους ο Θα­νά­σης Πα­φί­λης του ΚΚΕ, αλ­λά η δια­μαρ­τυ­ρία αυ­τή ή­ταν α­πλά μια α­κό­μα α­φορ­μή για φα­σα­ρία μέ­σα στην αί­θου­σα της βου­λής.
Ο δεύ­τε­ρος λό­γος που εί­ναι α­κα­τάλ­λη­λος ο χα­ρα­κτη­ρι­σμός «φα­σι­στι­κός» για τη Χρυ­σή Αυ­γή εί­ναι και ο ση­μα­ντι­κό­τε­ρος: η ορ­γά­νω­ση αυ­τή δεν εί­ναι φα­σι­στι­κή, αλ­λά να­ζι­στι­κή. Φυ­σι­κά ο ό­ρος φα­σι­σμός χρη­σι­μο­ποιεί­ται ως ευ­ρύ­τε­ρος, για να πε­ρι­λά­βει κά­θε λο­γής ο­λο­κλη­ρω­τι­κά δε­ξιά κι­νή­μα­τα του με­σο­πο­λέ­μου και με την προ­σθή­κη «νέ­ο», δη­λα­δή νε­ο­φα­σι­σμός τις με­τα­πο­λε­μι­κές α­κρο­δε­ξιές ορ­γα­νώ­σεις που ε­μπνέ­ο­νται α­π’ αυ­τά. Αλλά αν δεν α­ντι­με­τω­πί­σει κα­νείς τη Χρυ­σή Αυ­γή ως να­ζι­στι­κή, δεν εί­ναι δυ­να­τόν να κα­τα­νοή­σει τον τρό­πο δρά­σης της και πο­λύ πε­ρισ­σό­τε­ρο να τη «στα­μα­τή­σει». Για­τί τα ι­διαί­τε­ρα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά του να­ζι­σμού, δη­λα­δή ο α­κραίος ρα­τσι­σμός και η α­να­γό­ρευ­ση σε υ­πέρ­τα­τη α­ξία της φυ­λής-έ­θνους, προσ­διο­ρί­ζουν τον τρό­πο δρά­σης της ορ­γά­νω­σης, με τις ο­μά­δες κρού­σης που εύ­στο­χα έ­χουν ο­νο­μα­στεί Τάγ­μα­τα Εφό­δου και τη συ­νο­δεύουν ως μέ­θο­δος «κα­τά­κτη­σης του πε­ζο­δρο­μίου» α­πό τα πρώ­τα της χρό­νια. Δεν μπο­ρεί κα­νείς να κα­τα­νοή­σει τη χρυ­σαυ­γί­τι­κη βία, αν δεν α­ντι­λη­φθεί ό­τι, γι’ αυ­τήν, ό­σοι δεν α­νή­κουν στη «φυ­λή», ό­πως την ο­ρί­ζουν οι ί­διοι, εί­ναι «υ­πάν­θρω­ποι», ι­σο­δύ­να­μοι του ζώου, και ε­πο­μέ­νως η βία ε­να­ντίον τους μπο­ρεί να φτά­σει στα ό­ρια της ε­ξό­ντω­σης, για το κα­λό της πα­τρί­δας, δη­λα­δή της φυ­λής. «Υπάν­θρω­ποι» εί­ναι οι με­τα­νά­στες, οι ε­βραίοι, οι ξέ­νοι, αλ­λά και οι γραι­κύ­λοι Έλλη­νες, οι α­ρι­στε­ροί. Ενώ, για πα­ρά­δειγ­μα, στο ι­τα­λι­κό φα­σι­στι­κό υ­πό­δειγ­μα ό­χι μό­νο δεν υ­πάρ­χει α­ντί­στοι­χη ρα­τσι­στι­κή πα­ρά­δο­ση, αλ­λά και ο στό­χος της δρά­σης εί­ναι η κα­τά­κτη­ση και η εν­δυ­νά­μω­ση του αυ­ταρ­χι­κού κρά­τους, ό­χι του έ­θνους-φυ­λής.
Αν ε­πι­μέ­νω σ’ αυ­τό το ση­μείο, δεν το κά­νω για λό­γους ε­πι­στη­μο­νι­κής κα­θα­ρό­τη­τας ού­τε πο­λι­τι­κού βυ­ζα­ντι­νι­σμού. Εί­ναι γε­γο­νός ό­τι ο Αρχη­γός και οι κα­τά και­ρούς ά­με­σοι συ­νερ­γά­τες του δια­βά­ζουν με πά­θος τους θεω­ρη­τι­κούς του να­ζι­σμού και α­ντι­γρά­φουν ό­σο μπο­ρούν μέ­χρι κε­ραίας την πρα­κτι­κή του γερ­μα­νι­κού NSDAP. Η Χρυ­σή Αυ­γή, δη­λα­δή, εί­ναι έ­να να­ζι­στι­κό μόρ­φω­μα, το ο­ποίο δεν αρ­κεί­ται στη με­λέ­τη ή την προ­πα­γάν­δα του να­ζι­σμού, αλ­λά ε­φαρ­μό­ζει στην πρά­ξη αυ­τά της τα πι­στεύω, μέ­σα α­πό μια σει­ρά πα­ρά­νο­μων πρά­ξεων. Βέ­βαια δεν μπο­ρεί να τεκ­μη­ριω­θεί η ε­νο­χή της για ό­λες αυ­τές οι πρά­ξεις, αλ­λά αρ­κούν α­κό­μα κι ε­κεί­νες που η ί­δια η ορ­γά­νω­ση δια­φη­μί­ζει (ό­πως για πα­ρά­δειγ­μα οι ε­πι­δρο­μές στη Ρα­φή­να και το Με­σο­λόγ­γι), για να α­ντι­λη­φθεί και ο πιο α­φε­λής πε­ρί τί­νος πρό­κει­ται. Δια­θέ­του­με ε­πί­σης μια σει­ρά τε­λε­σί­δι­κων δι­κα­στι­κών α­πο­φά­σεων, α­κό­μα και του Ανώ­τα­του Δι­κα­στη­ρίου, στις ο­ποίες κα­τα­γρά­φε­ται η διε­νέρ­γεια ποι­νι­κά κο­λά­σι­μων πρά­ξεων, α­κό­μα και κα­κουρ­γη­μά­των α­πό ε­ντε­ταλ­μέ­νες ο­μά­δες (φά­λαγ­γες) της ορ­γά­νω­σης.

