Ετοιμοι οι Times Online για το paywall content

FAIR PRICING FOR DIGITAL CONTENT
Message from Rebekah Brooks

Those of you that subscribe to The Times and The Sunday Times or have registered on Times Online will receive a communication starting from this week inviting you to register for an exclusive preview of the new digital proposition. This shows that we are getting closer to the launch of the titles’ new digital sites.

I have made no secret of our intention to start charging for quality journalism online. As you may have seen speculation in the media about our plans, I wanted to take this opportunity to let you know why we believe this is such an important development.

We are committed to producing quality journalism that is written by professionals with a profound understanding of their subject and a commitment to provide well-informed coverage of the issues. Each of our titles, in its own way, has pioneered quality, professional journalism and we are unashamed to say we believe it has value.

In contrast, the industry is making the mistake of chasing millions of unique users by giving the audience more and more content for free. An obsession with traffic just doesn’t pay.
Great journalism needs investment and we are committed to supporting the fantastic work that you are all producing and delivering to our audiences. It is the quality of the journalism that you create, and the ways in which we produce and distribute it, that will continue to set our titles apart from the competition.

And to be clear, when we talk about charging for our content online, we are talking about charging a fair price. Price alone will not be a barrier to take up. Of course, we expect to see the numbers of unique users of our sites come down dramatically. But the people who register to our new digital products will be customers who have made a positive decision to pay a fair price for journalism that they value, and they will be those who are more committed to and engaged with our titles.

This is an exciting development for our company especially as we will be among the first in the world to take this step. There are many who declare we have set ourselves an impossible task. But our company loves nothing more than challenging the status quo.

Shortly I will update you on our plans in more detail. But, in the meantime, I believe that with the combined force of your talent, commitment and hard work, we will, in the months and years to come, define a new future in the way we create, deliver and profit from our journalism.

Rebekah Brooks
Chief Executive, News International

Ετοιμοι οι Times Online για το paywall content

FAIR PRICING FOR DIGITAL CONTENT
Message from Rebekah Brooks

Those of you that subscribe to The Times and The Sunday Times or have registered on Times Online will receive a communication starting from this week inviting you to register for an exclusive preview of the new digital proposition. This shows that we are getting closer to the launch of the titles’ new digital sites.

I have made no secret of our intention to start charging for quality journalism online. As you may have seen speculation in the media about our plans, I wanted to take this opportunity to let you know why we believe this is such an important development.

We are committed to producing quality journalism that is written by professionals with a profound understanding of their subject and a commitment to provide well-informed coverage of the issues. Each of our titles, in its own way, has pioneered quality, professional journalism and we are unashamed to say we believe it has value.

In contrast, the industry is making the mistake of chasing millions of unique users by giving the audience more and more content for free. An obsession with traffic just doesn’t pay.
Great journalism needs investment and we are committed to supporting the fantastic work that you are all producing and delivering to our audiences. It is the quality of the journalism that you create, and the ways in which we produce and distribute it, that will continue to set our titles apart from the competition.

And to be clear, when we talk about charging for our content online, we are talking about charging a fair price. Price alone will not be a barrier to take up. Of course, we expect to see the numbers of unique users of our sites come down dramatically. But the people who register to our new digital products will be customers who have made a positive decision to pay a fair price for journalism that they value, and they will be those who are more committed to and engaged with our titles.

This is an exciting development for our company especially as we will be among the first in the world to take this step. There are many who declare we have set ourselves an impossible task. But our company loves nothing more than challenging the status quo.

Shortly I will update you on our plans in more detail. But, in the meantime, I believe that with the combined force of your talent, commitment and hard work, we will, in the months and years to come, define a new future in the way we create, deliver and profit from our journalism.

Rebekah Brooks
Chief Executive, News International

Πόσο έχουν δύο κιλά άγρια ραδίκια;

Εχουν τιμή τα αγριοράδικα;

Εχουν! θα πει κάποιος που θα τα βρει στη λαϊκή- αν τα βρει!
Για να το ξανασκεφτούμε…
Τι τιμή έχουν και ποιος την ορίζει;
Κανένας. Οποιοσδήποτε μπορεί να πάει με το μαχαιράκι και τη σακουλίτσα του να τα μαζέψει από οπουδήποτε, ακόμη κι από τη νησίδα της Μεσογείων, να τα καθαρίσει, να τα πλύνει, να τα μαγειρέψει και να τα φάει. At no cost! Και σε όποια ποσότητα θέλει ή μπορεί να μαζέψει.
Τότε;
Τιμή και αξία έχει το μάζεμα. Το καθάρισμα. Το πλύσιμο. Το μαγείρεμα. Αυτά ναι! Αν φυσικά κάποιος θέλει να τους προσδώσει μια τιμή. Δηλαδή μια αξία και με βάση αυτή να τα πουλήσει σε κάποιον άλλον.
Πάμε όμως σε ένα άλλο παράδειγμα:
Το κουτσομπολιό έχει τιμή;
Δηλαδή η γιαγιά μας η Φωτούλα πλήρωνε τη γειτόνισσα την Κατίνα όταν εκείνη ερχόταν και της έλεγε οτι ο Ανέστης κεράτωσε τη γυναίκα του με την ξαδέλφη του Παναγή;
Οχι βέβαια!
Κι ακόμη παραπέρα: Τι τιμή έχει ένα τροχαίο ατύχημα; Δηλαδή πόσο πρέπει να πληρώσω για να μάθω οτι πριν δύο ώρες στην Κηφισίας τράκαραν τρία ΙΧ και οτι υπάρχουν δύο σοβαρά τραυματίες;
Κι ακόμη πιο εκεί: Τι τιμή έχουν οι δηλώσεις του Πρωθυπουργού έξω από τον Λευκό Οίκο την περασμένη εβδομάδα; Πόσο κάνει να μάθω τι ακριβώς είπε;
Δεκάρα τσακιστή, είναι η απάντηση.
Τότε;
Τότε ας ξανασκεφτούμε λίγο την πτώση των εσόδων των εφημερίδων αλλά και την άρνηση των χρηστών να πληρώσουν για τις ειδήσεις που διαβάζουν στο διαδίκτυο.
Ισως κανείς να μην τους έχει πει οτι η συλλογή, το καθάρισμα, η επιλογή των ειδήσεων είναι που έχει αξία και χωρίς αυτά δεν θα μπορούσε να «φάει» τα «ραδίκια» του.
Ισως θα έπρεπε, από την άλλη, να πει σε εμάς τους δημοσιογράφους οτι έχουμε πάψει πλέον να καθαρίζουμε, να επιλέγουμε, να «μαγειρεύουμε» σωστά τις ειδήσεις έτσι ώστε να γίνονται εύγευστη και θρεπτική τροφή;
Ισως πάλι, αναγνώστες και χρήστες να θεωρούν οτι μπορούν -πέρα από τις άλλες τους δουλειές- να το κάνουν και αυτό.
Τι από τα τρία συμβαίνει;
Μήπως και τα τρία;
Το σίγουρο είναι οτι απάντηση υπάρχει. Αρκεί κάποιος να ψάξει να τη βρει. Σαν ραδίκι!
Διαβάστε όμως και αυτά για ένα άλλο θέμα των ημερών:Παραλογισμοί και παρανομία… Και, για όνομα του Θεού, ας πάψουμε πλέον να σκεφτόμαστε ευθύγραμμα.

