Archive

Posts Tagged ‘ΜΜΕ’

Η Διαπλοκή με τους Εκδότες γιγαντώνεται

Οκτώβριος 11, 2014 Σχολιάστε
από το Κόκκινο 105,5
Την πλήρη ισοπέδωση των κανόνων ισότητας και πολυφωνίας αλλά και εργασιακής προστασίας στον κλάδο των ΜΜΕ φέρνει τροπολογία που κατατέθηκε νύχτα στη Βουλή. Την πίτα ολάκερη, το σκύλο χορτάτο και τον εργάτη στον πάτο. Σε αυτή την παράφραση της γνωστής παροιμίας θα μπορούσε να συνοψίσει κάποιος την τροπολογία με την οποία η κυβέρνηση παραδίδει γη και ύδωρ στους μεγαλοεργολάβους και εφοπλιστές της ενημέρωσης.
Σε ένα κείμενο 22 σελίδων περιλαμβάνεται, το τέλος των σωματείων τύπου, το τέλος της ασφαλιστικής αυτονομίας του δημοσιογραφικού κλάδου, το τέλος και της τελευταίας, υποτυπώδους, εργασιακής προστασίας και φυσικά η κατάργηση κάθε περιορισμού που εμπόδιζε μέχρι σήμερα τη δημιουργία μιντιακών ολιγοπωλίων και μονοπωλίων.
Ας ξεκινήσουμε από το τελευταίο. Δεν φτάνει που μια χούφτα επιχειρηματίες ελέγχουν σχεδόν απόλυτα την ενημέρωση σε αυτό τον τόπο, τώρα πλέον τους δίνεται η δυνατότητα να επεκτείνουν την κυριαρχία τους όπου, ακόμα, δεν είχαν καταφέρει να πατήσουν πόδι. Με την τροπολογία αυτή καταργούνται ΟΛΕΣ μα ΟΛΕΣ οι διατάξεις που έθεταν ένα κάποιο πλαίσιο περιορισμών ενάντια στα ολιγοπώλια και μονοπώλια στο χώρο των ΜΜΕ. Μέσα σε 4 σελίδες αίρεται κάθε απαγόρευση για την υπερσυγκέντρωση επιχειρήσεων τύπου στα χέρια λίγων ή ενός. Δεν έχει παρά να ανατρέξει κανείς στις σελίδες 13 έως 17 για να διαπιστώσει πιο ασφυκτικό πλαίσιο απολύτου ελεγχόμενης ενημέρωσης θα επιβληθεί από τους μεγαλοκαρχαρίες των μιντια όταν ψηφιστεί αυτή η τροπολογία. Οι διατάξεις σε αυτές τις 4 σελίδες είτε καταργούνται, είτε τροποποιούνται προς διευκόλυνση των μεγαλοεπιχειρηματιών των ΜΜΕ
Δεν έφτανε όμως, όπως φαίνεται η κατάργηση όλων των παραπάνω απαγορευτικών διατάξεων αλλά κρίθηκε ήταν απαραίτητο να θεσμοθετηθεί επακριβώς το νέο τοπίο. Έτσι λοιπόν η παρακάτω διάταξη ανοίγει το δρόμο για τη δημιουργία ακριβώς αυτών των μονοπωλιακών κολοσσών που επιθυμούν διακαώς τα αφεντικά της ενημέρωσης. Στην παράγραφο 1 του άρθρου 2 διαβάζουμε,
«Κατ’ εξαίρεση επιτρέπονται συμπράξεις μεταξύ επιχειρήσεων ηλεκτρονικών μέσων (ενημερωτικών και μη) της αυτής μορφής (τηλεόραση ή ραδιόφωνο) που συμβάλουν στη μείωση του κόστους λειτουργίας των συμπραττουσών επιχειρήσεων και στην πραγματοποίηση οικονομιών κλίμακας, ιδίως μέσω της από κοινού αξιοποίησης οικονομικών πόρων, τεχνολογικών μέσων, μέσων παραγωγής και τεχνολογικού εξοπλισμού ή σχετικά με τη διαχείριση, παραγωγή, εκμετάλλευση ή διανομή προγραμμάτων ή περιεχομένου, τη συλλογή, διανομή και πρακτόρευση υλικού επικαιρότητας ή για την πρακτόρευση διαφημιστικού χώρου ή χρόνου για περισσότερα του ενός Μέσα εφόσον δεν έχουν αντικείμενο ή αποτέλεσμα την παρεμπόδιση, τον περιορισμό ή τη νόθευση του ελεύθερου ανταγωνισμού.»
Και κάπου εδώ ξεκινάει και το ξήλωμα και των τελευταίων προστατευτικών εργασιακών ρυθμίσεων. Έτσι λοιπόν σύμφωνα με την παράγραφο 4 του άρθρου 2,
«Στο πλαίσιο της κοινής διεύθυνσης τηλεοπτικοί ή ραδιοφωνικοί σταθμοί που βρίσκονται κάτω από κοινό έλεγχο θα μπορούν: να χρησιμοποιούν από κοινού ή να ανταλλάσσουν πόρους όπως, διευθυντικά στελέχη και απασχολούμενο δυναμικό, εξοπλισμό, τεχνικές και άλλες διευκολύνσεις».
Πρόκειται για θεσμοθέτηση των συνθηκών γαλέρας που επικρατούν ήδη στη συντριπτική πλειοψηφία των «μαγαζιών» του κλάδου, πλέον και με τη βούλα του κράτους.
Δεν έφταναν λοιπόν οι χιλιάδες άνεργοι, οι στρατιές απλήρωτων, κακοπληρωμένων, με κατάπτυστες ατομικές συμβάσεις, με ελαστική ή εκ περιτροπής εργασία, και οι μυριάδες αόρατων ανασφάλιστων, τώρα φτιάχνεται και μια νέα κατηγορία , οι Μεταφερόμενοι, οι οποίοι θα μετακινούνται από μέσο σε μέσο σύμφωνα με τις βουλές του εργοδότη.
Βέβαια έχει προηγηθεί εδώ και καιρό το μόρφωμα της Δ.Τ – ΝΕΡΙΤ το οποίο καθιέρωσε με τον πλέον απροκάλυπτο τρόπο την πρακτική των ενοικιαζόμενων εργαζόμενων που άνοιξε το δρόμο για όσα αντεργατικά προβλέπονται σε αυτή την τροπολογία.
Η παραπάνω ρύθμιση παντρεύεται αρμονικά με τη διάταξη η οποία παρέχει τη δυνατότητα συνυπολογισμού του ελάχιστου αριθμού εργαζομένων που πρέπει να έχει κάθε μέσο, βάση του συνολικού αριθμού των εργαζομένων που απασχολούνται σε ολόκληρο τον όμιλο. Με αυτό τον τρόπο καταργείται στην πράξη η δικλείδα που προέβλεπε την ύπαρξη ελάχιστου αριθμού εργαζομένων ανα μέσο προκειμένου το μέσο αυτό να συνεχίσει να λειτουργεί. Αυτό γίνεται, όπως αναφέρεται στην τροπολογία προκειμένου να «πραγματοποιούνται οικονομίες κλίμακας», δηλαδή κι άλλες μειώσεις μισθών, κι άλλες απολύσεις.