Δια­χω­ρι­στι­κή γραμ­μή: η πα­ρά­νο­μη δρά­ση

Με βά­ση αυ­τές τις σκέ­ψεις κα­τα­λή­γω στο συ­μπέ­ρα­σμα ό­τι προϋπό­θε­ση για την α­νά­σχε­ση της δρά­σης της Χρυ­σής Αυ­γής εί­ναι η α­να­γνώ­ρι­ση του πα­ρά­νο­μου χα­ρα­κτή­ρα της δρά­σης της. Δεν μπο­ρεί να υ­πάρ­χει κα­μιά άλ­λη α­πά­ντη­ση ε­νός δη­μο­κρα­τι­κού κρά­τους, πα­ρά μό­νο η α­πό­λυ­τη άρ­νη­ση να α­πο­δε­χτεί ως «νό­μι­μες» ή «κα­νο­νι­κές» τις ρα­τσι­στι­κές ε­πι­δρο­μές, το λι­ντσά­ρι­σμα, τα μα­χαι­ρώ­μα­τα, τα πο­γκρόμ.
Γνω­ρί­ζω τις εν­στά­σεις που προ­βάλ­λο­νται μπρο­στά στο εν­δε­χό­με­νο αυ­τό, και εί­μαι α­πό ε­κεί­νους που έ­χουν κα­τά και­ρούς δια­τυ­πώ­σει τις αμ­φι­βο­λίες τους για τις συ­νέ­πειες που θα εί­χε η υιο­θέ­τη­ση μιας τέ­τοιας α­πό­λυ­της στά­σης α­πέ­να­ντι στον ε­φαρ­μο­σμέ­νο να­ζι­σμό. Αλλά εί­δα­με ή­δη τις συ­νέ­πειες της «ε­πι­τρε­πτι­κής» πο­λι­τι­κής που α­κο­λου­θή­θη­κε τό­σα χρό­νια. Η δρά­ση της Χρυ­σής Αυ­γής δεν μπο­ρεί να α­ντι­με­τω­πι­στεί με με­μο­νω­μέ­νες α­μυ­ντι­κές κι­νή­σεις της δη­μο­κρα­τίας. Δεν μπο­ρεί οι κρα­τι­κοί θε­σμοί, οι πο­λι­τι­κοί σχη­μα­τι­σμοί και οι πο­λί­τες να τρέ­χουν πί­σω α­πό κά­θε νέα πα­ρα­βία­ση της νο­μι­μό­τη­τας, ό­πως συμ­βαί­νει μέ­χρι σή­με­ρα. Η δρά­ση των να­ζι­στών εί­ναι ε­νιαία και στο­χευ­μέ­νη, δεν εί­ναι α­πο­σπα­σμα­τι­κή. Το μή­νυ­μα προς ό­λες τις κα­τευ­θύν­σεις πρέ­πει να εί­ναι έ­να: δεν μπο­ρεί να γί­νει α­νε­κτή η ύ­παρ­ξη μιας πα­ρό­μοιας ορ­γά­νω­σης.
Η α­πά­ντη­σή μου λοι­πόν στο «πώς» εί­ναι αυ­τή: η α­πα­γό­ρευ­ση εί­ναι το α­να­γκαίο πρώ­το βή­μα. Αλλά και στο «ποιοι» δί­νει την α­πά­ντη­ση η ί­δια θέ­ση: ό­σοι συ­νταχ­θούν με την κα­μπά­νια για την α­πα­γό­ρευ­ση της δρά­σης της Χρυ­σής Αυ­γής α­νή­κουν αυ­το­δί­καια σ’ αυ­τό το μέ­τω­πο.
Έχουν ή­δη δια­τυ­πω­θεί κά­ποια πρώ­τα ε­ρω­τή­μα­τα για τις συ­νέ­πειες που θα εί­χε εν­δε­χό­με­νη α­πα­γό­ρευ­ση του κόμ­μα­τος. Άκου­σα, για πα­ρά­δειγ­μα, τον Δη­μή­τρη Χρι­στό­που­λο στην εκ­δή­λω­ση των Ενθε­μά­των και του Unfollow να λέει ό­τι σ’ αυ­τή την πε­ρί­πτω­ση θα δή­λω­ναν α­νε­ξάρ­τη­τοι οι βου­λευ­τές της και θα συ­νέ­χι­ζαν τη δρά­ση τους. Αλλά κα­νέ­να τέ­τοιο εν­δε­χό­με­νο δεν πρέ­πει να μας τρο­μά­ζει. Για την α­κρί­βεια, το χει­ρό­τε­ρο που θα μπο­ρού­σε να συμ­βεί, εί­ναι αυ­τό που βλέ­που­με να συμ­βαί­νει μπρο­στά στα μά­τια μας. Να μην τολ­μά­ει δη­λα­δή η συ­ντε­ταγ­μέ­νη πο­λι­τι­κή τά­ξη να α­ντι­με­τω­πί­σει την προ­κλη­τι­κή κα­τα­πά­τη­ση των νό­μων και τη δο­λο­φο­νι­κή βία εις βά­ρος α­νυ­πε­ρά­σπι­στων πο­λι­τών.

Ο φό­βος της δη­μο­κρα­τίας α­πέ­να­ντι στη Χρυ­σή Αυ­γή

Ο φό­βος της δη­μο­κρα­τίας α­πέ­να­ντι στη Χρυ­σή Αυ­γή εί­ναι ή­δη μια πρώ­τη πο­λι­τι­κή νί­κη των να­ζι­στών. Για­τί κε­ντρι­κός προ­πα­γαν­δι­στι­κός τους στό­χος εί­ναι να α­πο­δεί­ξουν ό­τι το δη­μο­κρα­τι­κό πο­λί­τευ­μα εί­ναι α­δύ­να­μο, ε­νώ το δι­κό τους, το ε­θνι­κο­σο­σια­λι­στι­κό, θα εί­ναι πα­ντο­δύ­να­μο. Ο τίτ­λος, λοι­πόν, της Χρυ­σής Αυ­γής που προ­δι­κά­ζει την α­πα­γό­ρευ­σή της εί­ναι σκο­πί­μως προ­κλη­τι­κός. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα η ορ­γά­νω­ση βγά­ζει τη γλώσ­σα στη συ­ντε­ταγ­μέ­νη δη­μο­κρα­τι­κή τά­ξη, για­τί ε­κτι­μά ό­τι ο ση­με­ρι­νός συ­σχε­τι­σμός δυ­νά­μεων δεν θα ε­πέ­τρε­πε κά­τι τέ­τοιο. Εί­ναι σαν να μας λέει, «αν τολ­μά­τε α­πα­γο­ρέψ­τε μας». Το έ­χει κά­νει πολ­λές φο­ρές και στο πα­ρελ­θόν με πα­ρό­μοιο τρό­πο. Μέ­νει στα δι­κά μας χέ­ρια να α­πο­δεί­ξου­με ό­τι αυ­τή τη φο­ρά έ­χει λά­θος.
Η κα­μπά­νια για την α­πα­γό­ρευ­ση της Χρυ­σής Αυ­γής εί­ναι ταυ­τό­χρο­να και μια α­πά­ντη­ση σε ό­σους ξα­να­θυ­μή­θη­καν τη θεω­ρία των δύο ά­κρων, με στό­χο ό­χι βέ­βαια να κα­τα­στεί­λουν τη Χρυ­σή Αυ­γή, αλ­λά να συ­κο­φα­ντή­σουν την Αρι­στε­ρά. Όποιος αρ­νη­θεί να το­πο­θε­τη­θεί με α­πό­λυ­το τρό­πο α­πέ­να­ντι στη να­ζι­στι­κή ορ­γά­νω­ση, θα εί­ναι σαν να α­πο­δέ­χε­ται τις πα­ρά­νο­μες και ε­γκλη­μα­τι­κές της ε­νέρ­γειες. Για­τί οι ο­μά­δες που α­σκούν την υ­πο­τι­θέ­με­νη «α­νά­λο­γη» βία α­πό την Αρι­στε­ρά, ό­πως κι αν τους ο­νο­μά­ζουν («κου­κου­λο­φό­ροι», «μπα­χα­λά­κη­δες», αλ­λά α­κό­μα και α­ντιε­ξου­σια­στές) ού­τε «κόμ­μα», και μά­λι­στα «κοι­νο­βου­λευ­τι­κό», εί­ναι ού­τε θέ­λουν να γί­νουν. Και ποιος θα δια­φω­νή­σει με τη διά­λυ­ση ε­νός συν­δέ­σμου ο­πα­δών ό­ταν α­πο­δει­χτεί ό­τι έ­στελ­νε τα μέ­λη του σε α­πο­στο­λές δο­λο­φο­νίας; Η ε­πί­κλη­ση δη­λα­δή του συμ­ψη­φι­σμού «α­ρι­στε­ρής» και «δε­ξιάς» βίας στο πλαί­σιο αυ­τής της κα­μπά­νιας α­πο­δει­κνύε­ται ε­ντε­λώς προ­σχη­μα­τι­κή.
Δεν έ­χω κα­μιά ψευ­δαί­σθη­ση. Αυ­τοί που θα συμ­με­τεί­χαν σε μια πα­ρό­μοια κα­μπά­νια θα α­νή­κουν κα­τά κύ­ριο λό­γο στην Αρι­στε­ρά, και μά­λι­στα ό­χι σε ό­λη. Αλλά αυ­τός δεν εί­ναι ο ρό­λος της Αρι­στε­ράς; Να εκ­φρά­σει σε μια πα­ρό­μοια πε­ρίο­δο κρί­σης έ­να παλ­λαϊκό δη­μο­κρα­τι­κό αί­τη­μα.
Γνω­ρί­ζω ε­πί­σης ό­τι ή­δη στε­λέ­χη της Νέ­ας Δη­μο­κρα­τίας κα­λο­βλέ­πουν τη δε­ξα­με­νή ψή­φων της Χρυ­σής Αυ­γής, θεω­ρώ­ντας, οι α­φε­λείς, ό­τι αν κλεί­σουν τα μά­τια στο να­ζι­σμό, θα καρ­πω­θούν κά­ποια στιγ­μή τις ε­κλο­γι­κές του ε­πι­τυ­χίες. Εί­δα­με τον προ­ε­δρεύο­ντα στη βου­λή Χρή­στο Μαρ­κο­γιαν­νά­κη να ζη­τά α­πό τον Πα­φί­λη να μην ο­νο­μά­ζει «φα­σι­στι­κή» τη Χρυ­σή Αυ­γή. Συ­μπέ­ρα­σμα: ο πο­λι­τι­κός χα­ρα­κτη­ρι­σμός της ορ­γά­νω­σης και η α­πο­νο­μι­μο­ποίη­σή της α­πο­τε­λούν το κρί­σι­μο πο­λι­τι­κό δια­κύ­βευ­μα της πε­ριό­δου.