Είναι η ώρα για συλλογικούς αγώνες

Ανακοίνωση Πρωτοβουλίας για την Ανατροπή

Ώρες ευθύνης για όλους μας έχει σημάνει η κρίση, η οποία είναι έτοιμη να σαρώσει και τη βιομηχανία των ΜΜΕ. Για τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα, για τους οργανωμένους και τους ανένταχτους, για όσους αρνούνται να συμβιβαστούν και να σκύψουν το κεφάλι, για όσους δεν πλανεύονται από τις αυταπάτες και γυρίζουν την πλάτη στην «ανθρωποφαγία», δεν υπάρχει πλέον χρόνος για αναμονή. Οι αναλύσεις και τα σενάρια έχουν δώσει πλέον τη θέση τους στη σκληρή πραγματικότητα, που απαιτεί καθαρές αποφάσεις.

Η μείωση της ιδιωτικής και κρατικής διαφήμισης, η πτώση των πωλήσεων για τις εφημερίδες, το κλείσιμο της στρόφιγγας των δανείων από τις τράπεζες, είναι βούτυρο στο ψωμί εργοδοτών και κυβέρνησης, που σχεδιάζουν μεγάλες και μόνιμου χαρακτήρα ανατροπές, σε βάρος του κόσμου της δουλειάς. Επικαλούνται τον κίνδυνο χρεοκοπίας, καθώς και τα σκληρά μέτρα που απαιτούν οι Φύρερ των Βρυξελών και της Φρανκφούρτης – ξεχνούν, όμως, ότι η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων έμεινε έξω από το πάρτι της αχαλίνωτης κερδοφορίας και των χρυσών συμβολαίων που σφράγισαν την προηγούμενη 20ετία.

Το κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου, οι συνεχιζόμενες απολύσεις και «εθελούσιες έξοδοι» σε πολλά μαγαζιά, η ομηρεία των συμβασιούχων της ΕΡΤ και των εργαζομένων στους δημοτικούς σταθμούς, η καθυστέρηση ή μη καταβολή μισθών και δώρων, η επέκταση των μπλοκ, της ελαστικής απασχόλησης και της μαύρης εργασίας, η ασυδοσία στον χώρο του Διαδικτύου, οι αντιδραστικές αλλαγές στο ασφαλιστικό, οι περικοπές στις οποίες προχωρεί ο ΕΔΟΕΑΠ, αλλά και ο στραγγαλισμός της ερευνητικής και ανεξάρτητης δημοσιογραφίας – όλα αυτά είναι σημάδια που δεν λαθεύουν: η καταιγίδα έχει ήδη αρχίσει.

Κι όμως, εδώ και οκτώ περίπου μήνες, η ηγεσία της ΕΣΗΕΑ ήταν βυθισμένη στον ύπνο των αδίκων, συνεχίζοντας μια πορεία που έχει χαράξει από καιρό. Μακριά από τις εξελίξεις στον κλάδο και εγκλωβισμένη σε αδιέξοδες και επικίνδυνες μικροπαραταξιακές αντιπαραθέσεις, για τη μοιρασιά των θώκων, άφησε ελεύθερο τον δρόμο στους «πάνω» να αλωνίζουν και να χαράζουν εκ νέου τον χάρτη των ΜΜΕ, δίνοντας παράλληλα χώρο σε νέα και μυστηριώδη «τζάκια» να αποκτήσουν ισχυρές και στρατηγικές θέσεις στον κλάδο. Σε αυτό το τοπίο, η εκλογή «υπηρεσιακού» ΔΣ και η δέσμευση για διεξαγωγή πρόωρων εκλογών αποτέλεσε, αναμφίβολα, λύση ανάγκης.

Η Πρωτοβουλία για την Ανατροπή, παρούσα με συνέπεια όλο το προηγούμενο διάστημα στους μικρούς και τους μεγάλους αγώνες που δόθηκαν, θα συμμετέχει και στην εκλογική μάχη. Θα διεκδικήσει μαχητικά την ενίσχυσή της και την εκπροσώπησή της στο νέο ΔΣ, την οποία της στέρησε στις προηγούμενες εκλογές ο καλπονοθευτικός νόμος 1264. Στόχος μας είναι – και από εκεί – να συμβάλουμε στην καλύτερη οργάνωση των αγώνων και όχι να επιδοθούμε σε παζάρια κορυφών ή να παίξουμε «κατενάτσιο».

Δεν τρέφουμε, όμως, αυταπάτες: Οι εκλογές, από μόνες τους, δεν αρκούν για να αλλάξουν τους συσχετισμούς, ούτε μπορούν να δώσουν απαντήσεις στα μεγάλα προβλήματα και τις ανάγκες των εργαζομένων του κλάδου. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ο αγώνας πρέπει να περάσει στα χέρια των ίδιων. Στις γενικές τους συνελεύσεις, στις διασωματειακές επιτροπές αγώνα, στο μικτό συμβούλιο, στις πρωτοβουλίες συντονισμού από τα κάτω, στην ουσιαστική και διαρκή επαφή όσων βρίσκονται μέσα στις ενώσεις με εκείνους που παραμένουν εκτός, της παλιάς με τη νέα βάρδια.

