το δέντρο που έδινε, για πόσο θα συνεχίσει να δίνει;

Η υπέροχη αυτή ιστορία μέσα στην παιδική της απλότητα, όλο και κάτι μας θυμίζει.

Μήπως τη σχέση μας με το περιβάλλον;

Μήπως τις δύο ακραίες πλευρές της ανθρώπινης φύσης;

Από τη μια δίνεις τα πάντα και νιώθεις απόλυτη ευτυχία μέχρι να αισθανθείς το απόλυτο κενό…

Και από την άλλη παίρνεις τα πάντα μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι δεν έχεις τίποτε…

Απολαύστε την.. ΚΑΙ ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

Η συνέχεια στον Η ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

MirabellGarten, Salzburg

Check out this SlideShare Presentation: Η σημερινή αρχιτεκτονική του κήπου είναι σταθερή και αναπτυσσόμενη από το 1730. Η διάταξη βορά νότου του κυρίου άξονα συνέδεε όπως και τώρα τον Καθεδρικό ναό με τη γέφυρα του ποταμού Σάλτσαχ που οδηγούσε προς το κάστρο Χοχενσαλτσμπουργκ που φαίνεαι ψηλά στο λόφο και είναι αντικείμενο άλλης ανάρτησης. Ο Πήγασος από το 1913 είναι εγκατεστημένος στη εικονιζόμενη θέση του. Τα αγάλματα του Ottavio Mosto είναι φκιαγμένα από το 1690. Γύρω από τους κήπους Μιραμπέλο βρίσκουμε το Πανεπιστήμιο, μεγάλα ξενοδοχεία και πάρκιγκ, το γενέθλιο σπίτι του Μότσαρντ,τμήματα της αγοράς και το Μουσείο Μπαρόκ του Σάλτσμουργκ. Δίπλα στη Νότια πύλη συναντούμε το Heckentheater λυρική σκηνή του περίφημου Φεστιβάλ της πόλης που ακούγονται στο πάρκο οι…τσιρίδες της πρόβας από τις παραστάσεις. Τμήματα των κήπων εκτός από τα μεγάλα παρτέρια είναι οι παλιοί πορτοκαλεώνες, οι ροδόνες, το παλιό Vogelhauss με εκθέσεις τέχνης, από το 1715 ο ημιτελής κήπος των 13 νάνων Zwergerlgarten, και το σπάνιο Papagen Fountain. Θέλετε 4 ώρες για να τα ανακαλύψετε και να τα αισθανθείτε λίγο.