Οι δυο αυτές ρυθμίσεις έχουν και ένα άλλο στόχο, το ταμείο ασφάλισης και παροχής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης των δημοσιογράφων (ΤΣΠΕΑΘ). Οι δημοσιογράφοι στα «παραδοσιακά» μέσα (εφημερίδες, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις) ασφαλίζονται στο αυτοδιοικούμενο ταμείο τους το οποίο χρηματοδοτείται από τις κρατήσεις στο μισθό τους και το λεγόμενο αγγελιόσημο, μια επιβάρυνση δηλαδή 20% επί της διαφημιστικής δαπάνης.
Πρόκειται ουσιαστικά για ένα «φόρο» επί της δυνητικής κερδοφορίας των επιχειρήσεων. Μια επιχείρηση επιλέγει να διαφημιστεί προκειμένου να αυξήσει το μερίδιο της στην αγορά, τις πωλήσεις της και εν τέλει τα κέρδη της, το αγγελιόσημο επιβάρυνε αυτή ακριβώς την επιχειρηματική δραστηριότητα χωρίς η επιβέρυνση να μετακυλύετε στον καταναλωτή μιας και η διαφήμιση είναι μια πάγια δραστηριότητα των επιχειρήσεων σε ένα πλήρως απελευθερωμένο περιβάλλον.
Στα νέα μέσα όμως (blogs, sites κλπ) η ασφάλιση των εργαζομένων, όπου υπάρχει είναι στο ΙΚΑ (λιγότερες κρατήσεις για τους εργοδότες δηλαδή). Με τις παραπάνω ρυθμίσεις ένας επιχειρηματίας θα μπορεί να μεταφέρει κατά το δοκούν τους εργαζόμενους του από τα παραδοσιακά μέσα στα νέα (από την εφημερίδα στο site) μεταβάλλοντας άρδην την εργασιακή του συνθήκη. Σε λίγο καιρό δεν θα αποτελεί παράδοξο να υπάρχουν εφημερίδες χωρίς ούτε έναν εργαζόμενο στο μητρώο τους μιας και όλοι θα είναι χρεωμένοι στο site του ομίλου.
Αλλά αυτό δεν είναι το μόνο πλήγμα που δέχεται το Ταμείο Ασφάλισης (ΤΣΠΕΑΘ). Η χαριστική βολή έρχεται από μια ρύθμιση που είναι ο ορισμός της εισφοροαποφυγής.
Καθιερώνεται η χρέωση του αγγελιοσήμου επί του τιμολογίου (που θα κόβει η κάθε επιχείρηση στο διαφημιζόμενο για τη διαφημιστική του δαπάνη) και όχι επι του τιμοκαταλόγου χρέωσης διαφημιστικού χρόνου.
Η χρέωση επί του τιμοκαταλόγου σημαίνει ότι ο διαφημιζόμενος πλήρωνει υποχρεωτικά το 20% επί της τιμής που υπήρχε στον κατάλογο διαφημιστικής χρέωσης του Μέσου. Π.χ Αν ο σταθμός χρεώνει 1000 ευρώ το λεπτό διαφήμισης τότε ο διαφημιζόμενος ξεκινούσε υποχρεωτικά με μια χρέωση 200 ευρώ (20% αγγελιοσημο επί της τιμής καταλόγου). Όση έκπτωση και να του έκανε ο σταθμός τα 200 ευρώ ήταν κάτι σαν πάγιο που έπρεπε να καταβληθούν στα ασφαλιστικά ταμεία.
Τώρα θα χρεώνεται 20% επί της τιμής που θα αναγράφεται στο τιμολόγιο. Έτσι ο ιδιοκτήτης του μέσου θα μπορεί να περνάει τα 800 ευρώ από τα 1000 ευρώ στο site του ομίλου του, όπου η διαφήμιση δεν επιβαρύνεται από τη χρέωση του 20%, και τα 200 ευρώ στο σταθμό. Η χρέωση του 20% θα γίνεται επί των 200 ευρώ και που σημαίνει ουσιαστικά κατάρρευση των πόρων για τα ασφαλιστικά ταμεία.
Επίσης, με αυτό τον τρόπο θεσμοθετείται μια ακόμη φοροαπαλλαγή για τους ιδιοκτήτες οι οποίοι απολαμβάνουν παρόμοια φορολογικά προνόμια και για τις υπόλοιπες επιχειρηματικές τους δραστηριότητες (εφοπλιστικές, κατασκευαστικές κλπ).
Η νομοθετική αυτή ρύθμιση των 22 σελίδων έρχεται αναγάγει σε θεσμό, με τις ευλογίες της κυβέρνησης, την παντοκρατορία των μιντιαρχών και να επιβάλλει ένα καθεστώς Μπερλουσκονισμού αλα ελληνικά.
Φαίνεται μάλιστα πως η κυβέρνηση καίγονταν τόσο πολύ να περάσει τις ρυθμίσεις αυτές και μάλιστα άμεσα που το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους παραδέχεται ότι ήταν αδύνατο να ολοκληρώσει τη μελέτη οικονομικών επιπτώσεων η οποία είναι απαραίτητο να συνοδεύει κάθε νομοθετική ρύθμιση που έρχεται στη Βουλή. Ιδού η σχετική, αποκαλυπτική, αναφορά,
«Τα ασφυκτικά χρονικά περιθώρια εντός των οποίων ζητήθηκε η σύνταξη της έκθεσης δεν επέτρεψαν την ολοκληρωμένη επεξεργασία της τροπολογίας και της εκτίμησης των οικονομικών αποτελεσμάτων»
Δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς πως με τις ρυθμίσεις αυτές έρχεται το τέλος του δημοσιογραφικού και εν γένει του κλάδου της ενημέρωσης, όπως αυτός είχε διαμορφωθεί τις τελευταίες, πολλές δεκαετίες. Δημιουργείται ένα νέο τοπίο στο οποίο τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο θα έχουν μόνο οι ολιγάρχες των μίντια.
Η πρόκληση για τα σωματεία και τους εργαζόμενους του κλάδου είναι τεράστια και είναι άμεση. Το δόγμα «όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει», που εκφράστηκε από τα πρωθυπουργικά χείλη βρίσκει ήδη εφαρμογή σε ένα κλάδο που η προσαρμογή στη μνημονιακή πραγματικότητα έχει ήδη προκαλέσει σχεδόν ακατάσχετη «αιμορραγία».