Ταυτόχρονα, είναι αδήριτη ανάγκη ο κλάδος να σπάσει την περιχαράκωσή του. Οφείλουμε να βρούμε τη θέση μας δίπλα στους συναδέλφους μας από όλη την κοινωνία, που πλήττονται σκληρά και αναζητούν δρόμους αντίστασης και ανατροπής της επίθεσης που εξαπολύουν κυβέρνηση, εργοδοσία και Βρυξέλλες. Γι’ αυτό, απαιτούμε από την ΕΣΗΕΑ να αποφασίσει τη συμμετοχή στην απεργία της 10ης Φεβρουαρίου, σε συντονισμό με το διασωματειακό, καθώς και με άλλους κλάδους και σωματεία που προχωρούν σε κινητοποιήσεις.

Διεκδικούμε τη χάραξη ενός ολοκληρωμένου προγράμματος δράσης και τη διεκδίκηση μιας νέας συλλογικής σύμβασης εργασίας, που θα καλύπτει τις σύγχρονες ανάγκες όλων των εργαζομένων στα ΜΜΕ. Για απαγόρευση των απολύσεων. Για αυξήσεις στους μισθούς που να επιτρέπουν στον καθένα να ζει αξιοπρεπώς από μία δουλειά. Για ισότιμα και αναβαθμισμένα ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους όσοι εργάζονται στα ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά, από την πρώτη μέρα δουλειάς. Όχι στην αύξηση των ορίων ηλικίας και τις περικοπές σε παροχές και επιδόματα.

Η διαδικασία αυτή πρέπει και μπορεί να γίνει από τα κάτω, με ουσιαστική συμμετοχή και λόγο των ίδιων των εργαζομένων. Να συνδυαστεί με την πραγματοποίηση κύκλου γενικών συνελεύσεων στα μαγαζιά, αλλά και ουσιαστικής συνεδρίασης του Μικτού Συμβουλίου.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΡΟΝΟΣ ΓΙΑ ΧΑΣΙΜΟ!

ΤΩΡΑ, ΑΓΩΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑΣ!

Πρωτοβουλία

για την

Ανατροπή

(Financial Crimes, Αριστερό Ριζοσπαστικό

ΜΜΕτωπο, Σπάρτακος, ανένταχτοι)

Είναι η ώρα για συλλογικούς αγώνες

Ανακοίνωση Πρωτοβουλίας για την Ανατροπή

Ώρες ευθύνης για όλους μας έχει σημάνει η κρίση, η οποία είναι έτοιμη να σαρώσει και τη βιομηχανία των ΜΜΕ. Για τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα, για τους οργανωμένους και τους ανένταχτους, για όσους αρνούνται να συμβιβαστούν και να σκύψουν το κεφάλι, για όσους δεν πλανεύονται από τις αυταπάτες και γυρίζουν την πλάτη στην «ανθρωποφαγία», δεν υπάρχει πλέον χρόνος για αναμονή. Οι αναλύσεις και τα σενάρια έχουν δώσει πλέον τη θέση τους στη σκληρή πραγματικότητα, που απαιτεί καθαρές αποφάσεις.

Η μείωση της ιδιωτικής και κρατικής διαφήμισης, η πτώση των πωλήσεων για τις εφημερίδες, το κλείσιμο της στρόφιγγας των δανείων από τις τράπεζες, είναι βούτυρο στο ψωμί εργοδοτών και κυβέρνησης, που σχεδιάζουν μεγάλες και μόνιμου χαρακτήρα ανατροπές, σε βάρος του κόσμου της δουλειάς. Επικαλούνται τον κίνδυνο χρεοκοπίας, καθώς και τα σκληρά μέτρα που απαιτούν οι Φύρερ των Βρυξελών και της Φρανκφούρτης – ξεχνούν, όμως, ότι η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων έμεινε έξω από το πάρτι της αχαλίνωτης κερδοφορίας και των χρυσών συμβολαίων που σφράγισαν την προηγούμενη 20ετία.

Το κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου, οι συνεχιζόμενες απολύσεις και «εθελούσιες έξοδοι» σε πολλά μαγαζιά, η ομηρεία των συμβασιούχων της ΕΡΤ και των εργαζομένων στους δημοτικούς σταθμούς, η καθυστέρηση ή μη καταβολή μισθών και δώρων, η επέκταση των μπλοκ, της ελαστικής απασχόλησης και της μαύρης εργασίας, η ασυδοσία στον χώρο του Διαδικτύου, οι αντιδραστικές αλλαγές στο ασφαλιστικό, οι περικοπές στις οποίες προχωρεί ο ΕΔΟΕΑΠ, αλλά και ο στραγγαλισμός της ερευνητικής και ανεξάρτητης δημοσιογραφίας – όλα αυτά είναι σημάδια που δεν λαθεύουν: η καταιγίδα έχει ήδη αρχίσει.

Κι όμως, εδώ και οκτώ περίπου μήνες, η ηγεσία της ΕΣΗΕΑ ήταν βυθισμένη στον ύπνο των αδίκων, συνεχίζοντας μια πορεία που έχει χαράξει από καιρό. Μακριά από τις εξελίξεις στον κλάδο και εγκλωβισμένη σε αδιέξοδες και επικίνδυνες μικροπαραταξιακές αντιπαραθέσεις, για τη μοιρασιά των θώκων, άφησε ελεύθερο τον δρόμο στους «πάνω» να αλωνίζουν και να χαράζουν εκ νέου τον χάρτη των ΜΜΕ, δίνοντας παράλληλα χώρο σε νέα και μυστηριώδη «τζάκια» να αποκτήσουν ισχυρές και στρατηγικές θέσεις στον κλάδο. Σε αυτό το τοπίο, η εκλογή «υπηρεσιακού» ΔΣ και η δέσμευση για διεξαγωγή πρόωρων εκλογών αποτέλεσε, αναμφίβολα, λύση ανάγκης.

