Πρεζόνια και ναρκοέμποροι

Γ: Κύριε Μάκη, καλημέρα, τι κάνετε;

Μ: Καλημέρα, Συγχαρητήρια αγόρι μου να πούμε.

Γ.: Ευχαριστώ πάρα πολύ.

Μ: Αυτό το ίδιο έχουν και οι δικοί μου, το ίδιο πράγμα, δεν μπορούν να κοιμηθούμε.

Γ. Ναι, κύριε Μάκη, καλά, δεν έχω κοιμηθεί.

Μ.: Το ίδιο παθαίνουν κι οι άλλοι, οι δικοί μου, δεν μπορούν να κοιμηθούνε.

Γ. Τόσο πολύ κύριε Μάκη;

Μ: Κι όσο περισσότερο παίξουνε τόσο γίνεται. Κατ’ αρχάς έλα να σου πω, εχθές κοιτάγανε, το βλέπαμε με τον Μαντζουράκη και τον γενικό αρχηγό στο ξενοδοχείο το Sofitel. Ξέρεις τι είπαν όλοι; «Ο μόνος που παίζει με ψυχή και είναι έτοιμος να τους φάει όλους είναι ο Μπουρούσης», χωρίς να ξέρουνε τίποτε…. (γέλια).

Γ: Α, δεν ξέρουν, έχουν (ακατάληπτο)… (γέλια)

Μ: Ολοι οι άλλοι παίζανε σε δεύτερο βαθμό από εσένα να πούμε. Και από τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό. Δηλαδή, εσύ έπαιζες μία, μη σου πω δύο πιο δυνατά. Αφού κάποια στιγμή που βάρεσες αυτό το κάρφωμα στο τελευταίο δίλεπτο, σηκωθήκανε οι Αγγελόπουλοι και χοροπηδάγανε, τους έδειχνε η τηλεόραση.

Γ.: Ηρθαν και οι βλάκες από κάτω, ήρθαν αν μου μιλήσουνε, αλλά εγώ έκανα τον μ…, έφυγα. Κύριε Μάκη μόνο ότι τελείωσε το φάρμακο, να ξέρετε!

Μ: Εντάξει, αγορίνα μου, θα σου φέρω εγώ. Πότε θέλεις εσύ άλλο;

Γ: Ε, τώρα θέλω για τους τελικούς.

Μ: Πότε θέλεις αγόρι μου;

Γ.: Μέσα Μαΐου.

Μ: Ε καλά ρε παιδάκι μου, έχεις τρελαθεί; Θα σου έχω ετοιμάσει να πούμε, εντάξει. Θα σου έχω φτιάξει αγόρι μου.

Γ.: Εντάξει κύριε Μάκη, Φεύγετε για Καβάλα ή θα σας δούμε;

Μ: Όχι, το απόγευμα, θα έρθω, να δω το ματς σε σας, δεν πάω στο γήπεδο, να τους δώσω και την τιμή να πάω στο γήπεδο στους μπινέδες αυτούς! Μάλλον μεθαύριο θα φύγω για Καβάλα για 1-2 μέρες για να πάω να τους πληρώσω να πούμε.

Γ.: Εγινε, θα τα πούμε.

Μ: Εγινε αγόρι μου, συγχαρητήρια λεβέντη μου.

Πρεζόνια και ναρκοέμποροι

Γ: Κύριε Μάκη, καλημέρα, τι κάνετε;

Μ: Καλημέρα, Συγχαρητήρια αγόρι μου να πούμε.

Γ.: Ευχαριστώ πάρα πολύ.

Μ: Αυτό το ίδιο έχουν και οι δικοί μου, το ίδιο πράγμα, δεν μπορούν να κοιμηθούμε.

Γ. Ναι, κύριε Μάκη, καλά, δεν έχω κοιμηθεί.

Μ.: Το ίδιο παθαίνουν κι οι άλλοι, οι δικοί μου, δεν μπορούν να κοιμηθούνε.

Γ. Τόσο πολύ κύριε Μάκη;

Μ: Κι όσο περισσότερο παίξουνε τόσο γίνεται. Κατ’ αρχάς έλα να σου πω, εχθές κοιτάγανε, το βλέπαμε με τον Μαντζουράκη και τον γενικό αρχηγό στο ξενοδοχείο το Sofitel. Ξέρεις τι είπαν όλοι; «Ο μόνος που παίζει με ψυχή και είναι έτοιμος να τους φάει όλους είναι ο Μπουρούσης», χωρίς να ξέρουνε τίποτε…. (γέλια).