"E;"

Ιουλίου 23, 2012 Σχολιάστε

 
του Σπύρου Δερβενιώτη
 
Kαιρό τώρα ήθελα να γράψω για την “Ελευθεροτυπία”, τώρα είναι μια good as any ευκαιρία, που η απληρωσιά των εργαζομένων έχει σβήσει ήδη ένα κεράκι και πάει τσίφ για το πρώτο δοντάκι και περπάτημα.
Η εξέλιξη (θέλετε ή κατάντια;) η κατάντια της ιστορίας της “Ελευθεροτυπίας” πραγματικά θα διδάσκεται στο μέλλον σαν παράδειγμα προς αποφυγήν για μελλοντικές διεκδικήσεις απεργών. Η ενότητα, αυτό το βασικό συστατικό, πετάχτηκε απ’ το παράθυρο γρηγορότερα κι από Διευθυντή-που-είχε-άχτι-η-Μάνια.
Κι απο κεί και πέρα άρχισε ο σουρεαλισμός κι οι τραγικές ειρωνείες: η “μόνη Αντιμνημονιακή Φωνή” αφέθηκε να βιώσει εντός της το ελεεινότερο Μνημόνιο. Δημοσιογράφοι-γατόνια της πιάτσας έπεσαν σε κάθε λάκο και πάτησαν κάθε μπανανόφλουδα, όσο φανερή και φωσφορίζουσα κι αν ήταν, που έστρωνε η ιδιοκτησία. Ιδιοκτησιοφίλ εκδόσεις βαφτίστηκαν απεργιακές, και απεργιακές βαφτίστηκαν διασπαστικές. Υποσύνολα δημοσιογράφων με συμμετοχές σε νέα εκδοτικά εγχειρήματα, σκυλόβριζαν άλλα υποσύνολα δημοσιογράφων με συμμετοχές σε νέα εκδοτικά εγχειρήματα, γι αυτόν ακριβώς το λόγο, και αμφότεροι να κατηγορούν αμφότερους για καπηλεία της σύνολης “Ε” ! Ο κατάλογος δεν έχει τέλος, και τα λόγια και οι κατηγορίες που ανταλλάχθηκαν, δεν τα εύχεσαι ούτε στον εχθρό σου.
Σ’ αυτό το πίσσα σκοτάδι και το αυτοξεβράκωμα, τι πρέπει να ευχηθεί κανείς; Να ζήσει η “Ε”, αγορασμένη πλέον απο κάποιον μεγαλοεπιχερηματία ή οπλέμπορα, σκιά του παλιού εαυτού της, ή να σβήσει (αν)αξιοπρεπώς πριν η παρωδία της “εφημερίδας των συντακτών” (ανέκδοτο που κρύωσε ήδη απ’ το 75) καταλήξει νούμερο σε επιθεώρηση;
Ψευδοδίλημμα, και ψευδοδίλημμα στο οποίο ειδικά οι δημοσιογράφοι που μας κάνανε να αγαπησουμε την “Ε” δεν πρέπει να πέφτουν, ούτε να μας ρίχνουν.
Λείπει απ’ τα περίπτερα η “μόνη Αντιμνημονιακή Φωνή”; Λείπει. Έχουμε πλέον μια μονοφαγία στα μανταλάκια; έχουμε. Η λύση δεν είναι να επιβιώσει απλά η “Ε”, όποια “Ε” αρκεί να έχει “το όνομα και την ιστορία”.
Η λύση είναι κι όλοι οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι, σε όλα τα υπόλοιπα έντυπα, να φυτρώσουν μπαλάκια και να διεκδικήσουν το θάρρος της γνώμης τους-και της υπογραφής τους. Ναι, ξέρω, “οι καιροί είναι δύσκολοι, οι αρχισυντάκτες κέρβεροι, οι ιδιοκτήτες έχουν γραμμή και συμφέροντα, το κρασί είναι παλιό και το χαβιάρι μαύρο”. Αλλά αν δεν μπορείς να αντιπαλέψεις όλα αυτά, είσαι σε λάθος επάγγελμα, και χρήσιμος σε κανέναν (πλην της τσέπης σου).  Αν θέλεις να λέγεσαι δημοσιογράφος, το μόνο σου καθήκον είναι “να ξεσκεπάζεις κάτι που κάποιος κερατάς θέλει να κρατήσει κρυφό”. Ο,τι άλλο λέγεται απλά “επικοινωνία” και “δημόσιες σχέσεις”-κι αυτό στις καλύτερες περιπτώσεις.
Η “Ενωση” αυτή τη μάχη έπρεπε να δίνει πρωτίστως, κάθε μέρα, χρόνια τώρα, όχι να τρέχει να σώσει μισθούς και θέσεις όταν πλέον το άχρηστο και βλαβερό όπως έχει καταντήσει προϊόν έγινε  και ασύμφορο γι αυτούς που βόλευε. Όχι για να κυνηγάει απλώς το Μανδραβέλη επειδή διατύπωσε μια γνώμη σύμφωνη με την όποια ιδεολογία του.
“Ελευθεροτυπίες” παντού. Εφημερίδες των Συντακτών παντού. Αλλιώς είσαι σε λάθος επάγγελμα, Κλαρκ Κέντ μου, και δεν θα λείψεις σε κανέναν, όλο και κάτι άλλο θα βρεί ο κόσμος  για να στρώσει στο πάτωμα οταν βάψει τους τοίχους.