Ο Αγαπητικός της Γης

Παράξενος άνθρωπος έγινε ο Χαραλάμπης τώρα που γέρασε. Ή, μάλλον παράξενος πάντα ήτανε, αλλά να, τώρα κάπου το παρατραβά. Από τότε που έχασε τη γυναίκα του, από τότε που έπαψαν τα πόδια του να τον στηρίζουν με αποτέλεσμα να μην μπορεί να καλλιεργεί τη γη, άρχισε να γίνεται όλο και πιο δύσθυμος, όλο και πιο απόμακρος, να τα βάζει με όλους και με όλα.
Δεν είναι πώς έχασε τα χωράφια και τα δέντρα του -όχι, όλα τα έχει- είναι που δεν μπορεί πια να τα φροντίζει ο ίδιος, είναι που δεν έχει τις δυνάμεις να πιάσει την τσάπα και να δουλέψει, είναι που μιλά σ’ αυτιά κουφών, κοιτώντας σε μάτια τυφλών.
Τι λέει; Για τη γη μιλάει. Τη σκοτώνουμε τη γη μας, την εγκαταλείπουμε! μονολογεί στον καφενέ πρωί και νύχτα και πού και πού δακρύζει. Εμείς φταίμε για όλα. Εμείς που δεν την καλλιεργούμε πια. Εμείς που δε χαράζουμε με τ’ αλέτρια το χώμα για ν’ αναπνεύσει. Γι’ αυτό δεν βρέχει.
Αυτά λέει, κι άλλα πολλά, κι οι περισσότεροι τον κοιτούνε λυπημένα, κι οι λίγοι με αμίλητη συγκατάβαση. Πάει, τρελάθηκε ο Χαραλάμπης! σκέφτονται, μα δεν το λένε. Τον σέβονται ακόμα. Όπως τον σέβονταν από πάντα. Αφού από μικρός πολύ ήτανε δουλευταράς και ντόμπρος άνθρωπος ο δόλιος, καλός, κι ανοικτοχέρης, πέρα από τα συνηθισμένα.
Πολλοί έφαγαν φαΐ απ’ το πιάτο του, πολλοί δέχτηκαν τη βοήθεια του χωρίς ποτέ να τη ζητήσουν, πολλοί τον παράτησαν όταν δεν είχαν πια την ανάγκη του. Αλλά, αυτός ποτέ του δεν παραπονέθηκε για τίποτα, δεν είπε λόγο κακό για κανένα. Ακόμη κι όταν έχασε την κυρά του απ’ την αρρώστια δεν βαρυγκώμησε – ήρθε η ώρα της, είπε και την αποχαιρέτησε τρυφερά, με τα γέρικά του μάτια δακρυσμένα, όπως της έπρεπε.
Μόνο για τη γη, λοιπόν, θρηνεί, για τον καθημερινό της θάνατο δακρύζει. Αλλά, κανείς δεν ακούει το μοιρολόι του. Ή, ίσως, μονάχα τα πουλιά. Μονάχα αυτά τα θαυμαστά πλάσματα του θεού τον καταλαβαίνουν, καθώς κάθε απόγιομα που πηγαίνει κούτσα-κούτσα, σ’ ένα απ’ τα χωράφια του και κάθεται -κρύβεται σχεδόν- στην κουφάλα μιας ελιάς γριάς σαν την ιστορία, αυτά μαζεύονται στα κλαδιά από πάνω του για να του χαρίσουν ένα τραγούδι, για να του πούνε ότι συμφωνούν μαζί του, για να του δώσουν κουράγιο να συνεχίσει για λίγο ακόμη να ζει.
Τότε θυμάται τα παλιά –όπως και σήμερα, όπως και τώρα. Θυμάται τα ρυάκια που ολόχρονα διέτρεχαν τη γη του. θυμάται τους αγώνες εκείνου και της κυράς του μες στη βροχή, για να σώσουν τα ζα τους απ’ την οργή του μεγάλου ποταμού, που κατέβαινε ορμητικός κάθε χειμώνα. θυμάται τη μυρωδιά του χώματος – την αληθινή του μυρωδιά. θυμάται τις πολλές μικρές του καλλιέργειες: τις ντοματιές, τις αγγουριές, τις πιπεριές και τις κολοκυθιές του, τα μποστάνια με τα καρπούζια και τα ολόφρεσκα λάχανά του. Όλα τα θυμάται. Όλα όσα έχασε. Όλα όσα δε θα ξαναρθούνε.
Νιώθει την ανάσα του πού και πού να βγαίνει βαριά, άλλοτε ξεθυμασμένα. Νιώθει οργή και αγαλλίαση. Χαμογελά στο χθες, δακρύζει στο αύριο, το οποίο προβλέπει μαύρο. Ευτυχώς, σκέφτεται, ευτυχώς που δε θα προλάβω να το ζήσω. Τα δάκρυά του πέφτουν καυτά, χαράζοντας τα μονοπάτια τους μέσα από ρυτίδες σοφίας, ποτίζοντας το εδώ και καιρό διψασμένο χώμα με την ουσία του.
Αγγίζει τη γη, τη νιώθει. Ξερή είναι. Και στην επιφάνεια, αλλά και πιο βαθιά. Σκύβει πιο χαμηλά. Γέρνει. Ξαπλώνει κατάχαμα και μοιάζει να προσπαθεί ν’ αφουγκραστεί τις αναπνοές της μάνας. Δεν ακούει τίποτα. Συγχώρεσέ μας! της ψιθυρίζει, μα δεν περιμένει απάντηση. Να τους συγχωρέσει, γιατί;
Είναι βλάκες, μονολογεί, είναι αχάριστοι. Δεν βλέπουν, δεν εκτιμούν, δεν καταλαβαίνουν. Κακίζει τους άλλους. Τους κακίζει από μέσα του. Ως πότε; αναρωτιέται. Ως πότε θα συνεχίσει η γη να μας επιτρέπει να την καταστρέφουμε; Ως πότε θα αντέξει τα άχρηστα ανθρωπάκια, που είμαστε, να τη διαφεντεύουν; Ας ήτανε να σκιζότανε τώρα στα δύο. ας ήτανε να μας καταπόντιζε όλους με δυο κατακλυσμούς κι ένα σεισμό. ας ήτανε… Ω, καταραμένοι να ’μαστε…
Η οργή του τον πνίγει. Θέλει να φωνάξει, να βγάλει μια άναρθρη κραυγή μπας και ξυπνήσει τον κόσμο, θέλει να τους πάρει όλους με τα χαστούκια, να ρίξει μπουνιές με τους άρχοντες αυτού του κόσμου, αλλά του λείπουν οι δυνάμεις. Η φωνή του μετά βίας ακούγεται, με το ζόρι μπορεί και κρατεί στο χέρι του το μπαστούνι. πώς να γίνει απειλητικός; Ξόφλησε!
Πάει, Χαραλάμπη, έφαγες τα ψωμιά σου, είναι πια καιρός να φύγεις και ν’ αφήσεις τους άλλους να ζήσουν μέσα στα σκατά που τους κληρονόμησες, σκέφτεται κάθε τόσο και πικρά χαμογελά.
Εδώ κι εκατό σχεδόν χρόνια περπατάει πάνω σε τούτη τη γη, ο γέρος αγαπητικός της. Για εκατό χρόνια τη λάτρεψε με περίσσιο πάθος, με ιερή μανία, και παλιά ήτανε σίγουρος ότι έτσι θα τη λάτρευαν κι οι επόμενες γενιές, αυτές που θα ’ρχονταν, αυτές που δε θα γνώριζε. Να, όμως, που τα πράγματα άλλαξαν. Να, που η αγαπημένη του με κάθε λειψή ανάσα πλησιάζει όλο και πιο πολύ προς τον αμετάκλητο προορισμό της, το θάνατο – όπως και κείνος.
Τουλάχιστον όταν πεθάνω θα με θάψουν μέσα σου! ψιθυρίζει στη μάνα και με πολύ δυσκολία σηκώνεται από χάμω, ακουμπάει στο μπαστούνι του με κόπο και με βήματα αργά σα μαρτύριο κινάει για τον καφενέ. Για να μιλήσει και πάλι στους κουφούς, για να προσπαθήσει να κάνει τους ασυγχώρητα τυφλούς να δούνε. Αυτό είναι το τάμα του, αυτή η αποστολή του. τού αγαπητικού της γης!