Η Πρωτοβουλία για την Ανατροπή, παρούσα με συνέπεια όλο το προηγούμενο διάστημα στους μικρούς και τους μεγάλους αγώνες που δόθηκαν, θα συμμετέχει και στην εκλογική μάχη. Θα διεκδικήσει μαχητικά την ενίσχυσή της και την εκπροσώπησή της στο νέο ΔΣ, την οποία της στέρησε στις προηγούμενες εκλογές ο καλπονοθευτικός νόμος 1264. Στόχος μας είναι – και από εκεί – να συμβάλουμε στην καλύτερη οργάνωση των αγώνων και όχι να επιδοθούμε σε παζάρια κορυφών ή να παίξουμε «κατενάτσιο».

Δεν τρέφουμε, όμως, αυταπάτες: Οι εκλογές, από μόνες τους, δεν αρκούν για να αλλάξουν τους συσχετισμούς, ούτε μπορούν να δώσουν απαντήσεις στα μεγάλα προβλήματα και τις ανάγκες των εργαζομένων του κλάδου. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ο αγώνας πρέπει να περάσει στα χέρια των ίδιων. Στις γενικές τους συνελεύσεις, στις διασωματειακές επιτροπές αγώνα, στο μικτό συμβούλιο, στις πρωτοβουλίες συντονισμού από τα κάτω, στην ουσιαστική και διαρκή επαφή όσων βρίσκονται μέσα στις ενώσεις με εκείνους που παραμένουν εκτός, της παλιάς με τη νέα βάρδια.

Ταυτόχρονα, είναι αδήριτη ανάγκη ο κλάδος να σπάσει την περιχαράκωσή του. Οφείλουμε να βρούμε τη θέση μας δίπλα στους συναδέλφους μας από όλη την κοινωνία, που πλήττονται σκληρά και αναζητούν δρόμους αντίστασης και ανατροπής της επίθεσης που εξαπολύουν κυβέρνηση, εργοδοσία και Βρυξέλλες. Γι’ αυτό, απαιτούμε από την ΕΣΗΕΑ να αποφασίσει τη συμμετοχή στην απεργία της 10ης Φεβρουαρίου, σε συντονισμό με το διασωματειακό, καθώς και με άλλους κλάδους και σωματεία που προχωρούν σε κινητοποιήσεις.

Διεκδικούμε τη χάραξη ενός ολοκληρωμένου προγράμματος δράσης και τη διεκδίκηση μιας νέας συλλογικής σύμβασης εργασίας, που θα καλύπτει τις σύγχρονες ανάγκες όλων των εργαζομένων στα ΜΜΕ. Για απαγόρευση των απολύσεων. Για αυξήσεις στους μισθούς που να επιτρέπουν στον καθένα να ζει αξιοπρεπώς από μία δουλειά. Για ισότιμα και αναβαθμισμένα ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους όσοι εργάζονται στα ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά, από την πρώτη μέρα δουλειάς. Όχι στην αύξηση των ορίων ηλικίας και τις περικοπές σε παροχές και επιδόματα.

Η διαδικασία αυτή πρέπει και μπορεί να γίνει από τα κάτω, με ουσιαστική συμμετοχή και λόγο των ίδιων των εργαζομένων. Να συνδυαστεί με την πραγματοποίηση κύκλου γενικών συνελεύσεων στα μαγαζιά, αλλά και ουσιαστικής συνεδρίασης του Μικτού Συμβουλίου.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΡΟΝΟΣ ΓΙΑ ΧΑΣΙΜΟ!

ΤΩΡΑ, ΑΓΩΝΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑΣ!

Πρωτοβουλία

για την

Ανατροπή

(Financial Crimes, Αριστερό Ριζοσπαστικό

ΜΜΕτωπο, Σπάρτακος, ανένταχτοι)

Το μέλλον των εφημερίδων είναι εδώ


Μπορεί να είναι το i-pad. Μπορεί να μην είναι και να είναι κάτι άλλο. Σημασία έχει οτι το μέλλον είναι πλέον εδώ. Οχι μετά από 4-5 χρόνια. Αύριο!

Μια νέα εποχή ξεκίνησε για τα ΜΜΕ αλλά και για τη δημοσιογραφία. Οχι εξ’ αιτίας ενός gadget αλλά επειδή, για μια ακόμη φορά, αλλάζει το παράδειγμα και μαζί του θα αλλάξει και ο τρόπος που θα διαβάζουμε.
Οποιοι υποτιμήσουν αυτή την εξέλιξη θα είναι οι αυριανοί χαμένοι.

Το μέλλον των εφημερίδων είναι εδώ


Μπορεί να είναι το i-pad. Μπορεί να μην είναι και να είναι κάτι άλλο. Σημασία έχει οτι το μέλλον είναι πλέον εδώ. Οχι μετά από 4-5 χρόνια. Αύριο!

Μια νέα εποχή ξεκίνησε για τα ΜΜΕ αλλά και για τη δημοσιογραφία. Οχι εξ’ αιτίας ενός gadget αλλά επειδή, για μια ακόμη φορά, αλλάζει το παράδειγμα και μαζί του θα αλλάξει και ο τρόπος που θα διαβάζουμε.
Οποιοι υποτιμήσουν αυτή την εξέλιξη θα είναι οι αυριανοί χαμένοι.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ μοντέλο κερδοφορίας για την (παλιά) Δημοσιογραφία (για τα ΜΜΕ δηλαδή)

Εδώ και πολλούς μήνες γράφω για το τέλος των Παλαιών ΜΜΕ, τον διαχωρισμό ΜΜΕ και Δημοσιογραφίας αλλά και για την μετάβαση στη νέα εποχή.

Μικρό ενδιαφέρον, αν όχι καθόλου, δίνουν σε αυτά τα θέματα όσοι είναι υπεύθυνοι στην Ελλάδα.
Σήμερα αναδημοσιεύω ένα άρθρο του Robert Niles που μιλά για τα ίδια πράγματα.

Απευθύνεται σε εκδότες και μάνατζερ των ΜΜΕ:

For all those hopeful newspaper managers, searching for a new revenue model that will save good, old-fashioned newsroom journalism, I have a message for you:

You’re wasting your time. Please, stop. There is no new revenue model for journalism.

This isn’t to say that publishers cannot change the way that they’ve operated in past media to secure their future online. But they need to look beyond looking for radical new ways to charge customers for their work.