"Για μια Κοινωνική Επιχείρηση Εργαζομένων Ελευθεροτυπίας"

Ιουλίου 23, 2012 Σχολιάστε
Σήμερα, 21 Ιουλίου, η Ελευθεροτυπία θα γιόρταζε τα 37 της χρόνια. Ομως, η δεύτερη μεγαλύτερη εφημερίδα της Ελλάδας και το enet.gr, που βρισκόταν στην κορυφή των ειδησεογραφικών σάιτ, δεν λειτουργούν από τις 22 Δεκεμβρίου 2011. Η ιδιοκτησία σταμάτησε να καταβάλει δεδουλευμένα, οι εργαζόμενοι προχώρησαν σε απεργίες, επισχέσεις, καταγγελίες ατομικών συμβάσεων εργασίας. 

Μπορούμε να μείνουμε σε αυτά, περιμένοντας την Χ.Κ. Τεγόπουλος επ’ αόριστον, περιμένοντας να εμφανιστεί ο από μηχανής θεός, δηλαδή κάποιος νέος επενδυτής που θα σώσει την εφημερίδα, περιμένοντας πτώχευση ή ειδική εκκαθάριση ή ό,τι άλλο. Περιμένοντας δηλαδή πρωτοβουλίες άλλων. 

Και μέχρι οι “άλλοι” να κινηθούν, αν κινηθούν, θα γράφουμε μέρες επίσχεσης ή ανεργίας και θα αγωνιούμε κάθε μέρα αν θα έχουμε ψωμί στο τραπέζι. Την ίδια ώρα που η δουλειά μας, η ανεξάρτητη δημοσιογραφία, θα ήταν χρήσιμη τόσο σε εμάς όσο και στη χώρα που στενάζει από το βάρος της πρωτοφανούς κρίσης. 

Τι συμβαίνει στο χώρο του Τύπου το γνωρίζουμε. Η κρίση τον έχει χτυπήσει διπλά. Από τη μία απολύσεις και μειώσεις μισθών και από την άλλη αναξιοπιστία και εξάρτηση από συμφέροντα. Φτάσαμε στο σημείο σημαντικές ειδήσεις να αποσιωπούνται εντελώς για να μη θιγούν συγκεκριμένα πρόσωπα ή εταιρείες. 

Ομως, η επιτυχία των έξι απεργιακών μας φύλλων, δείχνει ότι οι αναγνώστες μας είναι εδώ και μας περιμένουν. Ακόμη, μας περιμένουν νέοι αναγνώστες που έχουν βαρεθεί να προσπαθούν να κατανοήσουν κάθε είδηση προσθέτοντας ή αφαιρώντας το συμφέρον του κάθε ιδιοκτήτη ΜΜΕ. Μπορούμε να κάνουμε κάτι; 

Μπορούμε! Να δημιουργήσουμε τα δικά μας (πληθυντικός αισιοδοξίας) ΜΜΕ. Το όχημα για να το κάνουμε είναι μια Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση. Μια κανονική επιχείρηση δηλαδή, που στηρίζεται στους κανόνες της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας.

Θα χρειάζονταν πολλές παράγραφοι για να εξηγήσω εδώ τι είναι Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία. Σχηματικά θα λέγαμε ότι δεν είναι ούτε Ιδιωτική ούτε Κρατική. Δηλαδή δεν βασίζεται ούτε στην ακολουθία Ιδιώτης – Κεφάλαιο – Κέρδος ούτε στην ακολουθία Κράτος – Δημόσια Εσοδα – Κοινωνικό Αποτέλεσμα.

Οι επιχειρήσεις της Κοινωνικής Οικονομίας στην Ευρώπη απασχολούν σήμερα 11 εκατομμύρια εργαζόμενους και απλώνονται σε όλες τις παραγωγικές διαδικασίες, από τους αγροτουριστικούς συνεταιρισμούς των χωριών έως τις μονάδες παραγωγής ενέργειας της Δανίας και την Ηθική Τράπεζα της Ιταλίας. Τα παραδείγματα είναι χιλιάδες. Μπορείτε να βρείτε πολλές πληροφορίες στο Διαδίκτυο κάτω από τον όρο “Social Enterprise”.

