Αρχείο

Posts Tagged ‘Καπιταλισμός’

Για ένα πρόγραμμα εξουσίας

Νοέμβριος 18, 2011 Σχολιάστε
Τι είναι ένα πρόγραμμα εξουσίας;
Συνηθισμένοι σε εξουσίες διαπλοκής και διαφθοράς μέσα σε ένα οικονομικό σύστημα γεμάτο στρεβλώσεις και δομικές ανακολουθίες που εξυπηρετεί κάποιες ελίτ, νομίζουμε ότι ένα πρόγραμμα εξουσίας είναι κάτι εξαιρετικά πολύπλοκο και δύσκολο τόσο στη διατύπωση όσο και στην υλοποίησή του.
Δεν είναι καθόλου έτσι.
Ενα πρόγραμμα εξουσίας είναι ένα πρόγραμμα ζωής που πρώτα από όλα λύνει τα προβλήματα επιβίωσης, περιφρουρεί τους στοιχειώδεις όρους και κινείται σε μια κατεύθυνση προόδου του ανθρώπινου πολιτισμού. Κατατείνει δηλαδή στην βελτίωση τόσο της ατομικής όσο και της συλλογικής ζωής των μελών ενός ευρύτερου συνόλου.
Κάθε τέτοιο πρόγραμμα/σχέδιο παραμένει αναλλοίωτο, στις βασικές του προϋποθέσεις, εδώ και χιλιάδες χρόνια κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, πολιτισμούς, συγκυρίες. Με πρώτη και βασική προϋπόθεση την Παραγωγή.
Παραγωγή αγαθών και κατ’ επέκταση υπηρεσιών, ιδεών, γνώσεων, τέτοιων που να εξασφαλίζουν, πρώτον, την κατά το δυνατόν αυτάρκεια του συνόλου σε τροφή με τη στενή ή ευρύτερη έννοια.
Το τι θα παράγει το σύνολο εξαρτάται από τις ανάγκες του, εξαρτάται από τη θέση του πάνω στον πλανήτη, από τις δυνατότητες της γης που καταλαμβάνει και από τις ιδιαίτερες συνθήκες, από το επίπεδο γνώσεων και δεξιοτήτων.
Απλά πράγματα. Οσο και να χτυπιέται η Ελβετία δεν θα αποκτήσει ποτέ ορυζώνες ούτε ιχθυοκαλλιέργειες. Οσο και να το ήθελε η Ρωσία δεν έχει ποτέ ζαχαροκάλαμα και μπανάνες.
Κι εδώ μπαίνει το θέμα του παγκόσμιου αλλά και του τοπικού καταμερισμού της παραγωγής με βάση τις δυνατότητες και όχι τις άνωθεν κατευθύνσεις. Τι χρειαζόμαστε, τι μπορούμε να παράγουμε, ποια είναι τα βασικά αγαθά που δεν μπορούμε να στερηθούμε, ποια η σχέση ποσότητας και ποιότητας, ποιες οι αναγκαίες και ικανές συνθήκες να παραχθούν όσα έχουμε ανάγκη;
Και τι έχουμε ανάγκη;
Εχουμε ανάγκη να τραφούμε…
Εχουμε ανάγκη να παραμένουμε υγιείς και να επιλύουμε προβλήματα υγείας…
Εχουμε ανάγκη να εκπαιδευτούμε τόσο για την εξασφάλιση της παραγωγής όσο και για την απελευθέρωση της δημιουργικότητάς μας…
Εχουμε ανάγκη να ζούμε αρμονικά σε ένα ισορροπημένο φυσικό περιβάλλον.
Εχουμε ανάγκη να εξασφαλίζουμε την μεταξύ μας ειρήνη, την ασφάλεια, τη συνεργασία, τη συλλογικότητα, την αλληλεγγύη με τα πιο αδύναμα μέλη του συνόλου.
Αν προσέξει κανείς θα δει ότι ΟΛΑ τα παραπάνω δεν ισχύουν στην εποχή μας και υπό τις παρούσες πολιτικές και οικονομικές συνθήκες. Κι αυτό διότι οι όροι παραγωγής δεν υπακούν σε καμιά από αυτές τις ανάγκες αλλά μόνο στην μεγιστοποίηση του χρηματοοικονομικού κέρδους και τη συσσώρευση κεφαλαίων, δηλαδή ισχύος από ένα μικρό, ελάχιστο κομμάτι του συνόλου το οποίο ελέγχει τόσο τους όρους όσο και τα μέσα παραγωγής.
Ολα αυτά -τα έχουν κάνει να- μοιάζουν μακρινά και αφηρημένα γιατί έτσι είναι ο μόνος τρόπος να ελέγχουν τις στρεβλώσεις που έχουν συνειδητά δημιουργήσει οι παγκόσμιες και οι τοπικές ελίτ.
Το τι και πως θα παράγει ένα σύνολο (μία κοινωνία, μία χώρα, μία ομάδα χωρών) είναι η πρώτη και ουσιαστικότερη Πολιτική απόφαση την οποία παίρνουν τα μέλη του.
Από εκεί ξεκινούν όλα και όλα από αυτό εξαρτώνται!
Η λεπτομερής καταγραφή των δυνατοτήτων και των αναγκών μιας κοινωνίας και των επιμέρους κομματιών της είναι η αρχή για τον γενικό σχεδιασμό ενός προγράμματος εξουσίας.