Ση­μειώ­σεις

1. Στάν­λεϊ Τζ. Πέιν, Μια Ιστο­ρία του Φα­σι­σμού, 1914-1945, μτφρ. Κώ­στας Γεώρ­μας, Φι­λί­στω­ρ, Αθή­να 2000, σ. 21.
2. Ν.Γ. Μι­χα­λο­λιά­κος, «Η Χρυ­σή Αυ­γή και οι «δη­μο­κρά­τες«», «Χρυ­σή Αυ­γή», 19.9.2012.
3. Αυ­τός ή­ταν ο τίτ­λος δη­μό­σιας συ­ζή­τη­σης στην Αντι­ρα­τσι­στι­κή Γιορ­τή που διορ­γά­νω­σε το Κυ­ρια­κά­τι­κο Σχο­λείο Με­τα­να­στών και η Κί­νη­ση Απε­λά­στε το Ρα­τσι­σμό το πε­ρα­σμέ­νο Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο. Εκεί κα­τα­τέ­θη­καν ο­ρι­σμέ­νες α­πό αυ­τές τις σκέ­ψεις.

(!) Η Ε. Ζα­ρού­λια, βου­λευ­τής της Χρυ­σής Αυ­γής, θα εκ­προ­σω­πή­σει την Χρυ­σή Αυ­γή και την ελ­λη­νι­κή βου­λή στην υ­πο­ε­πι­τρο­πή για την ξε­νο­φο­βία και το ρα­τσι­σμό στο πλαί­σιο της Ευ­ρω­παϊκής Επι­τρο­πής Ισό­τη­τας.

Μνήμες της Βαϊμάρης

Ο Έρικ Χομπσμπάουμ θυμάται τα εφηβικά του χρόνια, στο ταραγμένο και συναρπαστικό Βερολίνο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Μας περιγράφει τη βερολινέζικη κουλτούρα του Μεσοπολέμου, το πολιτικό κλίμα, την άνοδο του Χίτλερ.

 

του Έρικ Χομπσμπάουμ

Έζησα την περίοδο που επηρέασε περισσότερο τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς μου, τα χρόνια 1931-33, ωςγυμνασιόπαις και εκκολαπτόμενος ενεργός κομμουνιστής, στη θνήσκουσα Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Continue reading →

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Επίσημο Οργανο του Ναζιστικού Κόμματος

Τα μισόλογα και η διπλωματία μας τελείωσε!

Οι σπόνσορες και οι χορηγοί επικοινωνίας της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ έριξαν τη μάσκα. Βγαίνουν και το λένε ανοιχτά. Με άρθρα τους ευχαριστούν τους παρακρατικούς και τάγματα εφόδου που …υπάρχουν!

Ταυτόχρονα αποδεικνύουν ότι νεοφιλελευθερισμός και φασισμός έχουν το ίδιο ριζικό σύστημα. Στην ίδια φωλιά επωάστηκαν.

«Οσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην Χρυσή Αυγή – και σοβαρολογώ απολύτως. »

…γράφει ο ναζιστής Στέφανος Κασιμάτης στην χθεσινή Καθημερινή.

Και σοβαρολογεί απολύτως!

Οπως σοβαρολογούσε πριν από μήνες η ίδια εφημερίδα όταν χαρακτήριζε «αξιόπιστη και σοβαρή δύναμη» τον ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη.

Γιατί ΑΥΤΟΙ είναι οι φυσικοί σύμμαχοι, το οπλισμένο χέρι της δεξιάς παράταξης. Πάντα ήταν. Πάντα θα είναι!

Μετά το Πρώτο Θέμα που πέρασε τη Χρυσή Αυγή στο χώρο του Lifestyle, από χθες η Καθημερινή έκανε ένα ακόμη βήμα: Εγινε ο εκφραστής και χορηγός επικοινωνίας της…

Για τον Κασιμάτη, ο οποίος σοβαρολογεί απολύτως, η Χρυσή Αυγή ασκεί ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΙΑ και όχι βία του κοινού ποινικού δικαίου. Δεν είναι για τον Κασιμάτη η Χρυζή Αυγή μία εγκληματική οργάνωση, είναι μία πολιτική οργάνωση. Κι ας σφάζει κι ας καίει κι ας πολτοποιεί ανθρώπους. Κι ας κάνει αντιποίησηση αρχής. Κι ας τρομοκρατεί απλούς πολίτες.

Ο Κασιμάτης είναι πιο φασίστας κι από τους ίδιους τους Χρυσαυγήτες. Μέχρι το μεδούλι του. Θα μπορούσε να είναι -αν δεν είναι ήδη- ο πολιτικός καθοδηγητής τους.

Και ΣΟΒΑΡΟΛΟΓΩ ΑΠΟΛΥΤΩΣ!

 

Y.Γ.

Κι όπως επισημαίνουν οι «Τυπολογίες»: Συνέπεσαν οι αρθρογράφοι, του “Βήματος”, Γιάννης Πρετεντέρης, http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=475049  και του “Βήματος” Στέφανος Κασιμάτηςhttp://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_16/09/2012_461507  στις απόψεις για τη Χρυσή Αυγή και τη “Χρυσή Ευκαιρία”

Η ασυλία των ταγμάτων εφόδου

του Παντελή Μπουκάλα

Ηταν απολύτως φυσιολογικό να εμφανιστούν θεριεμένοι οι νεοφασίστες σ’ ένα πολιτειακό χώμα όπου επί χρόνια καλλιεργήθηκαν (από κανάλια, διαδίκτυο, αξιωματούχους της Εκκλησίας, κομματάρχες κ.ά.) τα ζιζάνια της ανάδελφης και θεόθεν δοσμένης υπεροχής μας. Continue reading →

Κάποιοι θέλουν πάλι να σταματήσει ο άνεμος

Αγαπητέ/ή κάτοχε ή webmaster του ιστότοπου http://naftilos.blogspot.com/,
Λάβαμε ένα αίτημα από έναν ιδιοκτήτη ιστότοπου για επανεξέταση του ιστότοπου http://naftilos.blogspot.com/ όσον αφορά τη συμμόρφωσή του με τις Κατευθυντήριες οδηγίες της Google για Webmaster.
Εξετάσαμε τον ιστότοπό σας και δεν βρήκαμε μη αυτόματες ενέργειες από την ομάδα ανεπιθύμητων μηνυμάτων ιστού που μπορεί να επηρεάζουν την κατάταξη του ιστότοπού σας στο Google. Δεν χρειάζεται να υποβάλετε αίτημα επανεξέτασης για τον ιστότοπό σας, επειδή τα προβλήματα κατάταξης που ενδεχομένως αντιμετωπίζετε δεν σχετίζονται με κάποια μη αυτόματη ενέργεια στην οποία προέβη η ομάδα ανεπιθύμητων μηνυμάτων ιστού.
Φυσικά, ενδέχεται να συντρέχουν άλλα προβλήματα στον ιστότοπό σας που μπορεί να επηρεάζουν την κατάταξή του. Οι υπολογιστές του Google καθορίζουν τη σειρά των αποτελεσμάτων αναζήτησης χρησιμοποιώντας μια σειρά τύπων, οι οποίοι είναι γνωστοί ως αλγόριθμοι. Πραγματοποιούμε εκατοντάδες αλλαγές στους αλγόριθμους αναζήτησης κάθε χρόνο και χρησιμοποιούμε περισσότερες από 200 διαφορετικές ενδείξεις κατά την κατάταξη σελίδων. Καθώς αλλάζουν οι αλγόριθμοί μας και καθώς μεταβάλλεται και ο ιστός, συμπεριλαμβανομένου του ιστότοπού σας, μπορεί να υπάρξουν διακυμάνσεις στην κατάταξη ενώ πραγματοποιούμε ενημερώσεις προκειμένου να προσφέρουμε τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα στους χρήστες μας.
Σε περίπτωση που έχετε διαπιστώσει κάποια αλλαγή στην κατάταξη για την οποία υποψιάζεστε ότι οφείλεται σε κάτι σημαντικότερο από μια απλή αλλαγή του αλγόριθμου, υπάρχουν και άλλες παράμετροι που ίσως θα θέλατε να διερευνήσετε ως πιθανές αιτίες, όπως μια σημαντική αλλαγή στο περιεχόμενο του ιστότοπού σας, την εφαρμογή διαχείρισης περιεχομένου ή την αρχιτεκτονική διακομιστή. Για παράδειγμα, ένας ιστότοπος μπορεί να μην έχει καλή σειρά κατάταξης σε περίπτωση που ο διακομιστής σας σταματήσει να προβάλει σελίδες στο Googlebot ή εάν έχετε αλλάξει τις διευθύνσεις URL για ένα μεγάλο μέρος των σελίδων του ιστότοπού σας. Αυτό το άρθρο περιέχει μια λίστα με άλλες πιθανές αιτίες στις οποίες ενδεχομένως οφείλεται η κακή σειρά κατάταξης του ιστότοπού σας στις αναζητήσεις.
Εάν εξακολουθείτε να μην μπορείτε να επιλύσετε το πρόβλημά σας, ανατρέξτε στο Φόρουμ βοήθειας των webmaster για υποστήριξη.
Με εκτίμηση
Ομάδα ποιότητας Αναζήτησης Google