Λάκης Φουρουκλάς

Βοτανικός κήπος Αθηνών,Ιερά Οδός 401.

Bοτανικός Kήπος, Iουλίας & Aλεξάνδρου N. Διομήδους, Iερά οδός 401, Xαϊδάρι

Το 1961 και μετά την παραχώρηση έκτασης, από το Υπουργείο Γεωργίας, στο Ίδρυμα άρχισαν οι εργασίες διαμόρφωσης του Βοτανικού Κήπου με βάση τα σχέδια της καθηγήτριας του Πανεπιστημίου του Βερολίνου Η. Hammerbacher.

O Κήπος βρίσκεται Βόρεια του Αιγάλεω και σε απόσταση 8 χλμ. από το κέντρο της Αθήνας. Τα όρια του κήπου αρχίζουν μετά το Δρομοκαϊτειο Νοσοκομείο και συνεχίζει κατά μήκος της Ιεράς Οδού μέχρι το Τουριστικό περίπτερο του ΕΟΤ (και σήμερα του Δήμου Χαϊδαρίου).
Άνοιξε τις πύλες του στο κοινό το 1975 Στους σκοπούς της λειτουργίας του κήπου περιλαμβάνεται η προώθηση της επιστημονικής έρευνας με τη μελέτη ,την ανάπτυξη και την διαφύλαξη του πλούτου της ελληνικής χλωρίδα.
Γράφει η Λιλιάνα Αβρούσιν «Eίναι ο μεγαλύτερος βοτανικός κήπος της Eλλάδας και της ανατολικής Mεσογείου και παρόλο που άνοιξε πριν από 31 χρόνια (!), παραμένει άγνωστος στους περισσότερους κατοίκους τής «πρωτεύουσας με το λιγότερο πράσινο». Kαλύπτει συνολικά μια έκταση 1.860 στρεμμάτων με φυσική κυρίως βλάστηση, διακόσια από τα οποία είναι καλλιεργημένα και φιλοξενούν 2.500 είδη φυτών, κατανεμημένα σε διαφορετικά θεματικά τμήματα.

Kάποια από αυτά είναι ο Δενδρώνας, ο Aνθώνας, ο Pοδώνας και τα τμήματα ιστορικών, φαρμακευτικών, καλλωπιστικών και οικονομικών φυτών. Στον Δενδρώνα, που φιλοξενεί δέντρα από όλες τις ηπείρους, μην παραλείψετε να δείτε το γκίνγκο, ένα ζωντανό απολίθωμα, το οποίο υπήρξε τροφή των φυτοφάγων δεινοσαύρων τριακόσια εκατομμύρια χρόνια πριν και την κινεζική μηλιά με τα λιλιπούτεια μηλαράκια. Στο τμήμα ιστορικών φυτών -το μοναδικό που υπάρχει σε βοτανικό κήπο- θα θυμηθείτε μύθους, θεούς και αρχαίους συγγραφείς.
Eδώ το ενδιαφέρον σας θα τραβήξει το κώνειο, ο νάρθηκας -μέσα στα κούφια κλαδιά του οποίου ο Προμηθέας μετέφερε τη φωτιά στους ανθρώπους (ανθίζει το χειμώνα), η άκανθος, που τα φύλλα της διακοσμούν τα αρχαία κορινθιακά κιονόκρανα και το παλιούρι από το οποίο φτιάχτηκε το ακάνθινο στεφάνι του Xριστού. Tο τμήμα των καλλωπιστικών φυτών περιλαμβάνει 15 μεγάλα πολύχρωμα παρτέρια, ενώ στο τμήμα των οικονομικών φυτών το βαμβάκι, ο καπνός, τα εποχιακά φυτά του λαχανόκηπου και η διακοσμητική λίμνη με τα γιγάντια νούφαρα θα σας εντυπωσιάσουν. Δίπλα τους, θα δείτε ακόμα το χρυσόξυλο (η κίτρινη χρωστική ουσία του έβαφε ρούχα), τη φυτόλακκα (παράγει κόκκινη χρωστική ύλη), το βερνικόδεντρο και το λινάρι. Στα φαρμακευτικά φυτά θα δείτε, μεταξύ άλλων, μπελαντόνα, εφέδρα ή βαλεριάνα και μανδραγόρα. O Βοτανικός Κήπος, που είναι δημιούργημα του «Kοινωφελούς Iδρύματος Iουλίας και Aλεξάνδρου N. Διομήδους», συντηρείται από τα έσοδα των κληροδοτημάτων του.»