Η αποτυχία όλων των μέχρι τώρα συστημάτων που ακολούθησαν έναν κεντρικό σχεδιασμό της παραγωγής δείχνει το επόμενο στάδιο ενός τέτοιου σχεδίου και της εφαρμογής του: την αποκέντρωση της ίδιας της εξουσίας σε τοπικά κέντρα αποφάσεων που θα καταγράφουν τις ανάγκες και τις δυνατότητες αλλά και τις ελλείψεις που αντικειμενικά έχουν έτσι ώστε αυτές να αναπληρώνονται και να καλύπτονται.
Από την αναδιάρθρωση της παραγωγής, έτσι ώστε αυτή να εξυπηρετεί τις ανάγκες του συνόλου, προκύπτουν ένα-ένα και τα υπόλοιπα μέρη ενός ολοκληρωμένου σχεδίου:
1. Η αξιοποίηση του πλούτου και των πλουτοπαραγωγικών πηγών και πρώτων υλών αλλά και του ανθρώπινου δυναμικού μιας χώρας
2. Η αναδιάρθρωση των υπηρεσιών και των υποδομών της
3. Η ανασύνθεση ενός κράτους που θα ρυθμίζει και θα ελέγχει όχι προς όφελος μιας ελίτ ή και του ίδιου του κράτους και των γραφειοκρατικών δομών του αλλά προς όφελος του συνόλου και κάθε ανθρώπου χωριστά. Αρα ενός αποκεντρωμένου κράτους απόλυτα ελεγχόμενου από το σύνολο και όχι το αντίθετο. Και κυρίως ενός κράτους που δεν θα εμπλέκεται ως εργοδότης ή πελάτης στην παραγωγή. Ενός κράτους-«δούλου» και όχι ενός κράτους δούλων.
4. Κι επειδή το ανθρώπινο δυναμικό -οι υπάλληλοι- ενός κράτους, σε όλες τους τις εκφάνσεις, ΔΕΝ παράγουν, σε μία κοινωνία που έχει ως κέντρο της την παραγωγή και τις ανάγκες, αυτό θα πρέπει να έχει το ελάχιστο δυνατό μέγεθος αξιοποιώντας, π.χ., στο μέγιστο βαθμό τις τεχνολογίες.
5. Αυτή η ελαχιστοποίηση μη παραγωγικών -πολλές φορές παρασιτικών- δομών θα πρέπει να ελαχιστοποιηθεί παντού (π.χ. εκκλησία, στρατός κτλ).
6. Η σύνδεση της Παιδείας (και) με την παραγωγή και τις κοινωνικές και τοπικές ανάγκες έτσι ώστε να επιλύονται προβλήματα όπως αυτά που αντιμετωπίζουμε σήμερα με υπερ-παραγωγή π.χ. δικηγόρων, ιατρών, μηχανικών, …δημοσιογράφων σε δυσανάλογους αριθμούς οδηγώντας τους στην ανεργία ή τον παρασιτισμό. Ενα αποκεντρωμένο κράτος στο οποίο θα συμμετέχουν οι τοπικές κοινωνίες θα πρέπει και μπορεί να αποφασίζει πόσους δικηγόρους, γεωπόνους, παιδιάτρους, ηλεκτρολόγους χρειάζεται για να καλύψει τις ανάγκες του αλλά και για να μπορούν και οι ίδιοι να εξασφαλίζουν τους όρους της ζωής τους ως επαγγελματίες.
7. Η πλήρης αλλαγή του χρηματοπιστωτικού/τραπεζικού συστήματος. Οι τράπεζες θα πρέπει να είναι «στην υπηρεσία» της παραγωγής και των κοινωνικών αναγκών και όχι της μεγιστοποίησης του κέρδους και της «παραγωγής» χρηματοπιστωτικών προϊόντων. Τράπεζες-ταμιευτήρια για τους πολίτες και θησαυροφύλακες και επενδυτές του κοινωνικού πλούτου υπό τον έλεγχο της κοινωνίας σε κάθε τους κίνηση και συναλλαγή.
8. Την ανάπτυξη και ενίσχυση της επιχειρηματικότητας με δημιουργία κινήτρων με συγκεκριμένη κατεύθυνση που ΔΕΝ θα είναι μόνο φορολογικά. Π.χ.:
-Ενίσχυση νέων αγροτών και αγροτικών συνεταιρισμών, όχι με επιδοτήσεις και θαλασσοδάνεια αλλά με την εξασφάλιση χρήσης υποδομών και υπηρεσιών, με δωρεάν χρήση δημόσιας γης κτλ
-Ενίσχυση επιχειρηματιών και ομάδων επιχειρηματιών με αντικείμενο που θα αφορά τις ανάγκες τις κοινωνίας με καινοτομικό τρόπο.
-Επιτάχυνση διαδικασιών που αφορούν τη διοίκηση και τους ελέγχους.
-Ενίσχυση της αποκεντρωμένης απασχόλησης και της δουλειάς στο σπίτι
-Συμμετοχή τους στα κέντρα λήψης αποφάσεων
-Κίνητρα για την απόδοση μέρους των κερδών τους από τις δραστηριότητές τους πίσω στην κοινωνία.
9. Συνολική αλλαγή του ασφαλιστικού συστήματος με αποταμιευτικό-αυτοδιαχειριστικό χαρακτήρα όπου ο ασφαλισμένος θα έχει πλήρη έλεγχο και πρωτοβουλία στο κεφάλαιό του και στις απολαβές που θα έχει από αυτό.