Ο Ελληνας "Μπροστάρης", φτυστός ο Νορβηγός μακελάρης!

[…]
View «Breivik case: A nazist attack in Europe» on Storify
[…]

«

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΑ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΤΩΝ «ΜΑΥΡΩΝ» στην πρωτεύουσα, ελήφθη. Ο «μπροστάρης» θεώρησε ότι μια νέα αργοπορία θα ήταν καταστροφική για τα συμφέροντα του τόπου. Απαιτείτο άμεσα πολιτική αλλαγή, καθώς λίγους μήνες μετά, στην Σύνοδο Κορυφής της EE, θα λαμβάνονταν σημαντικές αποφάσεις για το μέλλον της Γηραιάς Ηπείρου. Τα χτυπήματα των πατριωτικών οργανώσεων σε Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, των Φλαμανδών στο Βέλγιο, αλλά και των αγροτών στη Γαλλία, θα γίνονταν ταυτόχρονα, ώστε να αυξηθεί η ωστική δύναμη της αντίδρασης στο σύστημα και να δημιουργηθεί δυναμική αμφισβήτησης του σαθρού ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Είχαν απομείνει τέσσερις ημέρες και στο επιτελείο των «μαύρων» στη βιομηχανική ζώνη, το οποίο είχε εγκατασταθεί σε έναν αχρησιμοποίητο μέχρι τώρα τομέα, επικρατούσε οργασμός εργασίας. Όλα είχαν στεγανοποιηθεί, ώστε να μη γίνουν αντιληπτές στα κατώτερα στελέχη οι προετοιμασίες.