Γ: Α, δεν ξέρουν, έχουν (ακατάληπτο)… (γέλια)

Μ: Ολοι οι άλλοι παίζανε σε δεύτερο βαθμό από εσένα να πούμε. Και από τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό. Δηλαδή, εσύ έπαιζες μία, μη σου πω δύο πιο δυνατά. Αφού κάποια στιγμή που βάρεσες αυτό το κάρφωμα στο τελευταίο δίλεπτο, σηκωθήκανε οι Αγγελόπουλοι και χοροπηδάγανε, τους έδειχνε η τηλεόραση.

Γ.: Ηρθαν και οι βλάκες από κάτω, ήρθαν αν μου μιλήσουνε, αλλά εγώ έκανα τον μ…, έφυγα. Κύριε Μάκη μόνο ότι τελείωσε το φάρμακο, να ξέρετε!

Μ: Εντάξει, αγορίνα μου, θα σου φέρω εγώ. Πότε θέλεις εσύ άλλο;

Γ: Ε, τώρα θέλω για τους τελικούς.

Μ: Πότε θέλεις αγόρι μου;

Γ.: Μέσα Μαΐου.

Μ: Ε καλά ρε παιδάκι μου, έχεις τρελαθεί; Θα σου έχω ετοιμάσει να πούμε, εντάξει. Θα σου έχω φτιάξει αγόρι μου.

Γ.: Εντάξει κύριε Μάκη, Φεύγετε για Καβάλα ή θα σας δούμε;

Μ: Όχι, το απόγευμα, θα έρθω, να δω το ματς σε σας, δεν πάω στο γήπεδο, να τους δώσω και την τιμή να πάω στο γήπεδο στους μπινέδες αυτούς! Μάλλον μεθαύριο θα φύγω για Καβάλα για 1-2 μέρες για να πάω να τους πληρώσω να πούμε.

Γ.: Εγινε, θα τα πούμε.

Μ: Εγινε αγόρι μου, συγχαρητήρια λεβέντη μου.

China 2008: ..Altius, ..Citius, ..Fortius!

Αρχαίο Πνεύμ’ αθάνατο, αγνέ πατέρα
του ωραίου, του μεγάλου και τ’ αληθινού…

έχω πάλι μια απορία:
γιατί εγώ που μικρούλης περίμενα με αγωνία καθε φορά
να παρακολουθήσω τους ολυμπιακούς και να θαυμάσω
και να δακρύσω και να χαθώ μέσα στο πνεύμα της ανιδιοτέλειας
που είχα πλάσει με την παιδική μου φαντασία

γιατί αρνούμαι τώρα να δω το περίφημο κινέζικο πανηγύρι;
γιατί δεν πιστεύω πλέον καθόλου ούτε στο πνεύμα, ουτε στο αγνό, ούτε στο αληθινό, ούτε στο αθάνατο;
γιατί αρνούμαι να δω, να πιστέψω, ακόμη και να σχολιάσω…

και γιατί ειδικά φέτος αυτό το συναίσθημα είναι πολύ ισχυρό;
όσα λεφτά κι αν σπαταλήσουν για τη φιέστα, όσα μετάλλια κι αν πάρουν, όποιοι και να τα πάρουν;
όσο πασπάλισμα κι αν κάνουν στο περιβάλλον και στα ανθρώπινα δικαιώματα..
όσα χρώματα, πυροτεχνήματα και παπύρους κι αν ξεδιπλώσουν στη «Φωλιά του πουλιού»
όση παράδοση και αν προσπαθήσουν να πουλήσουν
όση διαπραγμάτευση με την άγρια φύση και αν προβάλλουν ως κεντρική ιδέα
στη χώρα με την μικρότερη οικολογική ευαισθησία
και γιατί δεν μπορώ να βρω ενα κινέζικο μπλόγκ στον αέρα;
έναν άνθρωπο να πει κατι για τη χώρα του, για τούτη δω την τεράστια χώρα,
με τα περισσότερα παιδιά στον κόσμο;

Πόσο ταχύτερα, πόσο υψηλότερα, πόσο δυνατότερα;
Ελικρινά δεν με νοιάζει καθόλου… με θλίβει μόνο.. Γιατί;
[Πέτρος Τζεφέρης] [by Peter tzeferis]

περισσότερα στο Η ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Αθλητισμός σημαίνει …φώς! Πρωταθλητισμός;

Το Ολυμπιακό Ιδεώδες των Φαρμακοβιομηχανιών και των Ανθυποπλοιάρχων!