Ο Αλέξανδρος Ν. Διομήδης (1875-1950) γράφει η Σοφία Ριζοπούλου δεν είναι από τις μορφές που τοποθετούνται στην ιστορία για να ξεχαστούν. Η σταδιοδρομία του συνδέθηκε με θέσεις όπως νομάρχης Αττικοβοιωτίας 1909, βουλευτής Σπετσών 1910,1912-15, υπουργός Δικαιοσύνης και Οικονομικών κυβερνήσεων του Ελ Βενιζέλου, απεσταλμένος της κυβέρνησης Βενιζέλου σε Λονδίνο και Παρίσι 1916-17, συνδιοικητής στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος 1918-20, διοικητής 1923-28, Υπουργός εξωτερικών στη κυβέρνηση Σ. Κροκιδά 1919, ιδρυτής και πρώτος διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος 1928-31. Έγινε ακαδημαϊκός στις 15-3-1947 και το 1949 στην οικουμενική κυβέρνηση του Σοφούλη αντιπρόεδρος και πρωθυπουργός. Στην ομιλία του κατά την υποδοχή του σε εκείνη τη συνεδρίαση είπε:
« Οταν περί τα 387 π.Χ. ο Πλάτων ίδρυεν εις τους Κήπους του Ακάδημου την Πρώτην Ακαδημίαν εκόχλαζεν πέριξ τα πολιτικά και κοινωνικά πάθη»

Οι «Βυζαντιναί μελέται» του, Α’ και Β’ τόμος (1942, 1946) άφησαν εποχή για τις αναφορές κατά της μεγάλης ιδιοκτησίας και της επίδρασης της εκκλησίας και ειδικά του ασκητισμού πάνω στα παιγνίδια εξουσίας. Επίκαιρος έ! « Η οκνηρία, η απληστία, η φιλοχρηματία, η αχρειότης, ο παρασιτισμός η εκμετάλλευσις ψευδούς αγιωσύνης, η υποκρισία, έχουν αποβή κοινά χαρακτηριστικά της τάξεως αυτής.»
Αποβίωσε 11-11-1950. Άφησε το σπίτι του Ρηγίλλης 18 στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ,μεγάλη βιβλιοθήκη και χρεόγραφα και αξίες 2.000.000 δραχμών. (Πρακτικά 12-12-1950 Συνεδρίαση συγκλήτου τόμος 62) Ναι καλά το καταλάβατε η Νέα Δημοκρατία νοικιάζει σήμερα αυτό το σπίτι από το Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Η Πενταμελής επιτροπή που διοικεί ως νομικό πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου το Βοτανικό κήπο ειναι ο εκάστοτε πρύτανης του Καποδιστριακού, ο καθηγητής Βοτανικής ως γραμματέας, ο διοικητής της Εθνικής, ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου και ο Διευθυντής Εθνικών Κληροδοτημάτων του Υπουργείου Οικονομικών.
Από της γιαγιάς του το σόι ήταν ο Σωτήρης Ανάργυρος που έχτισε την Αναργύριο-Κοργιαλένιο Σχολή Σπετσών. Ο θείος του Παύλος Διομήδης-Κυριακού ο ιδρυτής της Εστίας 1894. Η θεία του Ελένη παντρεύτηκε τον Διονύση Αρεταίος (χειρουργό) και άφησαν την περιουσία τους για να χτιστεί το Αρεταίειο Νοσοκομείο. Στον παππού του Βασίλη Οικονομίδη αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου έλεγε ο Αλέξανδρος Διομήδης όφειλε την αγάπη του προς τα γράμματα και τον σεβασμό στην επιστήμη.