Ο «μπροστάρης» θεωρούσε ότι λόγω της κρισιμότητας της αναμέτρησης, θα έπρεπε να ζητήσουν ενισχύσεις από τις οργανώσεις της περιφέρειας. Οι τομεάρχες διαφωνούσαν. Η συγκέντρωση δυνάμεων ήταν επικίνδυνη• πιθανότατα θα γινόταν αντιληπτή και θα εγείρονταν υποψίες, ιδιαίτερα τώρα που οι μετακινήσεις είχαν μειωθεί, λόγω των ενεδρών που έστηναν οι οργανώσεις της «Μάχης» στους δρόμους της επαρχίας. Οι αλλοδαποί της περιφέρειας ενημέρωναν συνεχώς την Αθήνα για τις όποιες ασυνήθιστες κινήσεις. Ο «μπροστάρης» έκανε τελικά πίσω, καθώς όλα έδειχναν ότι η μετακίνηση δυνάμεων ενείχε μεγάλο ρίσκο και θα χανόταν οριστικά το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού.
Άλλο ένα θέμα ήταν ο στρατός. Ένας τομεάρχης εισηγήθηκε να ειδοποιηθούν συγκεκριμένοι φίλα προσκείμενοι ανώτατοι αξιωματικοί και να εξετασθούν οι όποιες δυνατότητες συνεργασίας. «Μια φορά την πάτησε ο στρατός και δεν την ξαναπατάει», ήταν η απάντηση του «μπροστάρη», που γνώριζε ότι ενδεχόμενη ανάμειξη του στρατού θα καταργούσε την έννοια της λαϊκής εξέγερσης και θα έδινε την εντύπωση πραξικοπήματος, κρατώντας έτσι τους πολίτες στα σπίτια τους. Επίσης, δεν έβλεπε γιατί θα έπρεπε να ειδοποιήσει τους ανώτατους αξιωματικούς. Οι ιθύνοντες της «Μάχης» ήθελαν εκείνο το βράδυ ακριβώς το αντίθετο: όλους τους πολίτες στους δρόμους, ώστε να συνειδητοποιήσουν όλοι σε Ελλάδα, Ευρώπη, Αμερική, Αυστραλία, Ασία, Αφρική και Σελήνη, ότι επρόκειτο για επανάσταση, με τη συναίνεση και τη συμμετοχή της πλειοψηφίας των πολιτών. Ήξεραν επίσης ότι μετά το συμβάν στην κατακόμβη, οι κυβερνητικοί παράγοντες δεν θα διέταξαν τις δυνάμεις ασφαλείας να ρίξουν στο ψαχνό. Οι «προοδευτικοί» είχαν πάρει το μάθημα τους.
Στη μάχη θα έπαιρναν μέρος όλοι ανεξαιρέτως, άνδρες και γυναίκες. Ο ρόλος καθενός θα ήταν προκαθορισμένος και δεν θα επιτρέπονταν παρεκκλίσεις την ώρα της δράσης. Είχε δοθεί εξ αρχής έμφαση στη σωστή προετοιμασία: οι οδηγίες που θα δίδονταν στους συνδέσμους της οργάνωσης λίγες ώρες πριν, με τους ταχυδρόμους, ήταν σαφείς: ταχύτατη διανομή προκηρύξεων σε συγκεκριμένους χώρους και προσυγκεντρώσεις σε καθορισμένα μέρη μόλις δοθεί το σύνθημα. Η τακτική αυτή όμως απαιτούσε ιδιαίτερη προσοχή.
«Ομίλου αχρηίου ουδέν έστιν ασυνετώτερον ουδ’ υβριστότερον», είχε αναφωνήσει μέσα στη σύσκεψη εκείνος. Ο «μπροστάρης» τον είχε κοιτάξει καλά καλά:
«Τι σημαίνει πάλι αυτό, ρε μεγάλε;»
«Τίποτα δεν είναι πιο ανόητο και πιο αυθαίρετο από έναν εξαγριωμένο όχλο, πρόκειται για ρήση του Ηρόδοτου», απάντησε εκείνος.
«Σωστά, έχουμε και λόγιους εδώ», σχολίασε χαμογελαστός ο «μπροστάρης», που ζήτησε αυξημένη προσέλευση πολιτών στα κατά τόπους τμήματα της πολυεθνικής αστυνομίας με διάφορες γραφειοκρατικές προφάσεις λίγο πριν φτάσει η ώρα λήξης των συναλλαγών με το κοινό, αναρτήσεις σημαιών που θα μοιράζονταν παντού, ώστε να επηρε¬αστεί άμεσα το ηθικό του εχθρού και να ανέβει το ηθικό των μαχητών, αλλά και των πολιτών και αποκλεισμό των κεντρικών αρτηριών που οδηγούν στις δυτικές συνοικίες της πόλης όπου ο αριθμός των αλλοδαπών ήταν μεγάλος, προκειμένου να αποφευχθούν αντεπαναστατικές κινήσεις. Επίσης, την ώρα που θα άρχιζε η επίθεση, θα ειδοποιούνταν οι ταξιτζήδες, που θα κινούνταν συνεχώς, ειδοποιώντας με τα κινέζικα και όχι τα αμερικανικά δορυφορικά τηλέφωνα, για τις κινήσεις της πολυεθνικής αστυνομίας. Οι ένοπλοι θα αναλάμβαναν τα υπόλοιπα. Φυσικά, τελευταία στιγμή θα δίδονταν οδηγίες στις οργανώσεις της περιφέρειας να δραστηριοποιηθούν, χτυπώντας έστω και στόχους ελάσσονος σημασίας, ώστε να δοθεί η εντύπωση ότι η επανάσταση είχε πανελλαδικό χαρακτήρα και να δημιουργηθεί το κατάλληλο κλίμα. Ο «μπροστάρης» είχε επίσης τονίσει ότι δεν θα ανεχόταν επ’ ουδενί άσκοπη αιματοχυσία ή πράξεις αντεκδίκησης.
Στην Παλιά Πόλη, οι «μαύροι» θα ακολουθούσαν άλλη τακτική, λόγω των πολλών ιδιωτικών στρατών που δραστηριοποιούνταν στην περιοχή, προστατεύοντας τα συμφέροντα των επιχειρηματιών της νύχτας. Εκεί, θα υπήρχαν με την έναρξη της επιχείρησης συναντήσεις με παράγοντες της περιοχής, ώστε να αποφευχθούν άσκοπες συγκρούσεις. Όποιος δεν πειθαρχούσε όμως στις προτροπές της οργάνωσης, θα θεωρείτο αυτόματα εχθρός και θα αντιμετωπιζόταν ανάλογα. Οι Ρώσοι που δραστηριοποιούνταν στην περιοχή θα ειδοποιούνταν λίγες ώρες πριν και θα καλούνταν να συμμετάσχουν στις επιχειρήσεις της Παλιάς Πόλης, αλλά και να ενισχύσουν τις προσπάθειες στις δυτικές συνοικίες. Ο τομεάρχης της περιοχής είχε εντολές να τους ξεκαθαρίσει ότι η συμμετοχή στην επιχείρηση δεν θα έπρεπε να αποτελέσει προκάλυψη για ξεκαθάρισμα λογαριασμών και επέκταση του ελέγχου της οικονομικής δραστηριότητας στην Πόλη. Όποιοι παρεκτρέπονταν, θα βρίσκονταν αντιμέτωποι με την οργάνωση, με ό,τι αυτό σήμαινε. Επίσης, είχε συνταχθεί κατάλογος με εμπόρους του ναρκωτικού Ωμέγα, οι οποίοι θα συλλαμβάνονταν αμέσως μετά την έναρξη της επιχείρησης.
Ο «μπροστάρης» έδινε ιδιαίτερη σημασία στην κατάληψη του κτιρίου της κρατικής ραδιοτηλεόρασης, που κάλυπτε με το σήμα της το 100% της επικράτειας, αλλά ενημέρωνε και την ομογένεια. Το επιτελείο επιθυμούσε την άμεση κατάληψη του κτιρίου και των εγκαταστάσεων των κεραιών στον Υμηττό και την Πάρνηθα. Η επιχείρηση παρουσίαζε μεγάλες δυσκολίες. Τις εγκαταστάσεις των κρατικών μέσων τις φρουρούσαν Βρετανοί και Αμερικανοί μισθοφόροι, οι οποίοι ήταν ιδιαίτερα αξιόμαχοι και καλά οπλισμένοι. Αν η επιχείρηση αποτύγχανε, όλο το σχέδιο έμπαινε σε κίνδυνο, καθώς η κυβέρνηση θα διατηρούσε την υπεροχή στον ψυχολογικό τομέα, παρουσιάζοντας όπως ήθελε την κατάσταση, δεδομένης της ανυπαρξίας ιδιωτικών ηλεκτρονικών ΜΜΕ. Ο προβληματισμός ήταν μεγάλος. Έπρεπε να βρεθεί τρόπος να αιφνιδιαστεί η φρουρά τόσο στην Αθήνα όσο και στα βουνά που περιέβαλλαν την πόλη. Στην επιχείρηση αυτή θα συμμετείχαν οι επίλεκτοι της οργάνωσης και η φρουρά του «μπροστά-ρη», με επικεφαλής τον ίδιο. Επίσης, θα αποκλειόταν το Πεντάγωνο και οι «μαύροι» θα συλλάμβαναν στην οικία του τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ, που ήταν στέλεχος της Νέας Πορείας, για την περίπτωση που έμπαιναν στην κυβέρνηση και στον υπουργό Άμυνας… τίποτα ιδέες. Θα επιτηρούνταν και συγκεκριμένα στρατόπεδα στην Αθήνα και την περιφέρεια, όπου οι διοικητές ήταν φίλα προσκείμενοι στη Νέα Πορεία.
Η κατάληψη του αρχηγείου της πολυεθνικής αστυνομίας στην Αθήνα, αν και θεωρείτο πιο εύκολη επιχείρηση, έπρεπε να ολοκληρωθεί γρήγορα, ώστε να παραλύσουν οι κατά τόπους μονάδες της στην Αθήνα και να παραδοθούν. Στα υπέρ ήταν το ότι το ηθικό των στελεχών της ήταν πολύ χαμηλό, ενώ υπήρχαν ανομοιογένεια και έριδες, λόγω των διαφορετικών εθνοτήτων που υπηρετούσαν στις γραμμές της. Ήταν γνωστό ότι οι σχέσεις μεταξύ των Πακιστανών και των Αλβανών αστυνομικών ήταν πολύ τεταμένες. Μετά την αποχώρηση του αλλοδαπού διοικητή, η κυβέρνηση δεν είχε πάρει ρίσκα και την ηγεσία είχε αναλάβει απόστρατος αξιωματικός του στρατού, που είχε προσπαθήσει να κάνει κάποιες μεταρρυθμίσεις. Εις μάτην όμως, καθώς αντιμετώπισε αντιδράσεις. Στις τάξεις του Σώματος είχαν παρατηρηθεί μαζικές παραιτήσεις, καθώς κάποια εκ των στελεχών του αναχωρούσαν για το εξωτερικό, όσο ήταν ακόμα καιρός. Την ίδια ώρα, η έξοδος των εναπομεινάντων Ελλήνων αξιωματικών συνεχιζόταν με αμείωτο ρυθμό, δημιουργώντας σοβαρά οργανικά κενά και δυσλειτουργίες. Δύο από αυτούς είχαν μάλιστα εμφανιστεί στη βιομηχανική ζώνη και είχαν θέσει εαυτούς στην υπηρεσία της οργάνωσης, παρέχοντας μάλιστα ζωτικές πληροφορίες για την οργάνωση της πολυεθνικής αστυνομίας.
Πιο δύσκολη θεωρήθηκε η επιχείρηση κατάληψης του Υπουργείου Εσωτερικών, στο κτίριο του οποίου βρισκόταν η έδρα της Υπηρεσίας Κρατικής Ασφάλειας και Αντικατασκοπείας, όπου υπηρετούσε η αφρόκρεμα της πολυεθνικής αστυνομίας. Η συγκεκριμένη υπηρεσία είχε δείξει υπερβάλλοντα ζήλο στην αντιμετώπιση της «Μάχης» και αν όλα πήγαιναν καλά, κάποια στελέχη της θα αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα με το νόμο. Αυτοί θα πολεμούσαν με νύχια και με δόντια. Την επιχείρηση στο υπουργείο θα αναλάμβανε ομάδα επίλεκτων. Το ίδιο και στο προεδρικό μέγαρο, όπου βρισκόταν ένα ανδρείκελο της Νέας Πορείας, αλλά και στο μέγαρο Μαξίμου. Ο πρωθυπουργός θα περιοριζόταν στην οικία του, όπως και όλοι οι υπουργοί και υφυπουργοί και οι διοικητές των μεγάλων εταιρειών παραγωγής ενέργειας και τηλεπικοινωνιών. Η Προεδρική Φρουρά θα καλούταν εγκαίρως να μην προβάλει αντίσταση, αν και όλα ήταν πιθανά, καθώς αποτελείτο από πραιτοριανούς.
Προβλήματα παρουσίαζαν και οι σταθμοί παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, καθώς, λόγω των φόβων για σαμποτάζ εκ μέρους των «μαύρων», οι αρχές είχαν τοποθετήσει φρουρές από Βρετανούς μισθοφόρους. Το ίδιο και στην Εταιρεία Τηλεπικοινωνιών ΝΑ Ευρώπης, όπου οι Αμερικανοί μισθοφόροι θα είχαν τη δυνατότητα να βάλλουν από ψηλά, καθώς εκεί είχαν χτιστεί υπερυψωμένα φυλάκια, με αλεξίσφαιρη θωράκιση. Εδώ ειδικό ρόλο θα αναλάμβαναν οι ελεύθεροι σκοπευτές της οργάνωσης, που θα προσπαθούσαν να αιφνιδιάσουν τις φρουρές, ξεπαστρεύοντας όσους περισσότερους μπορούσαν εκ των μισθοφόρων, πριν αυτοί οχυρωθούν στα θωρακισμένα φυλάκια. Επίσης, λίγες εβδομάδες πριν, οι «μαύροι» είχαν προμηθευτεί έναν μικρό αριθμό αντιαρματικών από τους Ρώσους της Παλιάς Πόλης, τα οποία θα χρησιμοποιούσαν στις επιχειρήσεις. Οι απόστρατοι αξιωματικοί που στελέχωναν τις οργανώσεις των «μαύρων», είχαν αναλάβει να τους εκπαιδεύσουν στα νεοαποκτηθέντα όπλα, ενώ απόστρατοι καταδρομείς εκπαίδευαν τις επίλεκτες ομάδες που θα επέδραμαν κατά στόχων με μεγάλο βαθμό δυσκολίας.
Τέλος, ο «μπροστάρης» είχε ειδοποιήσει τους διοικητές των αυτόνομων μονάδων της «Μάχης» στην περιφέρεια, ζητώντας το συγκεκριμένο βράδυ να υπάρξει χτύπημα σε κάθε τομέα έστω και εναντίον στόχου ελάσσονος σημασίας, ώστε να δημιουργηθεί κλίμα πανεθνικού ξεσηκωμού. Κάτι τέτοιο θα γονάτιζε στην κυριολεξία την κυβέρνηση της Νέας Πορείας και θα επιτάχυνε τις εξελίξεις, δίνοντας τεράστια ώθηση στην προσπάθεια της «Μάχης».
Τα κατώτερα στελέχη δεν είχαν ενημερωθεί για την επιχείρηση, όμως καταλάβαιναν ότι υπήρχαν ετοιμασίες για κάτι μεγάλο. Οι ρυθμοί της εκπαίδευσης έγιναν ξαφνικά πυρετώδεις, ενώ έγιναν συστάσεις για την αποφυγή οποιασδήποτε χαλάρωσης στον τομέα της φύλαξης. «Ένας σκοπός να μην κάνει σωστά τη δουλειά του, κινδυνεύουμε όλοι», τόνιζαν συνεχώς οι αξιωματικοί της οργάνωσης. Δεν υπήρχαν περιθώρια για εκπλήξεις. Ο «μπροστάρης» το είχε πει ξεκάθαρα:
«Δεν πρέπει από κυνηγοί να μετατραπούμε σε θηράματα. Πλησιάζουμε στο στόχο μας, που είναι η κατάληψη της εξουσίας για τη σωτηρία της χώρας και του Έθνους. Δεν επιτρέπονται αυτή την ώρα τα σφάλματα. Αν υπάρξει χαλάρωση και απειθαρχία, θα γίνουν σφάλματα, που θα βάλουν σε κίνδυνο όλη την προσπάθεια που καταβάλουμε εδώ και χρόνια».
Οι ομαδάρχες καθησύχαζαν τα στελέχη, λέγοντας τους ότι απλά η οργάνωση αναδιοργανώνεται και προσπαθεί να καταστεί ακόμα πιο αξιόμαχη. Αυτό ήξεραν και εκείνοι, αυτό έλεγαν. Όμως, οι φήμες για μεγάλης κλίμακας επιχείρηση, έκαναν το γύρο της βιομηχανικής ζώνης. Ο «μπροστάρης» ανησυχούσε, έδινε συνεχώς εντολές στους τομεάρχες και τους αξιωματούχους, να μιλούν με τα στελέχη και να λένε ότι η οργάνωση απλά κλιμάκωνε τη δράση της. Φοβόταν ότι οι «μαύροι» θα έχαναν το στοιχείο του αιφνιδιασμού.