Στην Ελλάδα συνήθως ακούμε “συνεταιρισμός” και σκεφτόμαστε αγροτικούς συνεταιρισμούς ή τις εταιρείες λαϊκής βάσης ή περίεργα σχήματα που ξεκινούν ως ΕΠΕ και βασίζονται στην καλή πίστη των συνεταίρων. Λίγοι γνωρίζουν ότι υπάρχει νομικό πλαίσιο για νέου είδους συνεταιρισμούς που λέγονται Κοινωνικές Επιχειρήσεις.

Μια “ιδανική” αλλά όχι αναγκαία συνθήκη για τη δημιουργία Κοινωνικής Επιχείρησης είναι εκεί που το κεφάλαιο δεν επενδύει αλλά η εργασία μπορεί να το αντικαταστήσει. Είναι η περίπτωση της Ελλάδας και πιο πολύ των ελληνικών ΜΜΕ. Το βλέπουμε και στην Ελευθεροτυπία. Χωρίς την κρίση θα ήταν πολύ ευκολότερο να εμφανιστεί επενδυτής.

Οι επιχειρήσεις Τύπου βασίζονται στην εργασία και όχι στο κεφάλαιο. Είναι η δική μας δουλειά που τις δημιουργεί και τις στηρίζει. Οσο για την αξιοπιστία, που αποτελεί την κυρίως “προίκα” μιας επιχείρησης Τύπου, είναι φανερό ότι μια δημοκρατική συλλογική προσπάθεια διαθέτει πολύ περισσότερη από τον όποιον ιδιώτη μεγαλομέτοχο.

Μια Κοινωνική Επιχείρηση όπως αυτή των εργαζομένων της Ελευθεροτυπίας δημιουργείται με την αρχή: “Ενας άνθρωπος, μία ψήφος”. Δηλαδή κάθε μέλος του συνεταιρισμού, ανεξάρτητα από το ύψος της οικονομικής συμμετοχής του έχει μία μόνο ψήφο στις γενικές συνελεύσεις που είναι το ανώτερο όργανο του συνεταιρισμού. Οι θέσεις στη διοίκηση είναι ανακλητές και άμισθες.

Στο καταστατικό μας, φτιαγμένο ειδικά για Κοινωνική Επιχείρηση ΜΜΕ, προβλέπεται ότι διαφορετικοί άνθρωποι θα αποτελούν την διοικούσα επιτροπή που θα ασχολείται με τη διοίκηση της επιχείρησης και διαφορετικοί θα αποτελούν τη συντακτική ομάδα που θα διευθύνει δημοσιογραφικά το ΜΜΕ. Ακόμη προβλέπονται αυστηροί κανόνες δεοντολογίας και επιτροπή δεοντολογίας που θα ελέγχει την τήρησή τους.

Οι βασικοί στόχοι της Κοινωνικής Επιχείρησης είναι δύο:
1) Παραγωγή και διάθεση ανεξάρτητης δημοσιογραφικής ύλης
2) Δημιουργία θέσεων εργασίας

Λογικό είναι να δημιουργούνται δεκάδες ερωτήματα σχετικά με ένα πρωτόγνωρο εγχείρημα. Εχουμε κάνει ήδη ανοιχτές συναντήσεις όπου συζητήθηκαν όλα διεξοδικά. Μια Κοινωνική Επιχείρηση οφείλει να έχει διαφάνεια τόσο στις επιχειρηματικές κινήσεις της όσο και στην χρηματοδότηση.

Ωστόσο, δεν οφείλει να δίνει λογαριασμό για κινήσεις που δεν έχει κάνει, για προτάσεις μελών της, για σενάρια και υποθέσεις τρίτων. Ακόμη, επειδή θα πρέπει να λειτουργήσει στο ανταγωνιστικό περιβάλλον των ΜΜΕ, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα δεχτεί επιθέσεις από ποικιλώνυμα συμφέροντα.

Μέλη της Κοινωνικής Επιχείρησης στην πρώτη φάση μπορούν να γίνουν οι εργαζόμενοι της Ελευθεροτυπίας τον Αύγουστο 2011, ανεξάρτητα με το είδος της εργασίας τους. Νέα μέλη, μετά τη δημιουργία της, εγγράφονται μόνο με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης.

Τη Δευτέρα στις 14.00 έχουμε συνάντηση για υπογραφή του καταστατικού και τη συγκρότηση προσωρινής Διοικούσας Επιτροπής.

Οσοι εργαζόμενοι της Ελευθεροτυπίας ενδιαφέρονται και δεν έχουν πάρει ακόμη το καταστατικό μπορούν να το ζητήσουν με μέιλ στο yboyio[at]gmail.com ( όπου [at] = @ ) αναφέροντας όνομα και το τμήμα στο οποίο εργάζονταν.

Συναδελφικά

Γιάννης Μπογιόπουλος

Αυτό ΕΙΝΑΙ Δημοσιογραφία

Ιουνίου 5, 2012 Σχολιάστε
Η Δημοσιογραφία που συντρίβει τα «δημοσιογραφικά» κείμενα και τις αναλύσεις του τρόμου!

Διαβάστε το!