Για όλα τα παραπάνω -αυτονόητα για ορισμένους- μπορούν να διαβαστούν σελίδες επί σελίδων και να γραφτούν άλλες τόσες…
Ολα τα παραπάνω μπορούν να γίνουν αντικείμενο ιδεολογικής κατεύθυνσης ή ακόμη και θεολογικού δόγματος. Κι έχει συμβεί αυτό! Και στην πράξη έχουν εμφανιστεί τα αντίθετα αποτελέσματα.
Ολα τα παραπάνω μπορούν να μοιάζουν εφικτά σε …μια άλλη ζωή!
Δεν είναι όμως!
Μπορούν να γίνουν σήμερα σχέδιο με συγκεκριμένες προτάσεις και αύριο -αύριο όμως!- πρόγραμμα εξουσίας…

Το κείμενο, εκ των πραγμάτων, δεν είναι ολοκληρωμένο.
Εχει πάμπολλα κενά…
Μια απόπειρα είναι, που θα συνεχιστεί…

Ελπίζω να γίνει αφορμή για διάλογο…

Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες: ,

Για ένα πρόγραμμα εξουσίας

Νοέμβριος 18, 2011 Σχολιάστε
Τι είναι ένα πρόγραμμα εξουσίας;
Συνηθισμένοι σε εξουσίες διαπλοκής και διαφθοράς μέσα σε ένα οικονομικό σύστημα γεμάτο στρεβλώσεις και δομικές ανακολουθίες που εξυπηρετεί κάποιες ελίτ, νομίζουμε ότι ένα πρόγραμμα εξουσίας είναι κάτι εξαιρετικά πολύπλοκο και δύσκολο τόσο στη διατύπωση όσο και στην υλοποίησή του.
Δεν είναι καθόλου έτσι.
Ενα πρόγραμμα εξουσίας είναι ένα πρόγραμμα ζωής που πρώτα από όλα λύνει τα προβλήματα επιβίωσης, περιφρουρεί τους στοιχειώδεις όρους και κινείται σε μια κατεύθυνση προόδου του ανθρώπινου πολιτισμού. Κατατείνει δηλαδή στην βελτίωση τόσο της ατομικής όσο και της συλλογικής ζωής των μελών ενός ευρύτερου συνόλου.
Κάθε τέτοιο πρόγραμμα/σχέδιο παραμένει αναλλοίωτο, στις βασικές του προϋποθέσεις, εδώ και χιλιάδες χρόνια κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, πολιτισμούς, συγκυρίες. Με πρώτη και βασική προϋπόθεση την Παραγωγή.
Παραγωγή αγαθών και κατ’ επέκταση υπηρεσιών, ιδεών, γνώσεων, τέτοιων που να εξασφαλίζουν, πρώτον, την κατά το δυνατόν αυτάρκεια του συνόλου σε τροφή με τη στενή ή ευρύτερη έννοια.
Το τι θα παράγει το σύνολο εξαρτάται από τις ανάγκες του, εξαρτάται από τη θέση του πάνω στον πλανήτη, από τις δυνατότητες της γης που καταλαμβάνει και από τις ιδιαίτερες συνθήκες, από το επίπεδο γνώσεων και δεξιοτήτων.
Απλά πράγματα. Οσο και να χτυπιέται η Ελβετία δεν θα αποκτήσει ποτέ ορυζώνες ούτε ιχθυοκαλλιέργειες. Οσο και να το ήθελε η Ρωσία δεν έχει ποτέ ζαχαροκάλαμα και μπανάνες.
Κι εδώ μπαίνει το θέμα του παγκόσμιου αλλά και του τοπικού καταμερισμού της παραγωγής με βάση τις δυνατότητες και όχι τις άνωθεν κατευθύνσεις. Τι χρειαζόμαστε, τι μπορούμε να παράγουμε, ποια είναι τα βασικά αγαθά που δεν μπορούμε να στερηθούμε, ποια η σχέση ποσότητας και ποιότητας, ποιες οι αναγκαίες και ικανές συνθήκες να παραχθούν όσα έχουμε ανάγκη;
Και τι έχουμε ανάγκη;
Εχουμε ανάγκη να τραφούμε…
Εχουμε ανάγκη να παραμένουμε υγιείς και να επιλύουμε προβλήματα υγείας…
Εχουμε ανάγκη να εκπαιδευτούμε τόσο για την εξασφάλιση της παραγωγής όσο και για την απελευθέρωση της δημιουργικότητάς μας…
Εχουμε ανάγκη να ζούμε αρμονικά σε ένα ισορροπημένο φυσικό περιβάλλον.
Εχουμε ανάγκη να εξασφαλίζουμε την μεταξύ μας ειρήνη, την ασφάλεια, τη συνεργασία, τη συλλογικότητα, την αλληλεγγύη με τα πιο αδύναμα μέλη του συνόλου.
Αν προσέξει κανείς θα δει ότι ΟΛΑ τα παραπάνω δεν ισχύουν στην εποχή μας και υπό τις παρούσες πολιτικές και οικονομικές συνθήκες. Κι αυτό διότι οι όροι παραγωγής δεν υπακούν σε καμιά από αυτές τις ανάγκες αλλά μόνο στην μεγιστοποίηση του χρηματοοικονομικού κέρδους και τη συσσώρευση κεφαλαίων, δηλαδή ισχύος από ένα μικρό, ελάχιστο κομμάτι του συνόλου το οποίο ελέγχει τόσο τους όρους όσο και τα μέσα παραγωγής.
Ολα αυτά -τα έχουν κάνει να- μοιάζουν μακρινά και αφηρημένα γιατί έτσι είναι ο μόνος τρόπος να ελέγχουν τις στρεβλώσεις που έχουν συνειδητά δημιουργήσει οι παγκόσμιες και οι τοπικές ελίτ.
Το τι και πως θα παράγει ένα σύνολο (μία κοινωνία, μία χώρα, μία ομάδα χωρών) είναι η πρώτη και ουσιαστικότερη Πολιτική απόφαση την οποία παίρνουν τα μέλη του.