Απόσπασμα του βιβλίου «Όχι στην παλιά Πόλη«

Ολα αυτά στην Ελλάδα, το σωτήριο έτος 2020 μ. Χ. και όχι το …2083 μ.Χ. !!!



Ολα αυτά στην 

Ο Ελληνας "Μπροστάρης", φτυστός ο Νορβηγός μακελάρης!

[…]
View «Breivik case: A nazist attack in Europe» on Storify
[…]

«

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΑ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΤΩΝ «ΜΑΥΡΩΝ» στην πρωτεύουσα, ελήφθη. Ο «μπροστάρης» θεώρησε ότι μια νέα αργοπορία θα ήταν καταστροφική για τα συμφέροντα του τόπου. Απαιτείτο άμεσα πολιτική αλλαγή, καθώς λίγους μήνες μετά, στην Σύνοδο Κορυφής της EE, θα λαμβάνονταν σημαντικές αποφάσεις για το μέλλον της Γηραιάς Ηπείρου. Τα χτυπήματα των πατριωτικών οργανώσεων σε Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, των Φλαμανδών στο Βέλγιο, αλλά και των αγροτών στη Γαλλία, θα γίνονταν ταυτόχρονα, ώστε να αυξηθεί η ωστική δύναμη της αντίδρασης στο σύστημα και να δημιουργηθεί δυναμική αμφισβήτησης του σαθρού ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Είχαν απομείνει τέσσερις ημέρες και στο επιτελείο των «μαύρων» στη βιομηχανική ζώνη, το οποίο είχε εγκατασταθεί σε έναν αχρησιμοποίητο μέχρι τώρα τομέα, επικρατούσε οργασμός εργασίας. Όλα είχαν στεγανοποιηθεί, ώστε να μη γίνουν αντιληπτές στα κατώτερα στελέχη οι προετοιμασίες.