There are three ways – and only three ways – that publishers can make money from their content:

1. Direct purchases, such as subscriptions, copy sales and tickets

2. Advertising

3. Donations, including direct contributions and grant funding

Let’s break ’em down:

Direct purchases

Many publishers are looking longingly toward paid content to move their bottom lines back toward pre-Internet profit margins. But a publication’s ability to charge for its content, and the amount it charges, increases in direct relation to the amount and detail of unique information it provides in that content.

Walk into a bookstore and compare the prices of newspapers, magazine and books. Newspapers go for a few quarters a copy, magazines for a few bucks and books, typically, for at least $10-20. Newspaper and magazine circulations also are dropping, suggesting that they remain overpriced in the current information market.

Without a home-delivered hard copy, the commodity information available in most newspaper has no financial worth to most readers. The more detailed information and original narratives in some magazines have small ($1-10) value for some readers. Books remain at the top of the price scale, offering longer and more detailed narratives written in unique and (one hopes) compelling voice.

Because of this, no one is going to be able to craft a paid content model that elicits significant payment from more than a handful of readers for commodity news. And, despite what «proud parents» in the newsroom might think about their work, almost everything produced by all U.S. newspapers and broadcast newsrooms falls into that category.

Magazine publishers might have a better go with paid content online, but again, the revenue model is not changing online – though the price point within that model may change in response to increased competition. But most magazines are finding that their content barely rises above the commodity level now established in the online market.

I can think of only one for-profit publishing entrepreneur who’s managed to make a paid content model work in print and online – and he’s launched a successful television broadcast for his publication, too. (And, no, it’s not Steven Brill or Rupert Murdoch.) I’m surprised that I’ve never seen Cook’s Illustrated founder Christopher Kimball at any online publishing conferences; he’s the only one in the business who seems to know how to make paid content work. (For what it’s worth, OJR profiled Kimball’s Cook’s Illustrated back in 2005.)

Advertising

Despite fears about the death of advertising, I say that there will always be people willing to pay to gain access to others’ audiences. That, distilled, is the definition of advertising.

Social media may provide a new ways for retailers and other business to speak directly to customers and would-be customers, but as anyone who’s started a Twitter feed with no followers can attest – building an audience is hard. Buying access to an established audience that you’re not now reaching is, for businesses with money, a far easier way. Advertising endures.

Online, advertising takes new forms – from banner ads to interstitials to affiliate links – but none of these forms are fundamentally different from any form of advertising that has come before. They remain a way for a publisher to sell access to its audience to another. So long as a publisher builds an audience, it will have the ability to rent access to it to advertisers. At which price point the publisher will be able to do that will depend upon the audience, and the amount of competition also reaching that audience.

Donations

PBS and NPR pledge drives represent obvious forms of donation revenue for publishers. So do grants awarded to non-profit publishers. Online innovators, such as spot.us, have adapted this form with «crowd-funded» reporting for individual stories. And does anyone remember the Amazon Honor System?

But allow me to suggest that much of what has passed for advertising has been, in fact, donation funding. For an example, I’d classify the majority of the ads my wife and I book on our violin community website this way – the advertisers don’t particularly care about click-throughs or their ROI [return on investment]. They advertise with us because they want to support the community and they understand that we need income to keep it going.

We can access donation funding in our advertising because we know the people running the music schools and violin shops who advertise with us. Many of them participate on the site and maintain relationships with others in the violin world through it. If we hadn’t developed these personal relationships, the advertising relationship we would have with those organizations would be reduced to a simpler ROI equation – they’d figure out how many sales they made from the clicks off their ad and decide if those sales justified the ad’s cost.

Just like those business owners and managers whom we don’t know personally do.

I suspect that as newspaper and TV and radio station ownership consolidated among a handful of corporate chains – and Main Street businesses sold out to, or shut down because of, national retail chains, the personal relationships that news publishers used to have with advertisers have been severed. As a result, a good chunk of news advertising has moved from what was essentially donation funding to strict, ROI-based advertising.

Given that most businesses take a short-term view toward ROI, and discount the long-term branding value of advertising, this switch is making it tougher for news publishers to close, and maintain, sales.

Smart publishers need to revive and repair personal relationships with potential advertisers and funders, in an effort to increase donation funding to their publishing efforts.

What’s changed, and what hasn’t

By reducing the barrier to entry for new publishers to almost zero, it has vastly increased the number of competitors reaching any given publisher’s audience. The Internet also has enabled new ways for publishers to solicit and receive money through each of these three methods (e.g. spot.us’s crowdfunding).

But the Internet hasn’t changed that these are the three ways to make money from content.

Publishers must take a sober look at these three options and decide how best to maximize their income opportunities within them. For most, that means abandoning thoughts about paid content, and instead working on the other two means, such as finding the most effective forms of advertising within their publication (and turning off readers with overly aggressive ads is not effective over the long term). More importantly, I would suggest that publishers work to cultivate their relationships with their community, to maximize the amount of donation income that they can receive, either in direct donation or via advertising campaigns.

At that point, it’s time to take a hard look at the other side of the ledger, and work to find a publishing and production model that allows a news publication to live within its current income means. That’s where the real change will happen in news publishing – the expensive, labor-intensive, manual newsroom model will give way to new, distributed, communal reporting and editing models, ones that are now being forged by journalist entrepreneurs.

I wish that news businesses, foundations and journalism schools spending resources on searching for new funding models would abandon those futile efforts, and instead redirect that funding toward cultivating and studying innovation in news gathering and production. And in doing that, I wish that industry would quit looking to print editors and broadcast station managers for leadership and instead look toward online publishers and editors who are making nascent efforts work.

Unfortunately, too many print and broadcast veterans don’t want to change their production model. So they instead devote their time and energy toward getting someone to fund another doomed quest to look for their revenue model Holy Grail.

There is no new revenue model for journalism. That’s why we have to find new production models that work.

.

Η Αρχή τους Τέλους για το Ταμείο των Δημοσιογράφων

Το μεγάλο μακελειό ξεκίνησε:

Συνάδελφοι,

Στο ξεκίνημα της νέας χρονιάς έλαχε σε μας ο κλήρος να πράξουμε δυσάρεστα, αλλά κατά συνείδηση και υπεύθυνα. Σήμερα θέλουμε να πούμε κάτι σοβαρό. Μια πικρή αλήθεια στους συναδέλφους, εν ενεργεία και συνταξιούχους, που μας εμπιστεύτηκαν τον περασμένο Μάιο και μας ανέδειξαν στη διοίκηση του Οργανισμού μας, για τη διετία 2009-2011.