Οπως καταλαβαίνετε σας μιλάω σήμερα για ανθρώπους πολιτικούς που ήξεραν όταν έστω δεν είχαν κληρονόμους να προσφέρουν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΕΡΓΟ στο κοινό συμφέρον. Ο χώρος δεν έχει καλό πάρκιγκ, είναι στο δρόμο της Ιεράς οδού απέναντι από το Δαφνί και συνδυάζεται και με βόλτα στην παρακείμενη μονή Δαφνιού που άνοιξε πάλι εδώ και δύο βδομάδες μετά το σεισμό της Πάρνηθας. Έχει οργανωμένο δίκτυο πυρασφάλειας και νοικοκυριό και οικονομία στους χώρους της. 25 λιμνούλες με νούφαρα και βατράχια που επικοινωνούν μεταξύ τους. Πέργκολές πεζούλες κιόσκια και κληματαριές προσφέρονται για περίπατο και τρέξιμο. Ενα μικρό κυλικείο και παιδότοπους. Έχουμε καταντήσει μια πρωτεύουσα σκουπιδαριό και το χειρότερο βλέπω πια τα παιδιά μας να παίζουν με τα σκουπίδια που μας περιτριγυρίζουν. Δεν θα σας πώ περισσότερα για τον υπέροχο κήπο που πολλοί θα ξέρετε ήδη.
Ο κύριος Κωστόπουλος και όποιοι έχουν αναλάβει την αναμόρφωση του Εθνικού κήπου στο κέντρο των Αθηνών έχουνε ζωντανό παράδειγμα καλής λειτουργίας αυτό το Βοτανικό κήπο. Βέβαια όσοι δήμαρχοι “θωπεύουν” το λόφο των Νυμφών, το Λυκαβηττό, το Αττικό πάρκο, το δάσος Συγγρού, της Καισαριανής ή το πάρκο Τρίτση οφείλουν να ξέρουν οι ψηφοφόροι τους ότι η εύρυθμη λειτουργία είναι δίπλα τους ζωντανό παράδειγμα με λίγα λεφτά και αισθητικό περιβαλλοντικά σωστό παράδειγμα. Άσε που ακόμα περιμένουμε κ. Σουφλιά την υποσχεθείσα έναρξη εργασιών το 2008 στο Μητροπολιτικό πάρκο Ελληνικού ως πρώτη προτεραιότητα.
Σας αφήνω να τον ανακαλύψετε μόνοι σας ,η είσοδος είναι δωρεάν αλλά πριν τις 2 μεσημβρινή. Οι συγκρίσεις με τους βοτανικούς κήπους του εξωτερικού τον καθιστούν ακόμα φτωχό συγγενή. Στο λήμμα κατά φύσιν ηδύ στο blog θα δείτε μερικούς υποδειγματικά προτεινόμενους.
Mπορείτε να ζητήσετε να σας ξεναγήσουν στο χώρο. Ξεναγήσεις συνήθως οργανώνονται κατόπιν συνεννόησης για συλλόγους και σχολεία, αν όμως επικοινωνήσετε με τα γραφεία του Bοτανικού Kήπου (τηλ.: 210-58.11.557 και 210-58.13.049), μπορείτε να κανονίσετε μια ξενάγηση από γεωπόνο του Iδρύματος έναντι 2 ευρώ ­ το άτομο. H επίσκεψη, αν γίνει με ξεναγό, είναι βέβαια άλλο πράγμα. Aν όμως δεν είστε τόσο διψασμένοι για πρόσθετες γνώσεις, το ενημερωτικό φυλλάδιο του Κήπου, που διανέμεται δωρεάν στην είσοδο, θα σας λύσει αρκετές από τις απορίες σας.

Διόνυσος.

Πολύτιμες πληροφορίες πήρα από το βιβλιαράκι της Σοφίας Ριζοπούλου που με μεράκι διηγείται τι θα δείτε μέσα πλούσιο σε ιστορικά στοιχεία. Εκδόσεις Δίαυλος 2007.

Το δίκιο του κόρακα.

Προχθές που είχα πάει στα μελίσσια, και είχε ζέστη κουράστηκα καιτην άραξα στη σκιά του πεύκου να δροσερέψω. Έκαμα καφέ και τον απολάμβανα, ακούγοντας το βουητό των εντόμων και τα κοτσύφια που έχουν φωλιές και είναι στο χαβά τους. Μάλιστα έκανα το αγαπημένο μου παιχνίδι να ξεχωρίζω τα πουλιά από το κελαΐδισμα τους. Κοτσύφια, καρδερίνες, τσόνια, σπίνοι, γαλιάντρες κ.τ.λ.Μού άρεσε τόσο πολύ στο δροσιό, που αποξεχάστηκα και ίσως να με πήρε

και λίγο ο ύπνος.Όμως το παρακάτω έγινε πραγματικά,

Ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε.
Ένας κόρακας από αυτούς που έμαθα να μισώ και να μάχομαι από μικρό παιδί γιατί μας έτρωγε τα κεράσια, καρύδια, σύκα, κάστανα και το ψωμί μας ακόμα, με πλησίασε. Και άρχισε να μου μιλάει. Τώρα πως?? Δε ξέρω!! Πάντως μου μίλαγε, είμαι σίγουρος.Είδε πως το χέρι μου έψαχνε να βρει πέτρα να του ρίξω και με αποπήρε. -Άστη πέτρα κάτω να μιλήσουμε.Μου είπε πως το γένος των κοράκων είναι πιο παλιό από τους ανθρώπους, πως κλέβουν καρύδια και κάστανα, αλλά πως αυτοί δεν το θεωρούν κλοπή.

-Είναι καρποί της γής και έχουμε και εμείς μερτικό.
— Είναι και δική μας μάνα
–Στο κάτω κάτω τη συμφωνία να σπέρνουμε κάποια καρύδια-κάστανα, τη τηρούμε.Μου είπε ακόμα πως μέχρι τώρα η ζωή ήταν υποφερτή, υπήρχε χώρος για όλους .
–Εμείς σας κλέ

βαμε τα αυγά από τη φωλιά, τα φρούτα,Εσείς μας τουφεκούσατε, παράπονο δεν έχουμε.

— Τώρα όμως το παραξηλώσατε.
–Χτίσατε μεγάλα σπίτια, πελώρια με πισίνες, γκαζόν τζακούζι, πέντε- έξι μπάνια.
–Αυτό δημιούργησε μεγάλες ανάγκες για νερό.
–Κάνατε γεωτρήσεις, με συνέπεια οι πηγές να στερέψουν.