Ο «μπροστάρης» θεωρούσε ότι λόγω της κρισιμότητας της αναμέτρησης, θα έπρεπε να ζητήσουν ενισχύσεις από τις οργανώσεις της περιφέρειας. Οι τομεάρχες διαφωνούσαν. Η συγκέντρωση δυνάμεων ήταν επικίνδυνη• πιθανότατα θα γινόταν αντιληπτή και θα εγείρονταν υποψίες, ιδιαίτερα τώρα που οι μετακινήσεις είχαν μειωθεί, λόγω των ενεδρών που έστηναν οι οργανώσεις της «Μάχης» στους δρόμους της επαρχίας. Οι αλλοδαποί της περιφέρειας ενημέρωναν συνεχώς την Αθήνα για τις όποιες ασυνήθιστες κινήσεις. Ο «μπροστάρης» έκανε τελικά πίσω, καθώς όλα έδειχναν ότι η μετακίνηση δυνάμεων ενείχε μεγάλο ρίσκο και θα χανόταν οριστικά το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού.
Άλλο ένα θέμα ήταν ο στρατός. Ένας τομεάρχης εισηγήθηκε να ειδοποιηθούν συγκεκριμένοι φίλα προσκείμενοι ανώτατοι αξιωματικοί και να εξετασθούν οι όποιες δυνατότητες συνεργασίας. «Μια φορά την πάτησε ο στρατός και δεν την ξαναπατάει», ήταν η απάντηση του «μπροστάρη», που γνώριζε ότι ενδεχόμενη ανάμειξη του στρατού θα καταργούσε την έννοια της λαϊκής εξέγερσης και θα έδινε την εντύπωση πραξικοπήματος, κρατώντας έτσι τους πολίτες στα σπίτια τους. Επίσης, δεν έβλεπε γιατί θα έπρεπε να ειδοποιήσει τους ανώτατους αξιωματικούς. Οι ιθύνοντες της «Μάχης» ήθελαν εκείνο το βράδυ ακριβώς το αντίθετο: όλους τους πολίτες στους δρόμους, ώστε να συνειδητοποιήσουν όλοι σε Ελλάδα, Ευρώπη, Αμερική, Αυστραλία, Ασία, Αφρική και Σελήνη, ότι επρόκειτο για επανάσταση, με τη συναίνεση και τη συμμετοχή της πλειοψηφίας των πολιτών. Ήξεραν επίσης ότι μετά το συμβάν στην κατακόμβη, οι κυβερνητικοί παράγοντες δεν θα διέταξαν τις δυνάμεις ασφαλείας να ρίξουν στο ψαχνό. Οι «προοδευτικοί» είχαν πάρει το μάθημα τους.
Στη μάχη θα έπαιρναν μέρος όλοι ανεξαιρέτως, άνδρες και γυναίκες. Ο ρόλος καθενός θα ήταν προκαθορισμένος και δεν θα επιτρέπονταν παρεκκλίσεις την ώρα της δράσης. Είχε δοθεί εξ αρχής έμφαση στη σωστή προετοιμασία: οι οδηγίες που θα δίδονταν στους συνδέσμους της οργάνωσης λίγες ώρες πριν, με τους ταχυδρόμους, ήταν σαφείς: ταχύτατη διανομή προκηρύξεων σε συγκεκριμένους χώρους και προσυγκεντρώσεις σε καθορισμένα μέρη μόλις δοθεί το σύνθημα. Η τακτική αυτή όμως απαιτούσε ιδιαίτερη προσοχή.
«Ομίλου αχρηίου ουδέν έστιν ασυνετώτερον ουδ’ υβριστότερον», είχε αναφωνήσει μέσα στη σύσκεψη εκείνος. Ο «μπροστάρης» τον είχε κοιτάξει καλά καλά:
«Τι σημαίνει πάλι αυτό, ρε μεγάλε;»
«Τίποτα δεν είναι πιο ανόητο και πιο αυθαίρετο από έναν εξαγριωμένο όχλο, πρόκειται για ρήση του Ηρόδοτου», απάντησε εκείνος.
«Σωστά, έχουμε και λόγιους εδώ», σχολίασε χαμογελαστός ο «μπροστάρης», που ζήτησε αυξημένη προσέλευση πολιτών στα κατά τόπους τμήματα της πολυεθνικής αστυνομίας με διάφορες γραφειοκρατικές προφάσεις λίγο πριν φτάσει η ώρα λήξης των συναλλαγών με το κοινό, αναρτήσεις σημαιών που θα μοιράζονταν παντού, ώστε να επηρε¬αστεί άμεσα το ηθικό του εχθρού και να ανέβει το ηθικό των μαχητών, αλλά και των πολιτών και αποκλεισμό των κεντρικών αρτηριών που οδηγούν στις δυτικές συνοικίες της πόλης όπου ο αριθμός των αλλοδαπών ήταν μεγάλος, προκειμένου να αποφευχθούν αντεπαναστατικές κινήσεις. Επίσης, την ώρα που θα άρχιζε η επίθεση, θα ειδοποιούνταν οι ταξιτζήδες, που θα κινούνταν συνεχώς, ειδοποιώντας με τα κινέζικα και όχι τα αμερικανικά δορυφορικά τηλέφωνα, για τις κινήσεις της πολυεθνικής αστυνομίας. Οι ένοπλοι θα αναλάμβαναν τα υπόλοιπα. Φυσικά, τελευταία στιγμή θα δίδονταν οδηγίες στις οργανώσεις της περιφέρειας να δραστηριοποιηθούν, χτυπώντας έστω και στόχους ελάσσονος σημασίας, ώστε να δοθεί η εντύπωση ότι η επανάσταση είχε πανελλαδικό χαρακτήρα και να δημιουργηθεί το κατάλληλο κλίμα. Ο «μπροστάρης» είχε επίσης τονίσει ότι δεν θα ανεχόταν επ’ ουδενί άσκοπη αιματοχυσία ή πράξεις αντεκδίκησης.
Στην Παλιά Πόλη, οι «μαύροι» θα ακολουθούσαν άλλη τακτική, λόγω των πολλών ιδιωτικών στρατών που δραστηριοποιούνταν στην περιοχή, προστατεύοντας τα συμφέροντα των επιχειρηματιών της νύχτας. Εκεί, θα υπήρχαν με την έναρξη της επιχείρησης συναντήσεις με παράγοντες της περιοχής, ώστε να αποφευχθούν άσκοπες συγκρούσεις. Όποιος δεν πειθαρχούσε όμως στις προτροπές της οργάνωσης, θα θεωρείτο αυτόματα εχθρός και θα αντιμετωπιζόταν ανάλογα. Οι Ρώσοι που δραστηριοποιούνταν στην περιοχή θα ειδοποιούνταν λίγες ώρες πριν και θα καλούνταν να συμμετάσχουν στις επιχειρήσεις της Παλιάς Πόλης, αλλά και να ενισχύσουν τις προσπάθειες στις δυτικές συνοικίες. Ο τομεάρχης της περιοχής είχε εντολές να τους ξεκαθαρίσει ότι η συμμετοχή στην επιχείρηση δεν θα έπρεπε να αποτελέσει προκάλυψη για ξεκαθάρισμα λογαριασμών και επέκταση του ελέγχου της οικονομικής δραστηριότητας στην Πόλη. Όποιοι παρεκτρέπονταν, θα βρίσκονταν αντιμέτωποι με την οργάνωση, με ό,τι αυτό σήμαινε. Επίσης, είχε συνταχθεί κατάλογος με εμπόρους του ναρκωτικού Ωμέγα, οι οποίοι θα συλλαμβάνονταν αμέσως μετά την έναρξη της επιχείρησης.
Ο «μπροστάρης» έδινε ιδιαίτερη σημασία στην κατάληψη του κτιρίου της κρατικής ραδιοτηλεόρασης, που κάλυπτε με το σήμα της το 100% της επικράτειας, αλλά ενημέρωνε και την ομογένεια. Το επιτελείο επιθυμούσε την άμεση κατάληψη του κτιρίου και των εγκαταστάσεων των κεραιών στον Υμηττό και την Πάρνηθα. Η επιχείρηση παρουσίαζε μεγάλες δυσκολίες. Τις εγκαταστάσεις των κρατικών μέσων τις φρουρούσαν Βρετανοί και Αμερικανοί μισθοφόροι, οι οποίοι ήταν ιδιαίτερα αξιόμαχοι και καλά οπλισμένοι. Αν η επιχείρηση αποτύγχανε, όλο το σχέδιο έμπαινε σε κίνδυνο, καθώς η κυβέρνηση θα διατηρούσε την υπεροχή στον ψυχολογικό τομέα, παρουσιάζοντας όπως ήθελε την κατάσταση, δεδομένης της ανυπαρξίας ιδιωτικών ηλεκτρονικών ΜΜΕ. Ο προβληματισμός ήταν μεγάλος. Έπρεπε να βρεθεί τρόπος να αιφνιδιαστεί η φρουρά τόσο στην Αθήνα όσο και στα βουνά που περιέβαλλαν την πόλη. Στην επιχείρηση αυτή θα συμμετείχαν οι επίλεκτοι της οργάνωσης και η φρουρά του «μπροστά-ρη», με επικεφαλής τον ίδιο. Επίσης, θα αποκλειόταν το Πεντάγωνο και οι «μαύροι» θα συλλάμβαναν στην οικία του τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ, που ήταν στέλεχος της Νέας Πορείας, για την περίπτωση που έμπαιναν στην κυβέρνηση και στον υπουργό Άμυνας… τίποτα ιδέες. Θα επιτηρούνταν και συγκεκριμένα στρατόπεδα στην Αθήνα και την περιφέρεια, όπου οι διοικητές ήταν φίλα προσκείμενοι στη Νέα Πορεία.
Η κατάληψη του αρχηγείου της πολυεθνικής αστυνομίας στην Αθήνα, αν και θεωρείτο πιο εύκολη επιχείρηση, έπρεπε να ολοκληρωθεί γρήγορα, ώστε να παραλύσουν οι κατά τόπους μονάδες της στην Αθήνα και να παραδοθούν. Στα υπέρ ήταν το ότι το ηθικό των στελεχών της ήταν πολύ χαμηλό, ενώ υπήρχαν ανομοιογένεια και έριδες, λόγω των διαφορετικών εθνοτήτων που υπηρετούσαν στις γραμμές της. Ήταν γνωστό ότι οι σχέσεις μεταξύ των Πακιστανών και των Αλβανών αστυνομικών ήταν πολύ τεταμένες. Μετά την αποχώρηση του αλλοδαπού διοικητή, η κυβέρνηση δεν είχε πάρει ρίσκα και την ηγεσία είχε αναλάβει απόστρατος αξιωματικός του στρατού, που είχε προσπαθήσει να κάνει κάποιες μεταρρυθμίσεις. Εις μάτην όμως, καθώς αντιμετώπισε αντιδράσεις. Στις τάξεις του Σώματος είχαν παρατηρηθεί μαζικές παραιτήσεις, καθώς κάποια εκ των στελεχών του αναχωρούσαν για το εξωτερικό, όσο ήταν ακόμα καιρός. Την ίδια ώρα, η έξοδος των εναπομεινάντων Ελλήνων αξιωματικών συνεχιζόταν με αμείωτο ρυθμό, δημιουργώντας σοβαρά οργανικά κενά και δυσλειτουργίες. Δύο από αυτούς είχαν μάλιστα εμφανιστεί στη βιομηχανική ζώνη και είχαν θέσει εαυτούς στην υπηρεσία της οργάνωσης, παρέχοντας μάλιστα ζωτικές πληροφορίες για την οργάνωση της πολυεθνικής αστυνομίας.
Πιο δύσκολη θεωρήθηκε η επιχείρηση κατάληψης του Υπουργείου Εσωτερικών, στο κτίριο του οποίου βρισκόταν η έδρα της Υπηρεσίας Κρατικής Ασφάλειας και Αντικατασκοπείας, όπου υπηρετούσε η αφρόκρεμα της πολυεθνικής αστυνομίας. Η συγκεκριμένη υπηρεσία είχε δείξει υπερβάλλοντα ζήλο στην αντιμετώπιση της «Μάχης» και αν όλα πήγαιναν καλά, κάποια στελέχη της θα αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα με το νόμο. Αυτοί θα πολεμούσαν με νύχια και με δόντια. Την επιχείρηση στο υπουργείο θα αναλάμβανε ομάδα επίλεκτων. Το ίδιο και στο προεδρικό μέγαρο, όπου βρισκόταν ένα ανδρείκελο της Νέας Πορείας, αλλά και στο μέγαρο Μαξίμου. Ο πρωθυπουργός θα περιοριζόταν στην οικία του, όπως και όλοι οι υπουργοί και υφυπουργοί και οι διοικητές των μεγάλων εταιρειών παραγωγής ενέργειας και τηλεπικοινωνιών. Η Προεδρική Φρουρά θα καλούταν εγκαίρως να μην προβάλει αντίσταση, αν και όλα ήταν πιθανά, καθώς αποτελείτο από πραιτοριανούς.
Προβλήματα παρουσίαζαν και οι σταθμοί παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, καθώς, λόγω των φόβων για σαμποτάζ εκ μέρους των «μαύρων», οι αρχές είχαν τοποθετήσει φρουρές από Βρετανούς μισθοφόρους. Το ίδιο και στην Εταιρεία Τηλεπικοινωνιών ΝΑ Ευρώπης, όπου οι Αμερικανοί μισθοφόροι θα είχαν τη δυνατότητα να βάλλουν από ψηλά, καθώς εκεί είχαν χτιστεί υπερυψωμένα φυλάκια, με αλεξίσφαιρη θωράκιση. Εδώ ειδικό ρόλο θα αναλάμβαναν οι ελεύθεροι σκοπευτές της οργάνωσης, που θα προσπαθούσαν να αιφνιδιάσουν τις φρουρές, ξεπαστρεύοντας όσους περισσότερους μπορούσαν εκ των μισθοφόρων, πριν αυτοί οχυρωθούν στα θωρακισμένα φυλάκια. Επίσης, λίγες εβδομάδες πριν, οι «μαύροι» είχαν προμηθευτεί έναν μικρό αριθμό αντιαρματικών από τους Ρώσους της Παλιάς Πόλης, τα οποία θα χρησιμοποιούσαν στις επιχειρήσεις. Οι απόστρατοι αξιωματικοί που στελέχωναν τις οργανώσεις των «μαύρων», είχαν αναλάβει να τους εκπαιδεύσουν στα νεοαποκτηθέντα όπλα, ενώ απόστρατοι καταδρομείς εκπαίδευαν τις επίλεκτες ομάδες που θα επέδραμαν κατά στόχων με μεγάλο βαθμό δυσκολίας.
Τέλος, ο «μπροστάρης» είχε ειδοποιήσει τους διοικητές των αυτόνομων μονάδων της «Μάχης» στην περιφέρεια, ζητώντας το συγκεκριμένο βράδυ να υπάρξει χτύπημα σε κάθε τομέα έστω και εναντίον στόχου ελάσσονος σημασίας, ώστε να δημιουργηθεί κλίμα πανεθνικού ξεσηκωμού. Κάτι τέτοιο θα γονάτιζε στην κυριολεξία την κυβέρνηση της Νέας Πορείας και θα επιτάχυνε τις εξελίξεις, δίνοντας τεράστια ώθηση στην προσπάθεια της «Μάχης».
Τα κατώτερα στελέχη δεν είχαν ενημερωθεί για την επιχείρηση, όμως καταλάβαιναν ότι υπήρχαν ετοιμασίες για κάτι μεγάλο. Οι ρυθμοί της εκπαίδευσης έγιναν ξαφνικά πυρετώδεις, ενώ έγιναν συστάσεις για την αποφυγή οποιασδήποτε χαλάρωσης στον τομέα της φύλαξης. «Ένας σκοπός να μην κάνει σωστά τη δουλειά του, κινδυνεύουμε όλοι», τόνιζαν συνεχώς οι αξιωματικοί της οργάνωσης. Δεν υπήρχαν περιθώρια για εκπλήξεις. Ο «μπροστάρης» το είχε πει ξεκάθαρα:
«Δεν πρέπει από κυνηγοί να μετατραπούμε σε θηράματα. Πλησιάζουμε στο στόχο μας, που είναι η κατάληψη της εξουσίας για τη σωτηρία της χώρας και του Έθνους. Δεν επιτρέπονται αυτή την ώρα τα σφάλματα. Αν υπάρξει χαλάρωση και απειθαρχία, θα γίνουν σφάλματα, που θα βάλουν σε κίνδυνο όλη την προσπάθεια που καταβάλουμε εδώ και χρόνια».
Οι ομαδάρχες καθησύχαζαν τα στελέχη, λέγοντας τους ότι απλά η οργάνωση αναδιοργανώνεται και προσπαθεί να καταστεί ακόμα πιο αξιόμαχη. Αυτό ήξεραν και εκείνοι, αυτό έλεγαν. Όμως, οι φήμες για μεγάλης κλίμακας επιχείρηση, έκαναν το γύρο της βιομηχανικής ζώνης. Ο «μπροστάρης» ανησυχούσε, έδινε συνεχώς εντολές στους τομεάρχες και τους αξιωματούχους, να μιλούν με τα στελέχη και να λένε ότι η οργάνωση απλά κλιμάκωνε τη δράση της. Φοβόταν ότι οι «μαύροι» θα έχαναν το στοιχείο του αιφνιδιασμού.