Αντικειμενικά και με βάση τα αδιαμφισβήτητα στοιχεία και την αναλογιστική μελέτη, που έχουμε στα χέρια μας, είμαστε υποχρεωμένοι να μην ακολουθήσουμε τον εύκολο δρόμο της μυωπικής διαχείρισης, αλλά το δύσκολο δρόμο των αποτελεσματικών μέτρων, που θα διασφαλίσουν το παρόν και κυρίως το μέλλον όλων μας.

Παίρνουμε δύσκολες αποφάσεις και φυσικά όχι ελαφριά τη καρδία! Περιορίζουμε παροχές, με γνώμονα, όμως, κοινωνικά και ανθρώπινα κριτήρια…. Αναδιαρθρώνουμε για πρώτη φορά τους μηχανισμούς είσπραξης του Αγγελιοσήμου και αντιμετώπισης των εργοδοτών, που εισφοροδιαφεύγουν. Είμαστε αποφασισμένοι να συγκρουστούμε μετωπικά και μέχρι τέλους μαζί τους. Αγωνιζόμαστε να αυξήσουμε τα έσοδα του Οργανισμού, πολεμώντας ουσιαστικά με την πλάτη στο τοίχο, λόγω της πλήρους ανυπαρξίας ελέγχου του πόρου μας από τον κύριο ασφαλιστικό φορέα και τη γενικότερη αρνητική οικονομική συγκυρία στον τόπο μας και διεθνώς. Πρόκειται για τη χειρότερη εποχή στα 42 χρόνια του ΕΔΟΕΑΠ. Τα έσοδα συρρικνώνονται με τρομακτικό ρυθμό. Η φοβερή κρίση, που διέρχεται ο τόπος μας και μέσα σε αυτόν ο κλάδος των ΜΜΕ δεν μειώνει μόνον την εισροή πόρων ανοίγει επιπλέον την όρεξη στην εισφοροδιαφυγή, στις χαριστικές ρυθμίσεις και στα κόλπα του «περάστε αύριο»….

Αν δεν αυξηθεί το έσοδο και αν δεν μειωθούν οι δαπάνες μας στο μέτρο του δυνατού και του κοινωνικά δίκαιου, φυσικά με το μικρότερο δυνατό κοινωνικό κόστος, θα φτάσουμε πολύ πιο γρήγορα από ότι φανταζόμαστε όλοι, στην αδυσώπητη ανάγκη να αρχίσουμε να ροκανίζουμε τα αποθεματικά μας.

Και αυτό δεν θα είναι μόνον οδυνηρό. Θα αποδειχθεί καταστροφικό για όλους μας. Γιατί αυτά τα αποθεματικά δεν είναι ανεξάντλητα. Γιατί είμαστε πια κοντά 18.000 άνθρωποι.

Και γιατί δυστυχώς, με ευθύνη όλων μας, σε θεσμικό και προσωπικό επίπεδο, δεν καταφέραμε να προλάβουμε τις εξελίξεις στο Διαδικτυακό μέλλον των ΜΜΕ, με συνέπεια να μετράμε ήδη απώλειες σοβαρών εσόδων στο αγγελιόσημο και τις ασφαλιστικές εισφορές.

Πολλαπλασιάζουμε τους ελέγχους των δαπανών στη νοσοκομειακή περίθαλψη και στα φάρμακα. Για πρώτη φορά από το 2001, ο ΕΔΟΕΑΠ έχει νοσοκομειακές συμβάσεις, που θέτουν όρους ελέγχου, εκσυγχρονισμού, διαφάνειας, και ποιότητας υπηρεσιών στους ασφαλισμένους μας. Παράλληλαεγκαθιστούμε μηχανισμό ελέγχου εντός των νοσηλευτηρίων, ώστε με τις νέες συμβάσεις και τον έλεγχο να περιορίσουμε τις σπατάλες και την εκμετάλλευσή μας από το εμπόριο της υγείας.

Η γλώσσα των αριθμών είναι σκληρή. Ιδιαίτερα όταν αυτοί δεν ευημερούν. Για το 2009, τα αποθεματικά μας σήμερα υπολογίζονται σε περίπου 240 εκατ. ευρώ. Το μειωμένο λόγω της κρίσης ετήσιο έσοδό μας, είναι 68 εκατ. Το αυξημένο ετήσιο έξοδό μας, λόγω του ρυθμού αύξησης των μελών και της αύξησης των δαπανών υγείας είναι 63 περίπου εκατ. ευρώ.

Από αυτά τα 63 εκατ. τα 20 εκατομμύρια ευρώ, δηλαδή το ένα τρίτο των εξόδων, αφορούν στις επικουρικές συντάξεις των 1758 συνταξιούχων και δικαιοδόχων μας.. Άλλα περίπου 28 εκατ. αφορούν σε δαπάνες νοσηλείας, περίθαλψης και εφ άπαξ και τα υπόλοιπα 15 εκατ. αφορούν στα πάγια και λειτουργικά έξοδα του Οργανισμού, για ιατρικές, νοσηλευτικές, διοικητικές υπηρεσίες και βέβαια τις κοινωνικές παροχές. Και βέβαια είναι σε όλους γνωστό ότι οι προοπτικές για το 2010 είναι εξαιρετικά δυσοίωνες…

Αν δεν ληφθούν ΤΩΡΑ μέτρα, το υγιές ταμείο, που ξέρουμε, σε 5 χρόνια θα βάλει χέρι στον «κουμπαρά» των αποθεματικών και σε 12 χρόνια θα βρεθεί στο σημείο ΜΗΔΕΝ, όπως όλα τα υπόλοιπα ασφαλιστικά ταμεία σήμερα. Αυτή είναι η διαφορά του «δυνατού» ΕΔΟΕΑΠ από τα υπόλοιπα καταρρέοντα Ταμεία: 12 χρόνια…..