–Και ξέρεις ανεγκέφαλε άνθρωπε, ( μου είπε)πως το νερό κυλά στη γή, όπως το αίμα στο κορμί σου. Με σύστημα φλέβες και αρτηρίες.
–Και σε κάποια σημεία υπερχειλίζει. Είναι οι πηγές που τόσο τις έχουμε ανάγκη όλοι. — Άνθρωποι, ζώα, πουλιά, έντομα, φυτά.
–Ρουφώντας το αίμα της γής με τις γεωτρήσεις σα πελώρια κουνούπια,οι πηγές στερεύουν.
— Με συνέπεια ο σκαντζόχοιρος, το κουνάβι, το φίδι, ο ποντικός , τα πουλιά και έντομα του δάσους να διψούν.
-Όμως και πολλά δέντρα (πλατάνια, λεύκες, ιτιές)που ζουν σε συνθήκες με υψηλή υγρασία, ξεραίνονται. Και αντικαθίστανται από άλλα πιο ανθεκτικά. Που καίγονται όμως εύκολα.
–Όμως αυτά λόγο που δε καίγονται, λειτουργούν σαν αντιπυρικές ζώνες.
–Εμείς (μου είπε) τη γή την έχουμε κληρονομιά από τους παππούδες μας και τη χαιρόμαστε με όλα τα πλάσματα που υπάρχουν.
-Όμως τώρα τα δίκια μας τα καταπατάτε. Δε βρίσκουμε νερό να πιούμε. Και τι να κάνουμε?? Να πάμε στα μάρκετ. Δεν έχουμε λεπτά. Να πλησιάσουμε στα σπίτια να πιούμε το βρομόνερο από τις πισίνες?? Θα μας τουφεκίσετε.
–Σκεφθήκαμε να πάμε στα δικαστήρια. Όμως δεν έχουμε πιθανότητα να βρούμε το δίκιο του κόρακα. Αυτά γίνανε να δίνουν δίκιο στους ανθρώπους. Σε κάποιους τουλάχιστον.
Μου είπε πολλά. Είχε πολύ όρεξη για κουβέντα. Μου είπε πως η φυλή του ζεί 300 χρόνια επειδή δεν έχει άγχος. Γι’αυτό μου λέει όλα τα κοράκια είναι σοφά. Εμάς θα έπρεπε να βάζετε να σας κυβερνούν. Όταν του επισήμανα πως είναι κλέπτης με κοίταξε με περιφρόνηση
–Τώρα (μου λέει ) κάτι είπες.

Πίσσα και… πούπουλα για την εγκληματία ΒΡ

Αναδημοσιεύω από το http://forum.bloka.com/ το ομώνυμο άρθρο (της Κατ. Τζαβάρα):

Το μεγαλύτερο στην Ιστορία περιβαλλοντικό έγκλημα μεθοδεύει ο γίγαντας της βρετανικής πετρελαιοβιομηχανίας, η εταιρεία ΒΡ, που μπορεί να βγαίνει προς τα έξω με ένα φιλικό πρόσωπο, αναζητώντας καθαρότερους τρόπους παραγωγής ορυκτών καυσίμων, αλλά επένδυσε ταυτόχρονα 1,5 δισεκατομμύριο στερλίνες στην εξόρυξη πετρελαίου από τον Καναδά με αδόκιμες για τους περιβαλλοντιστές μεθόδους.
Η πολυεθνική παραγωγός πετρελαίου και φυσικού αερίου, που είχε την περασμένη χρονιά κέρδη 11 δισεκατομμύρια στερλίνες, είναι τώρα αντιμέτωπη με την προοπτική μεγάλης σύγκρουσης με το πράσινο λόμπι των δασών της Βόρειας Αμερικής. Η περιβαλλοντική οργάνωση «Γκρινπίς» ζήτησε την άμεση ανάληψη δράσης εναντίον της ΒΡ, από τη στιγμή που αποφάσισε να εγκαταλείψει την πολιτική που επί μακρόν ακολουθούσε και να επενδύσει στην «άμμο» των πετρελαιοφόρων κοιτασμάτων της καναδικής επαρχίας Αλμπέρτα, που είναι τα δεύτερα μεγαλύτερα παγκοσμίως μετά τις πηγές της Σαουδικής Αραβίας.
Η παραγωγή αργού πετρελαίου από την πισσώδη άμμο που υπάρχει κάτω από χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα δασών στη βόρεια Αλμπέρτα, προκαλεί την έκλυση τετραπλάσιων ποσοτήτων διοξειδίου του άνθρακα, που είναι και το μεγαλύτερης επικινδυνότητας αέριο από εκείνα που ευθύνονται για το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Η βιομηχανία αυτή θα παράγει 100 εκατομμύρια τόνους διοξειδίου του άνθρακα, το χρόνο μέχρι το 2012, ποσοστό αντίστοιχο του ενός πέμπτου των συνολικών ετήσιων εκπομπών της Βρετανίας. Οι ειδικοί εκτιμούν φυσικά ότι με τον τρόπο αυτό ο Καναδάς δεν θα επιτύχει τον περιορισμό των εκπομπών του στα επίπεδα που προβλέπονται με βάση το Πρωτόκολλο του Κιότο.
Ταυτόχρονα, μια τεράστια «πληγή» ανοίγει στο τοπίο των δασών του Καναδά. Εκατομμύρια τόνοι φυτών και εδάφους σαρώνονται στα σημεία εξόρυξης και εκατομμύρια λίτρα νερού εκτρέπονται από τα ποτάμια.
Στην πολυεθνική αυτή βιομηχανία μετέχουν εξίσου η αγγλο-γερμανική Shell και η αμερικανική Exxon-Mobil, ενώ χρειάζονται περίπου δύο τόνοι άμμου για την παραγωγή ενός και μόνο βαρελιού πετρελαίου.
(Πηγή: environment.independent.co.uk)
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 11/12/2007