Από εκεί ξεκινούν όλα και όλα από αυτό εξαρτώνται!
Η λεπτομερής καταγραφή των δυνατοτήτων και των αναγκών μιας κοινωνίας και των επιμέρους κομματιών της είναι η αρχή για τον γενικό σχεδιασμό ενός προγράμματος εξουσίας.
Η αποτυχία όλων των μέχρι τώρα συστημάτων που ακολούθησαν έναν κεντρικό σχεδιασμό της παραγωγής δείχνει το επόμενο στάδιο ενός τέτοιου σχεδίου και της εφαρμογής του: την αποκέντρωση της ίδιας της εξουσίας σε τοπικά κέντρα αποφάσεων που θα καταγράφουν τις ανάγκες και τις δυνατότητες αλλά και τις ελλείψεις που αντικειμενικά έχουν έτσι ώστε αυτές να αναπληρώνονται και να καλύπτονται.
Από την αναδιάρθρωση της παραγωγής, έτσι ώστε αυτή να εξυπηρετεί τις ανάγκες του συνόλου, προκύπτουν ένα-ένα και τα υπόλοιπα μέρη ενός ολοκληρωμένου σχεδίου:
1. Η αξιοποίηση του πλούτου και των πλουτοπαραγωγικών πηγών και πρώτων υλών αλλά και του ανθρώπινου δυναμικού μιας χώρας
2. Η αναδιάρθρωση των υπηρεσιών και των υποδομών της
3. Η ανασύνθεση ενός κράτους που θα ρυθμίζει και θα ελέγχει όχι προς όφελος μιας ελίτ ή και του ίδιου του κράτους και των γραφειοκρατικών δομών του αλλά προς όφελος του συνόλου και κάθε ανθρώπου χωριστά. Αρα ενός αποκεντρωμένου κράτους απόλυτα ελεγχόμενου από το σύνολο και όχι το αντίθετο. Και κυρίως ενός κράτους που δεν θα εμπλέκεται ως εργοδότης ή πελάτης στην παραγωγή. Ενός κράτους-«δούλου» και όχι ενός κράτους δούλων.
4. Κι επειδή το ανθρώπινο δυναμικό -οι υπάλληλοι- ενός κράτους, σε όλες τους τις εκφάνσεις, ΔΕΝ παράγουν, σε μία κοινωνία που έχει ως κέντρο της την παραγωγή και τις ανάγκες, αυτό θα πρέπει να έχει το ελάχιστο δυνατό μέγεθος αξιοποιώντας, π.χ., στο μέγιστο βαθμό τις τεχνολογίες.
5. Αυτή η ελαχιστοποίηση μη παραγωγικών -πολλές φορές παρασιτικών- δομών θα πρέπει να ελαχιστοποιηθεί παντού (π.χ. εκκλησία, στρατός κτλ).
6. Η σύνδεση της Παιδείας (και) με την παραγωγή και τις κοινωνικές και τοπικές ανάγκες έτσι ώστε να επιλύονται προβλήματα όπως αυτά που αντιμετωπίζουμε σήμερα με υπερ-παραγωγή π.χ. δικηγόρων, ιατρών, μηχανικών, …δημοσιογράφων σε δυσανάλογους αριθμούς οδηγώντας τους στην ανεργία ή τον παρασιτισμό. Ενα αποκεντρωμένο κράτος στο οποίο θα συμμετέχουν οι τοπικές κοινωνίες θα πρέπει και μπορεί να αποφασίζει πόσους δικηγόρους, γεωπόνους, παιδιάτρους, ηλεκτρολόγους χρειάζεται για να καλύψει τις ανάγκες του αλλά και για να μπορούν και οι ίδιοι να εξασφαλίζουν τους όρους της ζωής τους ως επαγγελματίες.
7. Η πλήρης αλλαγή του χρηματοπιστωτικού/τραπεζικού συστήματος. Οι τράπεζες θα πρέπει να είναι «στην υπηρεσία» της παραγωγής και των κοινωνικών αναγκών και όχι της μεγιστοποίησης του κέρδους και της «παραγωγής» χρηματοπιστωτικών προϊόντων. Τράπεζες-ταμιευτήρια για τους πολίτες και θησαυροφύλακες και επενδυτές του κοινωνικού πλούτου υπό τον έλεγχο της κοινωνίας σε κάθε τους κίνηση και συναλλαγή.
8. Την ανάπτυξη και ενίσχυση της επιχειρηματικότητας με δημιουργία κινήτρων με συγκεκριμένη κατεύθυνση που ΔΕΝ θα είναι μόνο φορολογικά. Π.χ.:
-Ενίσχυση νέων αγροτών και αγροτικών συνεταιρισμών, όχι με επιδοτήσεις και θαλασσοδάνεια αλλά με την εξασφάλιση χρήσης υποδομών και υπηρεσιών, με δωρεάν χρήση δημόσιας γης κτλ
-Ενίσχυση επιχειρηματιών και ομάδων επιχειρηματιών με αντικείμενο που θα αφορά τις ανάγκες τις κοινωνίας με καινοτομικό τρόπο.
-Επιτάχυνση διαδικασιών που αφορούν τη διοίκηση και τους ελέγχους.
-Ενίσχυση της αποκεντρωμένης απασχόλησης και της δουλειάς στο σπίτι
-Συμμετοχή τους στα κέντρα λήψης αποφάσεων
-Κίνητρα για την απόδοση μέρους των κερδών τους από τις δραστηριότητές τους πίσω στην κοινωνία.
9. Συνολική αλλαγή του ασφαλιστικού συστήματος με αποταμιευτικό-αυτοδιαχειριστικό χαρακτήρα όπου ο ασφαλισμένος θα έχει πλήρη έλεγχο και πρωτοβουλία στο κεφάλαιό του και στις απολαβές που θα έχει από αυτό.