Φτάνουν αυτά για να γεράσουν με αξιοπρέπεια οι σημερινοί συνταξιούχοι και να βγουν στη σύνταξη οι σημερινοί 30άρηδες και 40άρηδες, σκληρά εργαζόμενοι στον Τύπο;;; Αυτή είναι η πικρή αλήθεια!Εμείς που έχουμε ευθύνη να σας πούμε την αλήθεια και καθήκον να λάβουμε μέτρα, θα παλέψουμε! Αυτή είναι η ευθύνη μας και έτσι αντιλαμβανόμαστε την εντολή του κλάδου να διασφαλίσουμε το παρόν και κυρίως, το βέβαιο και δυνατό μέλλον του ΕΔΟΕΑΠ.

Τα μέτρα, που σύμφωνα με το Καταστατικό μας είμαστε υποχρεωμένοι να λάβουμε, ίσως μπορεί, αλλά σίγουρα ΠΡΕΠΕΙ να αποδειχθούν το σωσίβιο όλων μας. Δεν επιτρέπεται να μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια βλέποντας τα χειρότερα να έρχονται. Δεν μας επιτρέπεται να κλείσουμε τα μάτια και να μην σπεύσουμε να θωρακίσουμε τον ΕΔΟΕΑΠ από τον ασφαλιστικό, φορολογικό και εισοδηματικό κυκλώνα, που ήδη στροβιλίζει στη δίνη του ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.

Έχουμε όλοι μας χρέος να διατηρήσουμε τον ΕΔΟΕΑΠ αυτοδιοίκητο, οικονομικά αυτοδύναμο, ισχυρό και σύγχρονο. Οι άνθρωποι της Ενημέρωσης δεν πρέπει να αποδειχθούμε κατώτεροι των περιστάσεων και να γίνουμε θεατές της εμπλοκής του ΕΔΟΕΑΠ στα ισοπεδωτικά σχέδια των νέων ασφαλιστικών πολιτικών, αλλά και των στείρων συνδικαλιστικών αντιπαραθέσεων.

Συνάδελφοι,

Εργαζόμενοι και συνταξιούχοι, ιατρικό, νοσηλευτικό και διοικητικό προσωπικό, Διοίκηση, όλοι πρέπει να βοηθήσουμε στο νοικοκύρεμα του «σπιτιού» μας για να μπορεί το Ταμείο μας να μακροημερεύσει.

Όλα τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου έχουμε γνώση των συνεπειών κάθε απόφασής μας. Κάθε μας πράξη είναι στην κρίση όλων σας. Υπέρτατο κριτήριο, όμως, είναι ο ΕΔΟΕΑΠ όλων μας.

Για αυτό στην κρίσιμη ώρα αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας. Από τον περασμένο Ιούνιο έχουμε αποδείξει ότι ο ΕΔΟΕΑΠ έχει Διοίκηση, που εργάζεται συλλογικά, υπεύθυνα, διάφανα, δημοκρατικά και αποτελεσματικά.

Με συναδελφικούς χαιρετισμούς

Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΔΟΕΑΠ

Ελένη Σπανοπούλου, πρόεδρος

Παναγιώτης Νεστορίδης, αντιπρόεδρος

Παναγιώτης Τσούτσιας, γεν. γραμματέας

Δημήτρης Μυλωνάς, ταμίας

Αργύρης Δεμερτζής , πρόεδρος ΤΥΠ

Τζώρτζια Κοντράρου

Αγαμέμνων Φαράκος

Αγαθή Κυρίτση

Σίμος Καταϊφτσής, μέλη ΔΣ


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΔΣ ΕΔΟΕΑΠ

Η Αρχή τους Τέλους για το Ταμείο των Δημοσιογράφων

Το μεγάλο μακελειό ξεκίνησε:

Συνάδελφοι,

Στο ξεκίνημα της νέας χρονιάς έλαχε σε μας ο κλήρος να πράξουμε δυσάρεστα, αλλά κατά συνείδηση και υπεύθυνα. Σήμερα θέλουμε να πούμε κάτι σοβαρό. Μια πικρή αλήθεια στους συναδέλφους, εν ενεργεία και συνταξιούχους, που μας εμπιστεύτηκαν τον περασμένο Μάιο και μας ανέδειξαν στη διοίκηση του Οργανισμού μας, για τη διετία 2009-2011.

Αντικειμενικά και με βάση τα αδιαμφισβήτητα στοιχεία και την αναλογιστική μελέτη, που έχουμε στα χέρια μας, είμαστε υποχρεωμένοι να μην ακολουθήσουμε τον εύκολο δρόμο της μυωπικής διαχείρισης, αλλά το δύσκολο δρόμο των αποτελεσματικών μέτρων, που θα διασφαλίσουν το παρόν και κυρίως το μέλλον όλων μας.

Παίρνουμε δύσκολες αποφάσεις και φυσικά όχι ελαφριά τη καρδία! Περιορίζουμε παροχές, με γνώμονα, όμως, κοινωνικά και ανθρώπινα κριτήρια…. Αναδιαρθρώνουμε για πρώτη φορά τους μηχανισμούς είσπραξης του Αγγελιοσήμου και αντιμετώπισης των εργοδοτών, που εισφοροδιαφεύγουν. Είμαστε αποφασισμένοι να συγκρουστούμε μετωπικά και μέχρι τέλους μαζί τους. Αγωνιζόμαστε να αυξήσουμε τα έσοδα του Οργανισμού, πολεμώντας ουσιαστικά με την πλάτη στο τοίχο, λόγω της πλήρους ανυπαρξίας ελέγχου του πόρου μας από τον κύριο ασφαλιστικό φορέα και τη γενικότερη αρνητική οικονομική συγκυρία στον τόπο μας και διεθνώς. Πρόκειται για τη χειρότερη εποχή στα 42 χρόνια του ΕΔΟΕΑΠ. Τα έσοδα συρρικνώνονται με τρομακτικό ρυθμό. Η φοβερή κρίση, που διέρχεται ο τόπος μας και μέσα σε αυτόν ο κλάδος των ΜΜΕ δεν μειώνει μόνον την εισροή πόρων ανοίγει επιπλέον την όρεξη στην εισφοροδιαφυγή, στις χαριστικές ρυθμίσεις και στα κόλπα του «περάστε αύριο»….