ΣΑΚΟΥΛΕΣ ΜΙΑΣ ΧΡΗΣΗΣ…

Αναδημοσιεύω ένα post από το perivallonsos.blogspot.com :

«Με μια επίσκεψη σε σούπερ μάρκετ , χωρίς καμία δυσκολία μπορεί να διαπιστώσει κανείς την σπατάλη που γίνεται στις πλαστικές σακούλες μιας χρήσης. Οι περισσότεροι βάζουν 2-3 πράγματα μόνο σε κάθε σακούλα χωρίζοντάς τα συνήθως κατά είδος…αλλού το τυρί και αλλού το ζαμπόν…έτσι κι αλλιώς τσάμπα είναι! Τσάμπα; Ε, δεν παίρνω και 2-3 αχρησιμοποίητες για το σπίτι; Χρειάζονται αυτές…
Αυτό όμως ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ! Μιλάμε για 60.000 τόνους πλαστικού μιας χρήσης που καταναλώνει η Ελλάδα ετησίως! Μιλάμε για σακούλες κατασκευασμένες από μη ανακυκλώσιμα υλικά, των οποίων η αποσύνθεση είναι πολύ δύσκολη τόσο στο έδαφος όσο και στο νερό…για την ακρίβεια στο νερό είναι δυσκολότερη!
Το θέμα είναι το τι μπορεί να γίνει για να μειωθεί αυτή η υπερκατανάλωση! Σε άλλες χώρες όπως πχ. στη Γερμανία και την Ελβετία έχουν επαναφέρει το διχτάκι και τις υφασμάτινες τσάντες, τις οποίες αγοράζει ο καταναλωτής και χρησιμοποιεί κάθε φορά που πάει για ψώνια. Η άλλη λύση είναι η χρέωση της πλαστικής σακούλας μιας χρήσης. Η Ιρλανδία είναι μια από τις χώρες που εφαρμόζουν αυτό το μέτρο και…με επιτυχία μπορεί να συμπεράνει κανείς, αφού έχει μειωθεί η κατανάλωση πλαστικού μιας χρήσης κατά 90%!
Η καλύτερη επιλογή είναι η εφαρμογή και των δύο μέτρων ταυτόχρονα…έτσι όποιος δε θα θέλει να αγοράζει τις πλαστικές σακούλες του σούπερ μάρκετ, θα φέρνει από το σπίτι του! Πρέπει όμως αυτό να εφαρμοσθεί μαζικά για να έχει τα απαιτούμενα αποτελέσματα!»

Υ.Γ.ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΕΤΟΣ!!!

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΝΕΟΝ

Στις τουριστικές περιοχές όπως η Σκόπελος, λόγω των πολλών σπιτιών που είναι διάσπαρτα σε όλο το νησί, υπάρχουν χιλιάδες φώτα που ανάβουν όλο το χειμώνα
χωρίς κανένα λόγο. Τα σπίτια αυτά νοικιάζονται το καλοκαίρι σε τουρίστες, και τώρα είναι ακατοίκητα. Αυτό, πέρα από τη σπατάλη ενέργειας, λειτουργεί και αρνητικά στην άγρια ζωή. Δημιουργεί προβλήματα στις μεταναστεύσεις πουλιών κ. λ. π.
Το ίδιο φαντάζομαι πως συμβαίνει σε όλες τις τουριστικές περιοχές σε κάποιο βαθμό.
Μήπως ζούμε την εποχή του ΝΕΟΝ;;;;.

Η Φύση είναι τρωτή …

κι αυτό μας αφορά όλους!

Δρ. Θόδωρος Σ. Κουσουρής
Περιβαλλοντολόγος, πρώην
Δ/ντής Ερευνητικού Ινστιτούτου

Συνήθως, με αυθαίρετο τρόπο και αυτιστική συνέπεια επαναλαμβάνονται φράσεις κλισέ και από τα ΜΜΕ και στις σχετικές συνεντεύξεις των μη ειδικών. «Η Φύση εκδικείται, δείχνει το σκληρό πρόσωπό της. Η Φύση ξεσπά, τιμωρεί και είναι αμείλικτη». Τεχνηέντως, εμφανιζόμαστε ως θύματα και φαίνεται ότι βρισκόμαστε σε διαρκή διωγμό από τον θύτη. Ενδεχομένως, η θυματοποίησή μας αυτή να λειτουργεί ως άλλοθι για να απαλλαγούμε από κάθε ευθύνη. Εξάλλου, αν υιοθετήσουμε την αντίληψη ότι τα πάντα κινούνται από ανώτερη δύναμη και πάλι γινόμαστε «άμοιροι» ευθυνών.