Απόσπασμα του βιβλίου «Όχι στην παλιά Πόλη«

Ολα αυτά στην Ελλάδα, το σωτήριο έτος 2020 μ. Χ. και όχι το …2083 μ.Χ. !!!



Ολα αυτά στην 

Κι άλλος "αριστερός" με το βήμα της χηνός

Αυτή τη φορά από την άλλο «χώρο». (Γαμώ τους «χώρους» μας μέσα). Ετσι λοιπόν, στον Αγιο Παντελήμονα, μαζί με τους λοιπούς υπερπατριώτες και ξενοκτόνους συνελήφθησαν και οι:

Η ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΙΔΕΡΗ Νομαρχιακή Σύμβουλος Αθηνών,

ΗΛΙΑΣ ΛΕΝΤΖΟΣ Μέλος του Πολιτικού Γραφείου της «Δημοκρατικής Αναγέννησης»

Ο ΣΑΒΒΑΣ ΧΑΤΖΗΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ Εκδότης της εφημερίδας ΣΤΟΧΟΣ

καθώς και…
Ο ΤΑΣΟΣ ΧΑΤΖΗΠΑΡΑΣΧΟΥ από την ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ, και μέλος της ΚΕ του ΔΗΚΚΙ.
Αν δεν με απατά η μνήμη μου το ΔΗΚΚΙ ανήκει στον ΣΥΡΙΖΑ.
Ο δε κύριος Χατζητέτοιος μετέχει στα όργανα του ΔΗΚΚΙ (http://www.dikki.org/Organa.asp) αλλά δίνει και συνεντεύξεις στον Ελεύθερο Κόσμο (http://gr.altermedia.info/?p=1860)


Update:
Ο κύριος Χατζητέτοιος, όπως έγινε γνωστό, διαγράφτηκε από το κόμμα του.