Για όλα τα παραπάνω -αυτονόητα για ορισμένους- μπορούν να διαβαστούν σελίδες επί σελίδων και να γραφτούν άλλες τόσες…
Ολα τα παραπάνω μπορούν να γίνουν αντικείμενο ιδεολογικής κατεύθυνσης ή ακόμη και θεολογικού δόγματος. Κι έχει συμβεί αυτό! Και στην πράξη έχουν εμφανιστεί τα αντίθετα αποτελέσματα.
Ολα τα παραπάνω μπορούν να μοιάζουν εφικτά σε …μια άλλη ζωή!
Δεν είναι όμως!
Μπορούν να γίνουν σήμερα σχέδιο με συγκεκριμένες προτάσεις και αύριο -αύριο όμως!- πρόγραμμα εξουσίας…

Το κείμενο, εκ των πραγμάτων, δεν είναι ολοκληρωμένο.
Εχει πάμπολλα κενά…
Μια απόπειρα είναι, που θα συνεχιστεί…

Ελπίζω να γίνει αφορμή για διάλογο…

Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες: ,

Ρήξη; Η διέξοδος από την κρίση της Ευρωζώνης

Νοέμβριος 14, 2011 Σχολιάστε

Από το περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ (13/11/11)

Πρόκειται για την πρόσφατη (τρίτη) μελέτη των οικονομολόγων της Σχολής Ανατολικών και Αφρικανικών Μελετών…