Για παράδειγμα, όταν ενσκήπτουν σεισμοί και καταποντισμοί, συνήθως μιλάμε για θεομηνίες και όχι για φυσική καταστροφή. Η ανώτερη δύναμη βρίσκεται παντού, κατά την άποψή τους. Δηλαδή, στις περισσότερες των περιπτώσεων, έχουμε επιλέξει να παίζουμε το ρόλο του μικρού και αδύναμου, καθώς και αυτές ακόμη οι λέξεις είναι δανικές από τις ανθρώπινες κοινωνίες. Είναι και αυτά μια ακόμη έκφανση της ανταγωνιστική μας διάθεσης απέναντι στο Φυσικό περιβάλλον, καθώς φαίνεται ότι δεν έχουμε μάθει σχεδόν τίποτα για τα συμβαίνοντα στη Φύση, τις διεργασίες της, τα αποτελέσματα των φυσικών φαινομένων που όντος η συχνότητα και σφοδρότητά τους έχουν ενταθεί και επεκταθεί σε περισσότερες περιοχές.

Εξάλλου, η σχέση του ανθρώπου με τη Φύση, θέλουμε και προσλαμβάνει, εκ των αποτελεσμάτων, εντεινόμενες διαστάσεις. Είναι αυτό που συνηθίζεται να λέμε «για να καλυφθούν οι ανάγκες μας», έστω και αν υποκρύπτουν τον όρο «απεριόριστες», παρόλο που είναι πασιφανές ότι οι φυσικοί πόροι ολοένα γίνονται σπανιότεροι. Η ανταγωνιστική μας διάθεση απέναντι στον Φυσικό κόσμο είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο.

Κατά την επιστημονική άποψη τα φυσικά φαινόμενα -όπως για παράδειγμα η βροχή, η χιονόπτωση, η ανομβρία, οι καταιγίδες, η θερμοκρασία, οι σεισμοί, οι κατολισθήσεις και άλλα- εκδηλώνονται, άλλες φορές με κυρίαρχο και άλλες φορές με υποδεέστερο τρόπο. Αυτά και μια μεγάλη πληθώρα φυσικών φαινομένων διαμορφώνουν τελικά τον πλανήτη Γη. Τα φυσικά φαινόμενα είναι μέρος της εξελικτικής διαδικασίας της Φύσης. Πρόκειται για μία διαδικασία μεταβολής του περιβάλλοντος η οποία πραγματοποιείται εκατομμύρια χρόνια τώρα.

Παρ’ όλο που για τους ανθρώπους μπορεί να γίνουν δυνάμεις καταστροφής, για τη Φύση είναι δημιουργικές δυνάμεις. Αυτές καθορίζουν το πρόσωπο της Γης στις διάφορες εποχές. Θα μπορούσαμε μάλιστα να τα χαρακτηρίσουμε ως φιλικά προς τον άνθρωπο γιατί διαμόρφωσαν ένα τέτοιο περιβάλλον που του επέτρεψαν να υπάρχει και να ζει πάνω στη Γη, ενώ γίνονται καταστροφικά για την ύπαρξη, όταν δημιουργούν απώλειες για τα θεωρούμενα με σύγχρονους όρους ως κεκτημένα από τον άνθρωπο.

Άλλωστε, μόλις πρόσφατα καταλάβαμε ότι παρεμβαίνουμε πλέον δραστικά, πιεστικά, απειλητικά προς τη Φύση, ενώ δεν προσαρμόσαμε τις απαιτήσεις μας σε σχέση με τα φυσικά φαινόμενα. Το πλέον παράδοξο είναι ότι εμείς οι ίδιοι αυξήσαμε την τρωτότητα της παρουσίας μας με αποτέλεσμα έστω και μικρά γεγονότα να έχουν τεράστιες επιπτώσεις. Για παράδειγμα, σε μια πόλη όπου θα έπρεπε να ζουν εκατό χιλιάδες άνθρωποι, σήμερα ζουν πάνω από ένα εκατομμύριο. Έτσι, όταν συμβεί πλημμύρα, σεισμός ή άλλο φυσικό φαινόμενο οι απώλειες ασφαλώς και θα είναι τεράστιες.

Συνειδητοποιώντας ότι οι κίνδυνοι που απειλούν το περιβάλλον δεν έχουν σύνορα και άλλες διακρίσεις, οφείλουμε να ενισχύσουμε την έμπρακτη παρουσία μας και να εντατικοποιήσουμε την οποιαδήποτε πίεσή μας σε όλο το φάσμα των πτυχών της προστασίας του περιβάλλοντος. Είναι αναμφισβήτητη η ανάγκη συνεχούς προσαρμογής και εφαρμογής ουσιαστικών πολιτικών για την προστασία του περιβάλλοντος. Τόσο οι κρατικές αρχές, όσο και οι κοινωνίες των πολιτών οφείλουμε να θέτουμε το περιβάλλον κυρίαρχο πυρήνα κάθε δραστηριότητάς μας. Το περιβάλλον είναι η γειτονιά στην οποία ζούμε και θα ζήσουν και τα παιδιά μας. Είναι το σπίτι μας και η προστασία του είναι υπόθεση όλης της οικογένειας. Η βιώσιμη ανάπτυξη και η διαφύλαξη των ανθρωπίνων και φυσικών πόρων έχουν ήδη γίνει στόχοι–προτεραιότητες για τη διεθνή κοινότητα. Ας γίνουν και για μας, για τον καθένα υποχρέωση για μια καλύτερη ποιότητα ζωής.