Κατηγορίες:Δημοσιογραφία Ετικέτες: ,

“Εργοδότες και διευθυντές συνήργησαν στο δημόσιο εξευτελισμό των γυναικών”

Μαΐου 4, 2012 Σχολιάστε

Ανακοίνωση ΕΣΗΕΑ
Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ με αφορμή τη δημοσίευση φωτογραφιών οροθετικών εκδιδομένων γυναικών επισημαίνει τα ακόλουθα:
Ο νόμος προστατεύει και απαγορεύει τη δημοσιοποίηση των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, όπως μεταξύ άλλων και εκείνων που αφορούν την υγεία και την προσωπικότητα του ατόμου. Δημοσιοποίηση επιτρέπεται μόνο από την εισαγγελική αρχή, η οποία ενεργεί στο πλαίσιο της απονομής δικαιοσύνης ή για την εξυπηρέτηση των αναγκών της λειτουργίας με σκοπό τη βεβαίωση εγκλημάτων, που τιμωρούνται ως κακουργήματα ή πλημμελήματα και ιδίως εγκλημάτων κατά της ζωής. Σε κάθε άλλη περίπτωση απαιτείται η προηγούμενη άδεια από την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων.
Η επίκληση της γενικής αρχής της προστασίας του κοινωνικού συνόλου δεν δικαιολογεί τη σκοπιμότητα της εισαγγελικής εντολής για τη δημοσιοποίηση χωρίς άδεια της Αρχής ιατρικών δεδομένων αφ’ εαυτών απορρήτων.
Είναι φανερό ότι η χρονική στιγμή και ο τρόπος, που επιλέχθηκαν για την προβολή ενός πράγματι χρόνιου κοινωνικού προβλήματος και τη διαπόμπευση των γυναικών αυτών, απλώς, προσπαθεί να αλλάξει την πολιτική ατζέντα και κάθε άλλο παρά εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον και συμβάλλει στην προστασία του κοινωνικού συνόλου. Εάν δεν ήταν υποκριτική η επίκληση της προστασίας της δημόσιας υγείας θα έπρεπε να υπάρξει δημοσιοποίηση και των στοιχείων όλων όσων διαπιστώθηκε ότι κατέστησαν οροθετικοί από την επαφή με τα συγκεκριμένα άτομα. Και τούτο διότι ο κίνδυνος για τη δημόσια υγεία είναι ο ίδιος ανεξάρτητα από το φύλο, την εθνικότητα ή τη κοινωνική τάξη του πάσχοντος.
Το Δ.Σ. με λύπη του διαπιστώνει ότι εφημερίδες, κανάλια και ιστοσελίδες, με ευθύνη της εργοδοσίας και διευθυντικών στελεχών, συνήργησαν στο δημόσιο εξευτελισμό ορισμένων γυναικών καταπατώντας κάθε έννοια του κώδικα δεοντολογίας και επαγγελματικής ηθικής των δημοσιογράφων.
Κατηγορίες:Δημοσιογραφία, ΕΣΗΕΑ Ετικέτες:

Πότε έκανε "πρόταση γάμου" ο Τσίπρας στον Καμμένο;

Απρίλιος 30, 2012 Σχολιάστε
Ποτέ!!!
Η περίφημη «πρόταση συνεργασίας» του Αλέξη Τσίπρα στους «Ανεξάρτητους Ελληνες» είναι ΕΞ ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ ένα κατασκεύασμα των ΜΜΕ και της μαύρης προπαγάνδας των μηχανισμών Σαμαρά-Βενιζέλου…

Τι είπε ο Αλέξης Τσίπρας (στη συνέντευξή του στο TVXS): «εάν εμείς, ως Αριστερά, καταθέσουμε την πρότασή μας και χρειαζόμαστε πέντε ψήφους του Καμμένου και έρθει να μας τις δώσει ως ανοχή ή ως στήριξη δε θα τον πετάξουμε, δε θα του πούμε δεν τις θέλουμε, συνεχίστε με το Μνημόνιο όλοι οι υπόλοιποι».

Ούτε πρόταση ούτε τίποτα!

Και συμπλήρωσε, στην ίδια συνέντευξη: «Κοιτάξτε, είναι ιστορικές οι στιγμές που ζούμε. Και δεν μπορούμε να λέμε στον ελληνικό λαό ότι το κρίσιμο αυτή την ώρα είναι να επιβεβαιωθεί η δική μας άποψη. Βεβαίως να επιβεβαιωθεί, αλλά πρέπει να σταματήσει το Μνημόνιο. Το κύριο εδώ που τα λέμε δεν είναι το τι θα κάνει ο Καμμένος, το κύριο είναι αν θα υπάρξει ένας σκληρός πυρήνας πλειοψηφίας στη Βουλή από τις δυνάμεις της Αριστεράς και μία συμφωνία σε ένα μίνιμουμ στόχων, γιατί έχουμε διαφορές».

Ο Αλέξης Τσίπρας μάλιστα δεν αναφερόταν καν σε ψήφους στήριξης μιας κυβέρνησης αλλά σε ένα φορολογικό νομοσχέδιο. Και σε τίποτα άλλο!

Ολόκληρο το απόσπασμα της συνέντευξης, έχει ως εξής:

 -Εάν πάρετε εσείς εντολή σχηματισμού κυβέρνησης θα επιδιώξετε μία κυβέρνηση με όλες τις αντιμνημονικές δυνάμεις, ακόμα και με τους «Ανεξάρτητους Έλληνες», ας πούμε; 
 Α.Τ: Κοιτάξτε, με τον κ.Καμμένο έχουμε πολύ σημαντικές πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές. Οι ιδεολογικές είναι γνωστές και η διαδρομή των χώρων είναι γνωστή. Οι πολιτικές και οι προγραμματικές έγκεινται σε αυτό που σας είπα στην αρχή. Εμείς δεν μπορούμε να πουλάμε φύκια για μεταξωτές κορδέλες στον κόσμο, λέγοντας ότι όλοι θα κερδίσουν. Δεν μπορούν να κερδίζουν όλοι στη ζωή. Για να μπορέσεις να στηρίξεις τον άνεργο, το χαμηλοσυνταξιούχο, το φτωχό, πρέπει να στεναχωρήσεις τον πλούσιο, δε γίνεται αλλιώς. Δεν μπορεί να κερδίζει ο πλούσιος, να κερδίζει και ο φτωχός. Αν ήταν αυτό δυνατόν, θα ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι σε αυτόν τον κόσμο. Ο κ.Καμμένος θέλει να μειώσουμε τη φορολογία του πλούτου. Αν μειώσουμε τη φορολογία του πλούτου, τότε θα πρέπει να ξεκοιλιάσουμε, να γονατίσουμε το φτωχό. Εμείς λέμε ότι οι πλούσιοι πρέπει να πληρώσουν. Πρέπει να περάσουν από το ταμείο. Οι τραπεζίτες πρέπει να περάσουν από το ταμείο. Οι μεγαλοεπιχειρηματίες πρέπει να βάλουν κι αυτοί το χέρι στην τσέπη. Οι εφοπλιστές πρέπει να σταματήσουν να κάνουν τους τσαμπουκάδες και να πληρώσουν τώρα, που η χώρα κινδυνέυει. Δεν μπορεί να συμβαδίζουν όλα. Μέχρι τώρα κερδίζανε οι λίγοι που έχουν τα πολλά και χάνανε οι πολλοί που έχουν τα λίγα. Σε λίγο δε θα τους μείνει τίποτα. 
 Άρα, μία κυβέρνηση της Αριστεράς έχει ένα σκληρό φορολογικό σχέδιο, για να υπάρξει δικαιοσύνη και ισότητα σ’αυτόν τον τόπο επιτέλους. Ο καθένας να φορολογείται με βάση αυτά που έχει. Εκεί λοιπόν έχουμε τις διαφορές μας. Εάν, όμως, παρόλα αυτά, εμείς, ως Αριστερά, καταθέσουμε την πρότασή μας και χρειαζόμαστε πέντε ψήφους του Καμμένου και έρθει να μας τις δώσει ως ανοχή ή ως στήριξη δε θα τον πετάξουμε, δε θα του πούμε δεν τις θέλουμε, συνεχίστε με το Μνημόνιο όλοι οι υπόλοιποι. Κοιτάξτε, είναι ιστορικές οι στιγμές που ζούμε. Και δεν μπορούμε να λέμε στον ελληνικό λαό ότι το κρίσιμο αυτή την ώρα είναι να επιβεβαιωθεί η δική μας άποψη. Βεβαίως να επιβεβαιωθεί, αλλά πρέπει να σταματήσει το Μνημόνιο. Το κύριο εδώ που τα λέμε δεν είναι το τι θα κάνει ο Καμμένος, το κύριο είναι αν θα υπάρξει ένας σκληρός πυρήνας πλειοψηφίας στη Βουλή από τις δυνάμεις της Αριστεράς και μία συμφωνία σε ένα μίνιμουμ στόχων, γιατί έχουμε διαφορές. Είναι υπαρκτές οι διαφορές, δεν μπορεί από τη μία μέρα στην άλλη να τις κρύψουμε κάτω από ένα χαλί, αλλά νομίζω ότι το διακύβευμα σήμερα είναι τι θα κάνουμε τελικά με την Ευρωζώνη και με τη θέση μας στη Ευρώπη. Το διακύβευμα είναι τι θα πάμε να τους πούμε εκεί για να σταματήσουμε τη λαίλαπα. Και από εκεί και πέρα, προφανώς θα υπάρξουν και πάρα πολλά ζητήματα, τα οποία θα είμαστε αναγκασμένοι να τα επανεξετάσουμε στην πορεία. Αλλά το κρίσιμο θα είναι να υπάρξει αυτή η πλειοψηφική συσπείρωση, που θα δώσει και μεγάλη ελπίδα στον ελληνικό λαό.

Κατηγορίες:Αριστερά, Τηλεόραση Ετικέτες: ,

Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα

Μαρτίου 3, 2012 Σχολιάστε
Διαβάζοντας χθες τα όσα ανάρτησα στο προηγούμενο πόστ, η αλήθεια είναι πως μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι για μια ακόμη φορά. Τόσους μήνες απλήρωτος και παλεύοντας με τα τέρατα έχω γίνει κομμάτι ευερέθιστος. Γι’ αυτό και δεν έπιασα αμέσως το πληκτρολόγιο να αρχίσω να πυροβολώ δεξιά κι αριστερά…
Σήμερα, κάτι ο ήλιος, κάτι ο ποδαρόδρομος με ηρέμησαν. Ανέβηκα και λίγο ψηλά και είδα τα πράγματα από μια απόσταση, όσο πρέπει μικρά αλλά και όσο πρέπει ξεκάθαρα…
Σαν να μην αφορούν εμένα κι άλλες 800 ζωές συν τους «αιχμαλώτους» τους, γυναίκες και παιδιά.
Και το πρώτο που μου ήλθε ήταν ένα «που πας, ρε Καραμήτρο;»!
Διότι μόνο στο Φιλελευθεριστάν του καζινοκρατικοδίαιτου καπιταλισμού μία επιχείρηση συνεχίζει να υπάρχει ακόμη και όταν δεν μπορεί να πληρώσει το εργατικό της δυναμικό. Πουθενά αλλού!
Στον κανονικό καπιταλισμό (βλέπε Γερμανία, ας πούμε) την επόμενη ημέρα έχει βάλει λουκέτο και πάει για βρούβες.
Αλλά ας πάει στην οργή κι αυτό!
Στο Φιλελευθεριστάν του καζινοκρατικοδίαιτου καπιταλισμού ζούμε με τους όρους τους δικούς του θα μιλήσουμε.
Ακόμη και σε αυτόν λοιπόν ισχύει το ΕΞΟΔΑ  – ΕΣΟΔΑ!
Εχω να πληρώνω, άρα έχω και το μαγαζί ανοιχτό, άρα προσδοκώ να έχω ΚΑΙ έσοδα…
Αν δεν έχεις να πληρώσεις, όχι μαγαζί, ούτε σπίτι δεν μπορείς να έχεις. Σκληρό αλλά έτσι έχουν τα πράγματα…
Πάμε παρακάτω: Για να έχεις μαγαζί, υποτίθεται ότι παράγεις και κάτι και ότι αυτό που παράγεις το αγοράζουν τόσοι χριστιανοί ώστε να ισοφαρίζεις τα έξοδα με έσοδα και να βγάζεις και κανένα κέρδος της προκοπής.
Αν πουλάς λιγότερα από όσα ξοδεύεις πάλι βάζεις λουκέτο, λες «χάσαμε» και πας για βρούβες…
Αυτό το απλό πράγμα ισχύει από το μικρό γωνιακό τοστάδικο μέχρι τη μεγαλύτερη εφημερίδα!
Απλά πράγματα!