 
Ρήξη; Η διέξοδος  από την κρίση της Ευρωζώνης
του Πανεπιστημίου του Λονδίνου με τίτλο: «Ρήξη; Η διέξοδος  από την κρίση της Ευρωζώνης». Οι συντελεστές της μελέτης που ανήκουν στην ομάδα Έρευνα για το Χρήμα και τον Χρηματοπιστωτικό Τομέα (Research on Money and Finance, RMF) του Πανεπιστημίου του Λονδίνου (SOAS) και συντονίζονται από τον καθ. Κώστα Λαπαβίτσα, τονίζουν μεταξύ άλλων:
Η κρίση της Ευρωζώνης είναι μέρος της παγκόσμιας αναταραχής που ξεκίνησε το 2007 ως αμερικάνικη κρίση στην αγορά ακινήτων, έγινε  παγκόσμια τραπεζική κρίση, μετατράπηκε σε παγκόσμια ύφεση, και ως εκ τούτου οδήγησε σε κρίση του δημόσιου χρέους. Στα   τέλη του 2011 υπάρχει ο κίνδυνος της επιστροφής σε μια τραπεζική κρίση στην Ευρώπη και αλλού. Στην καρδιά της αδυναμίας των Τραπεζών βρίσκεται το ιδιωτικό και το δημόσιο χρέος που συσσωρεύτηκε κατά την περίοδο της έντονης χρηματιστικοποίησης  τη δεκαετία του 2000.
Το ευρώ είναι μια μορφή διεθνούς αποθεματικού νομίσματος που δημιουργήθηκε από μια ομάδα ευρωπαϊκών κρατών για να εξασφαλίσει πλεονεκτήματα υπέρ των    Ευρωπαϊκών Τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων της .Το ευρώ επιχείρησε να γίνει ανταγωνιστικό έναντι του δολαρίου, αλλά χωρίς να έχει την υποστήριξη ενός αντίστοιχα ισχυρού ενιαίου κράτους. Το ευρώ έπαιξε ρόλο διαμεσολαβητή στην Ευρώπη ,στη διάρκεια της   παγκόσμιας κρίσης  που ξεκίνησε το 2007. Η Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ) δημιούργησε ένα τεχνητό διαχωρισμό μεταξύ κέντρου και  περιφέρειας και εισήγαγε  ανάμεσά τους , σχέσεις ιεραρχίας και διακρίσεων με αποτέλεσμα να αναδειχθεί  η Γερμανία ως η κύρια οικονομική δύναμη της Ευρωζώνης.
Η πολιτική της Ευρωζώνης για την αντιμετώπιση της κρίσης είναι  βαθύτατα νεοφιλελεύθερη: περικοπή των δημόσιων δαπανών, αύξηση των έμμεσων φόρων, μείωση των μισθών, περαιτέρω απελευθέρωση των αγορών και ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας. Οι εφαρμοζόμενες πολιτικές απειλούν να μετατοπίσουν την ισορροπία της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής εξουσίας υπέρ του κεφαλαίου και κατά της εργασίας σε όλη την Ευρώπη. Η λιτότητα είναι αντιφατική, διότι οδηγεί σε ύφεση με αποτέλεσμα να επιδεινώνεται το βάρος του χρέους και να τίθενται σε κίνδυνο οι τράπεζες και περαιτέρω  η ίδια η νομισματική ένωση. Αυτή η αντίφαση είναι συνδεδεμένη με τη  φύση της ΟΝΕ ως συμμαχία διαφορετικών κρατών με διαφορετικές ανταγωνιστικότητες. Ως αποτέλεσμα, η ΟΝΕ, σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα έντονο δίλημμα: είτε να δημιουργήσει κρατικούς μηχανισμούς που θα μπορούσαν να επιβάλλουν  πολιτικές αύξησης της ανταγωνιστικότητας στην  περιφέρεια ή να υποστεί  ρήξη.
Η εμμονή του διαχωρισμού μεταξύ πυρήνα και περιφέρειας, η απουσία αποτελεσματικών θεσμικών αλλαγών  για την ίδια την ΟΝΕ, οι πιέσεις για λιτότητα και η απειλή κατά των  τραπεζών  δημιουργούν δυσμενείς συνθήκες για τις περιφερειακές χώρες. Οι μελλοντικές προοπτικές είναι δυσοίωνες και περιλαμβάνουν χαμηλή ανάπτυξη, υψηλή ανεργία και επιδείνωση του βάρους του χρέους. Η ικανότητα των περιφερειακών χωρών να παραμείνουν εντός της ΟΝΕ είναι υπό αμφισβήτηση και η πιο πιθανή υποψήφια για την άμεση έξοδο είναι η Ελλάδα, η οποία προφανώς δεν είναι σε θέση, ούτε  να εξυπηρετήσει  το δημόσιο χρέος της ,ούτε πληροί  τις προϋποθέσεις των σχεδίων διάσωσης, κάνοντας αναπόφευκτη την αθέτηση πληρωμών. Ωστόσο, η αθέτηση πληρωμών υπό την ηγεσία των πιστωτών και εντός της ΟΝΕ (η λεγόμενη ομαλή αθέτηση πληρωμών ) δεν θα ήταν προς το συμφέρον της χώρας. Είναι πιθανόν να οδηγήσει σε απώλεια ελέγχου επί των εγχώριων τραπεζών, δεν θα άρει τη λιτότητα,  θα κρατήσει τη χώρα εντός της ανταγωνιστικού πεδίου  του ευρώ, και θα μπορούσε να οδηγήσει σε απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας καθώς η δημοσιονομική πολιτική θα τεθεί υπό τον ρητό έλεγχο των κρατών κέντρου. Η προοπτική μιας ενδεχόμενης εξόδου από την ΟΝΕ θα εξακολουθεί να υφίσταται.
Η αθέτηση πληρωμών πρέπει να γίνει με πρωτοβουλία του οφειλέτη, με κυρίαρχο και δημοκρατικό τρόπο  που θα οδηγήσει σε βαθιά διαγραφή του χρέους. Η αθέτηση πληρωμών υπό την καθοδήγηση του οφειλέτη θα επιταχύνει κατά πάσα πιθανότητα την έξοδο από την ΟΝΕ. Η εγκατάλειψη του ευρώ θα προσφέρει περισσότερες επιλογές για την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους δεδομένου ότι το κράτος θα μπορεί να μετατρέψει το σύνολο της οφειλής του στο νέο νόμισμα. Η  έξοδος θα δημιουργήσει ευρύτερο πεδίο για τη διάσωση των τραπεζών μέσω της εθνικοποίησης και της παροχής εγχώριας ρευστότητας από τη στιγμή που θα έχει αποκατασταθεί η  νομισματική πολιτική .Ωστόσο, η έξοδος θα δημιουργήσει νέα προβλήματα για τις τράπεζες καθώς  μέρος του ενεργητικού τους , θα παραμείνει σε ευρώ. Το αποτέλεσμα θα μπορούσε πιθανότατα να είναι η  συρρίκνωση των ελληνικών τραπεζών με  την πάροδο του χρόνου. Η  έξοδος, τέλος, θα διαταράξει τη  νομισματική κυκλοφορία και  θα προκαλέσει προβλήματα στο ξένο συνάλλαγμα, καθώς το νέο νόμισμα θα υποτιμηθεί. Παρ ‘όλα αυτά, η διατάραξη της νομισματικής κυκλοφορίας  δεν προβλέπεται να  είναι καθοριστική, ενώ η υποτίμηση θα δώσει  την ευκαιρία για  ταχύτατη ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας. Εν κατακλείδι, εάν η Ελλάδα κάνει αθέτησηπληρωμών , θα πρέπει να αποχωρήσει από την ΟΝΕ.
Η  κρίση της  Ευρωζώνης σηματοδοτεί το τέλος μιας περιόδου αυτοπεποίθησης για την  οικονομική και πολιτική ολοκλήρωση της Ευρώπης. Η ιδεολογία του  Ευρωπαϊσμού , που υπόσχονταν  αλληλεγγύη και ενότητα στους λαούς της Ευρώπης, είναι σε υποχώρηση καθώς το κέντρο έχει δαιμονοποιήσει την περιφέρεια κατά τη διάρκεια της κρίσης. Το  βάθος και η σοβαρότητα της κρίσης  προκάλεσαν έντονη κοινωνική αντίδραση κατά των μεγάλων τραπεζών και επιχειρήσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το αδιέξοδο στο  οποίο κατέληξε η ΟΝΕ εγείρει την πιθανότητα  πιο δραστήριας  οικονομικής και κοινωνικής παρέμβασης των εθνικών κρατών της Ευρώπης στο ορατό μέλλον.
Η μελέτη θα κυκλοφορήσει σύντομα και στα ελληνικά.


Οι δύο προηγούμενες μελέτες εκδόθηκαν αντίστοιχα την Άνοιξη και το Φθινόπωρο του 2010

1η  : 2010 KPIΣH EYPΩZΩNHΣ. ΦTΩXEIA TOY ΔYNATOY ΠTΩXEYΣH TOY AΔYNATOY
Εκδόσεις  ΝΟΒΟΛΙ

2η : Η ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗ ΛΙΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΘΕΤΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ
Εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ


Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες: , ,

Ρήξη; Η διέξοδος από την κρίση της Ευρωζώνης

Νοέμβριος 14, 2011 Σχολιάστε

Από το περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ (13/11/11)

Πρόκειται για την πρόσφατη (τρίτη) μελέτη των οικονομολόγων της Σχολής Ανατολικών και Αφρικανικών Μελετών…