Αν ΔΕΝ πουλάς προϊόντα αλλά ακόμη πιστεύεις σε αυτά και στην αξία τους κοιτάς να δεις τι φταίει. Μπας και φταίνε οι κουμανταδόροι του μαγαζιού;
Οι διευθυντάδες;
Οι ταμίες;
Οι πωλητές;
Οι εργάτες, τέλος-τέλος;
Φταίνε κάποιοι;
Τους λες πως το θες!
Δεν το κάνουν;
Τους αλλάζεις!!!
Φταίνε όλοι;
Ολοι ΔΕΝ αλλάζουν!
Και πάλι βάζεις λουκέτο, λες «χάσαμε» και πας για βρούβες…

ΕΠΙΣΗΣ, βάζεις λουκέτο, λες «χάσαμε» και πας για βρούβες, αν εξακολουθείς να έχεις στο Φιλελευθεριστάν που λέγεται Ελλάδα της κρίσης, ένα μαγαζί με 800 εργαζόμενους! Ομως…

…αν το πρώτο που σκέφτεσαι είναι να μειώσεις τα ΕΞΟΔΑ, ξεκινώντας μάλιστα από την περικοπή του 50% του μισθοδοτικού κόστους, αντί να δεις ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ δεν πουλάς και ΠΩΣ θα πουλήσεις και ΠΟΣΟΥΣ χρειάζεσαι για να φτιάξουν το προϊόν που θα πουλήσεις, ξέρεις…

…βάζεις λουκέτο, λες «χάσαμε» και πας για βρούβες!!!

Τα πράγματα σε μια ΑΓΟΡΑ έχουν ως εξής:

1. Ορίζεις ΤΙ πουλάς
2. Το κοστολογείς
3. Βρίσκεις τα κατάλληλα στελέχη να στο φτιάξουν κι όχι όποιον βρεις μπροστά σου
4. Βρίσκεις πόσους εργάτες χρειάζεσαι για να φτιαχτεί αυτό το προϊόν και να αξίζει να πουληθεί
5. Τιμολογείς
6. Πουλάς

Μα, ΤΟΣΟ απλά!

Αν τα κάνεις αυτά ένα-ένα μετά λες «δεν θέλω 800, θέλω 400. Θέλω 200. Θέλω 40. Δεν θέλω τη συμπόνοια κανενός, τον έμαθα τον κόσμο και τον είδα!’.

Ανάποδα ΝΤΕΝ ντουλεύει το πράγμα! Κι αν κάποιοι σου λένε άλλα πράγματα δείξε τους την πόρτα διότι κοροϊδεύουν!

Με άλλα λόγια:

Ακόμη, και πες ότι οι απλήρωτοι επί μήνες εργαζόμενοι αποφασίζουν να ξαναγυρίσουν στο μαγαζί και να δουλέψουν απλήρωτοι και πάλι ή με ένα ξεροκόμματο, μετά;

Γιατί αυτό το πράγμα θα ανεβάσει τα έσοδα;

Γιατί θα αυξηθούν οι πωλήσεις;

Γιατί θα έλθουν περισσότερες διαφημίσεις;

Από οίκτο;

Επειδή τόσους μήνες η γαλανόλευκη κυμάτιζε μεσίστια στην Ακρόπολη και δεν αντέχουν άλλο να την βλέπουν;

Το προϊόν θα αλλάξει;

Το χαρτί θα αρχίσει να φεύγει σταδιακά να φεύγει από τη μέση; (ΝΑ! Μείωση κόστους! Πραγματική)

Θα βγει κάτι φρέσκο;

Και γι αυτό που θα βγει φτάνουν πλέον τα χέρια για να το βγάλουν;

Ή μήπως μετά από δύο-τρεις μήνες, ένα 6μηνο (βαριά, βαριά) όλα θα είναι όπως σήμερα και χειρότερα, θα βάλεις λουκέτο, θα πεις  «χάσαμε» και θα πας για βρούβες;


Και σε μια τέτοια περίπτωση «τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα , ας καθαρίσουμε μια ώρα αρχύτερα»…


Εν κατακλείδι: Νόημα δεν έχει μία «πρόταση» σαν αυτή που έγινε προχθές. Δεν λέει τίποτα διότι τίποτα δεν την εγγυάται. Ούτε καν οι καλές προθέσεις!

Νόημα έχει να μάθουμε αν αυτό το μαγαζί έχει ακόμη ζωή (όχι για όλους, αυτά τελειώσανε!) αλλά για όσους πραγματικά θα δουλέψουν, έστω και απλήρωτοι.

ΠΩΣ και ΤΙ (νέο) θα πουλήσει για να έχει ΕΣΟΔΑ και να μπορεί να πληρώνει;

Μια τέτοια πρόταση περιμένω να ακούσω το μεσημέρι της Δευτέρας!

Ολα τα άλλα, να ‘χαμε να λέγαμε!