 
Ρήξη; Η διέξοδος  από την κρίση της Ευρωζώνης
του Πανεπιστημίου του Λονδίνου με τίτλο: «Ρήξη; Η διέξοδος  από την κρίση της Ευρωζώνης». Οι συντελεστές της μελέτης που ανήκουν στην ομάδα Έρευνα για το Χρήμα και τον Χρηματοπιστωτικό Τομέα (Research on Money and Finance, RMF) του Πανεπιστημίου του Λονδίνου (SOAS) και συντονίζονται από τον καθ. Κώστα Λαπαβίτσα, τονίζουν μεταξύ άλλων:
Η κρίση της Ευρωζώνης είναι μέρος της παγκόσμιας αναταραχής που ξεκίνησε το 2007 ως αμερικάνικη κρίση στην αγορά ακινήτων, έγινε  παγκόσμια τραπεζική κρίση, μετατράπηκε σε παγκόσμια ύφεση, και ως εκ τούτου οδήγησε σε κρίση του δημόσιου χρέους. Στα   τέλη του 2011 υπάρχει ο κίνδυνος της επιστροφής σε μια τραπεζική κρίση στην Ευρώπη και αλλού. Στην καρδιά της αδυναμίας των Τραπεζών βρίσκεται το ιδιωτικό και το δημόσιο χρέος που συσσωρεύτηκε κατά την περίοδο της έντονης χρηματιστικοποίησης  τη δεκαετία του 2000.
Το ευρώ είναι μια μορφή διεθνούς αποθεματικού νομίσματος που δημιουργήθηκε από μια ομάδα ευρωπαϊκών κρατών για να εξασφαλίσει πλεονεκτήματα υπέρ των    Ευρωπαϊκών Τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων της .Το ευρώ επιχείρησε να γίνει ανταγωνιστικό έναντι του δολαρίου, αλλά χωρίς να έχει την υποστήριξη ενός αντίστοιχα ισχυρού ενιαίου κράτους. Το ευρώ έπαιξε ρόλο διαμεσολαβητή στην Ευρώπη ,στη διάρκεια της   παγκόσμιας κρίσης  που ξεκίνησε το 2007. Η Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ) δημιούργησε ένα τεχνητό διαχωρισμό μεταξύ κέντρου και  περιφέρειας και εισήγαγε  ανάμεσά τους , σχέσεις ιεραρχίας και διακρίσεων με αποτέλεσμα να αναδειχθεί  η Γερμανία ως η κύρια οικονομική δύναμη της Ευρωζώνης.
Η πολιτική της Ευρωζώνης για την αντιμετώπιση της κρίσης είναι  βαθύτατα νεοφιλελεύθερη: περικοπή των δημόσιων δαπανών, αύξηση των έμμεσων φόρων, μείωση των μισθών, περαιτέρω απελευθέρωση των αγορών και ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας. Οι εφαρμοζόμενες πολιτικές απειλούν να μετατοπίσουν την ισορροπία της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής εξουσίας υπέρ του κεφαλαίου και κατά της εργασίας σε όλη την Ευρώπη. Η λιτότητα είναι αντιφατική, διότι οδηγεί σε ύφεση με αποτέλεσμα να επιδεινώνεται το βάρος του χρέους και να τίθενται σε κίνδυνο οι τράπεζες και περαιτέρω  η ίδια η νομισματική ένωση. Αυτή η αντίφαση είναι συνδεδεμένη με τη  φύση της ΟΝΕ ως συμμαχία διαφορετικών κρατών με διαφορετικές ανταγωνιστικότητες. Ως αποτέλεσμα, η ΟΝΕ, σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα έντονο δίλημμα: είτε να δημιουργήσει κρατικούς μηχανισμούς που θα μπορούσαν να επιβάλλουν  πολιτικές αύξησης της ανταγωνιστικότητας στην  περιφέρεια ή να υποστεί  ρήξη.
Η εμμονή του διαχωρισμού μεταξύ πυρήνα και περιφέρειας, η απουσία αποτελεσματικών θεσμικών αλλαγών  για την ίδια την ΟΝΕ, οι πιέσεις για λιτότητα και η απειλή κατά των  τραπεζών  δημιουργούν δυσμενείς συνθήκες για τις περιφερειακές χώρες. Οι μελλοντικές προοπτικές είναι δυσοίωνες και περιλαμβάνουν χαμηλή ανάπτυξη, υψηλή ανεργία και επιδείνωση του βάρους του χρέους. Η ικανότητα των περιφερειακών χωρών να παραμείνουν εντός της ΟΝΕ είναι υπό αμφισβήτηση και η πιο πιθανή υποψήφια για την άμεση έξοδο είναι η Ελλάδα, η οποία προφανώς δεν είναι σε θέση, ούτε  να εξυπηρετήσει  το δημόσιο χρέος της ,ούτε πληροί  τις προϋποθέσεις των σχεδίων διάσωσης, κάνοντας αναπόφευκτη την αθέτηση πληρωμών. Ωστόσο, η αθέτηση πληρωμών υπό την ηγεσία των πιστωτών και εντός της ΟΝΕ (η λεγόμενη ομαλή αθέτηση πληρωμών ) δεν θα ήταν προς το συμφέρον της χώρας. Είναι πιθανόν να οδηγήσει σε απώλεια ελέγχου επί των εγχώριων τραπεζών, δεν θα άρει τη λιτότητα,  θα κρατήσει τη χώρα εντός της ανταγωνιστικού πεδίου  του ευρώ, και θα μπορούσε να οδηγήσει σε απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας καθώς η δημοσιονομική πολιτική θα τεθεί υπό τον ρητό έλεγχο των κρατών κέντρου. Η προοπτική μιας ενδεχόμενης εξόδου από την ΟΝΕ θα εξακολουθεί να υφίσταται.
Η αθέτηση πληρωμών πρέπει να γίνει με πρωτοβουλία του οφειλέτη, με κυρίαρχο και δημοκρατικό τρόπο  που θα οδηγήσει σε βαθιά διαγραφή του χρέους. Η αθέτηση πληρωμών υπό την καθοδήγηση του οφειλέτη θα επιταχύνει κατά πάσα πιθανότητα την έξοδο από την ΟΝΕ. Η εγκατάλειψη του ευρώ θα προσφέρει περισσότερες επιλογές για την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους δεδομένου ότι το κράτος θα μπορεί να μετατρέψει το σύνολο της οφειλής του στο νέο νόμισμα. Η  έξοδος θα δημιουργήσει ευρύτερο πεδίο για τη διάσωση των τραπεζών μέσω της εθνικοποίησης και της παροχής εγχώριας ρευστότητας από τη στιγμή που θα έχει αποκατασταθεί η  νομισματική πολιτική .Ωστόσο, η έξοδος θα δημιουργήσει νέα προβλήματα για τις τράπεζες καθώς  μέρος του ενεργητικού τους , θα παραμείνει σε ευρώ. Το αποτέλεσμα θα μπορούσε πιθανότατα να είναι η  συρρίκνωση των ελληνικών τραπεζών με  την πάροδο του χρόνου. Η  έξοδος, τέλος, θα διαταράξει τη  νομισματική κυκλοφορία και  θα προκαλέσει προβλήματα στο ξένο συνάλλαγμα, καθώς το νέο νόμισμα θα υποτιμηθεί. Παρ ‘όλα αυτά, η διατάραξη της νομισματικής κυκλοφορίας  δεν προβλέπεται να  είναι καθοριστική, ενώ η υποτίμηση θα δώσει  την ευκαιρία για  ταχύτατη ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας. Εν κατακλείδι, εάν η Ελλάδα κάνει αθέτησηπληρωμών , θα πρέπει να αποχωρήσει από την ΟΝΕ.
Η  κρίση της  Ευρωζώνης σηματοδοτεί το τέλος μιας περιόδου αυτοπεποίθησης για την  οικονομική και πολιτική ολοκλήρωση της Ευρώπης. Η ιδεολογία του  Ευρωπαϊσμού , που υπόσχονταν  αλληλεγγύη και ενότητα στους λαούς της Ευρώπης, είναι σε υποχώρηση καθώς το κέντρο έχει δαιμονοποιήσει την περιφέρεια κατά τη διάρκεια της κρίσης. Το  βάθος και η σοβαρότητα της κρίσης  προκάλεσαν έντονη κοινωνική αντίδραση κατά των μεγάλων τραπεζών και επιχειρήσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το αδιέξοδο στο  οποίο κατέληξε η ΟΝΕ εγείρει την πιθανότητα  πιο δραστήριας  οικονομικής και κοινωνικής παρέμβασης των εθνικών κρατών της Ευρώπης στο ορατό μέλλον.
Η μελέτη θα κυκλοφορήσει σύντομα και στα ελληνικά.


Οι δύο προηγούμενες μελέτες εκδόθηκαν αντίστοιχα την Άνοιξη και το Φθινόπωρο του 2010

1η  : 2010 KPIΣH EYPΩZΩNHΣ. ΦTΩXEIA TOY ΔYNATOY ΠTΩXEYΣH TOY AΔYNATOY
Εκδόσεις  ΝΟΒΟΛΙ

2η : Η ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗ ΛΙΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΘΕΤΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ
Εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ


Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες: , ,

Occupy London protest swells

Νοέμβριος 9, 2011 Σχολιάστε

1) Hundreds of people attended the Occupy LSX rally in front of St Paul’s Cathedral on November 5, 2011 [Mariagrazia Petito Di Leo/Al Jazeera]
2) Protesters marched from St Paul’s Cathedral to Trafalgar Square [Mariagrazia Petito Di Leo/Al Jazeera]
3) ‘Guy Fawkes’ masks appeared on the streets, celebrating both the anniversary of ‘the gunpowder plot’ and the ‘anonymous’ movement [Mariagrazia Petito Di Leo/Al Jazeera]

4) Veteran activist and former Campaign for Nuclear Disarmament chair Bruce Kent campaigned on the steps of St Paul’s Cathedral [Mariagrazia Petito Di Leo/Al Jazeera]
5) Hundreds of frustrated Londoners marched in the demonstration against perceived corporate greed [Mariagrazia Petito Di Leo/Al Jazeera]
6) A giant Monopoly board in front of St Paul’s Cathedral was reportedly a gift from famed street artist Banksy [Mariagrazia Petito Di Leo/Al Jazeera]
7) More than 200 activists have taken over the churchyard in front of the cathedral, riding on the wave of the Occupy Wall Street protests [Mariagrazia Petito Di Leo/Al Jazeera]
8) Protesters gathered, despite the inclement British weather, in front of St Paul’s Cathedral [Mariagrazia Petito Di Leo/Al Jazeera]
9) Demonstrators protested against the social inequality they believe to be caused by the accumulation of wealth by the very few [Mariagrazia Petito Di Leo/Al Jazeera]
10) Protesters swarmed through London’s streets, normally packed with tourists visiting luxury brand stores [Mariagrazia Petito Di Leo/Al Jazeera]
11) The protest has been dubbed ‘Occupy LSX’ – for the London Stock Exchange, housed next to St Paul’s Cathedral [Mariagrazia Petito Di Leo/Al Jazeera]
12) Much as their attempt to shut down the Stock Exchange was thwarted, protesters were also prevented from reaching parliament [Mariagrazia Petito Di Leo/Al Jazeera]
Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες: , ,

GLOBAL DEBT CRISIS – The Story is Here

Αύγουστος 8, 2011 Σχολιάστε
Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες: , , ,

GLOBAL DEBT CRISIS – The Story is Here

Αύγουστος 8, 2011 Σχολιάστε
Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες: , , ,