Αν δεν αυξηθεί το έσοδο και αν δεν μειωθούν οι δαπάνες μας στο μέτρο του δυνατού και του κοινωνικά δίκαιου, φυσικά με το μικρότερο δυνατό κοινωνικό κόστος, θα φτάσουμε πολύ πιο γρήγορα από ότι φανταζόμαστε όλοι, στην αδυσώπητη ανάγκη να αρχίσουμε να ροκανίζουμε τα αποθεματικά μας.

Και αυτό δεν θα είναι μόνον οδυνηρό. Θα αποδειχθεί καταστροφικό για όλους μας. Γιατί αυτά τα αποθεματικά δεν είναι ανεξάντλητα. Γιατί είμαστε πια κοντά 18.000 άνθρωποι.

Και γιατί δυστυχώς, με ευθύνη όλων μας, σε θεσμικό και προσωπικό επίπεδο, δεν καταφέραμε να προλάβουμε τις εξελίξεις στο Διαδικτυακό μέλλον των ΜΜΕ, με συνέπεια να μετράμε ήδη απώλειες σοβαρών εσόδων στο αγγελιόσημο και τις ασφαλιστικές εισφορές.

Πολλαπλασιάζουμε τους ελέγχους των δαπανών στη νοσοκομειακή περίθαλψη και στα φάρμακα. Για πρώτη φορά από το 2001, ο ΕΔΟΕΑΠ έχει νοσοκομειακές συμβάσεις, που θέτουν όρους ελέγχου, εκσυγχρονισμού, διαφάνειας, και ποιότητας υπηρεσιών στους ασφαλισμένους μας. Παράλληλαεγκαθιστούμε μηχανισμό ελέγχου εντός των νοσηλευτηρίων, ώστε με τις νέες συμβάσεις και τον έλεγχο να περιορίσουμε τις σπατάλες και την εκμετάλλευσή μας από το εμπόριο της υγείας.

Η γλώσσα των αριθμών είναι σκληρή. Ιδιαίτερα όταν αυτοί δεν ευημερούν. Για το 2009, τα αποθεματικά μας σήμερα υπολογίζονται σε περίπου 240 εκατ. ευρώ. Το μειωμένο λόγω της κρίσης ετήσιο έσοδό μας, είναι 68 εκατ. Το αυξημένο ετήσιο έξοδό μας, λόγω του ρυθμού αύξησης των μελών και της αύξησης των δαπανών υγείας είναι 63 περίπου εκατ. ευρώ.

Από αυτά τα 63 εκατ. τα 20 εκατομμύρια ευρώ, δηλαδή το ένα τρίτο των εξόδων, αφορούν στις επικουρικές συντάξεις των 1758 συνταξιούχων και δικαιοδόχων μας.. Άλλα περίπου 28 εκατ. αφορούν σε δαπάνες νοσηλείας, περίθαλψης και εφ άπαξ και τα υπόλοιπα 15 εκατ. αφορούν στα πάγια και λειτουργικά έξοδα του Οργανισμού, για ιατρικές, νοσηλευτικές, διοικητικές υπηρεσίες και βέβαια τις κοινωνικές παροχές. Και βέβαια είναι σε όλους γνωστό ότι οι προοπτικές για το 2010 είναι εξαιρετικά δυσοίωνες…

Αν δεν ληφθούν ΤΩΡΑ μέτρα, το υγιές ταμείο, που ξέρουμε, σε 5 χρόνια θα βάλει χέρι στον «κουμπαρά» των αποθεματικών και σε 12 χρόνια θα βρεθεί στο σημείο ΜΗΔΕΝ, όπως όλα τα υπόλοιπα ασφαλιστικά ταμεία σήμερα. Αυτή είναι η διαφορά του «δυνατού» ΕΔΟΕΑΠ από τα υπόλοιπα καταρρέοντα Ταμεία: 12 χρόνια…..

Φτάνουν αυτά για να γεράσουν με αξιοπρέπεια οι σημερινοί συνταξιούχοι και να βγουν στη σύνταξη οι σημερινοί 30άρηδες και 40άρηδες, σκληρά εργαζόμενοι στον Τύπο;;; Αυτή είναι η πικρή αλήθεια!Εμείς που έχουμε ευθύνη να σας πούμε την αλήθεια και καθήκον να λάβουμε μέτρα, θα παλέψουμε! Αυτή είναι η ευθύνη μας και έτσι αντιλαμβανόμαστε την εντολή του κλάδου να διασφαλίσουμε το παρόν και κυρίως, το βέβαιο και δυνατό μέλλον του ΕΔΟΕΑΠ.

Τα μέτρα, που σύμφωνα με το Καταστατικό μας είμαστε υποχρεωμένοι να λάβουμε, ίσως μπορεί, αλλά σίγουρα ΠΡΕΠΕΙ να αποδειχθούν το σωσίβιο όλων μας. Δεν επιτρέπεται να μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια βλέποντας τα χειρότερα να έρχονται. Δεν μας επιτρέπεται να κλείσουμε τα μάτια και να μην σπεύσουμε να θωρακίσουμε τον ΕΔΟΕΑΠ από τον ασφαλιστικό, φορολογικό και εισοδηματικό κυκλώνα, που ήδη στροβιλίζει στη δίνη του ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.

Έχουμε όλοι μας χρέος να διατηρήσουμε τον ΕΔΟΕΑΠ αυτοδιοίκητο, οικονομικά αυτοδύναμο, ισχυρό και σύγχρονο. Οι άνθρωποι της Ενημέρωσης δεν πρέπει να αποδειχθούμε κατώτεροι των περιστάσεων και να γίνουμε θεατές της εμπλοκής του ΕΔΟΕΑΠ στα ισοπεδωτικά σχέδια των νέων ασφαλιστικών πολιτικών, αλλά και των στείρων συνδικαλιστικών αντιπαραθέσεων.

Συνάδελφοι,

Εργαζόμενοι και συνταξιούχοι, ιατρικό, νοσηλευτικό και διοικητικό προσωπικό, Διοίκηση, όλοι πρέπει να βοηθήσουμε στο νοικοκύρεμα του «σπιτιού» μας για να μπορεί το Ταμείο μας να μακροημερεύσει.

Όλα τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου έχουμε γνώση των συνεπειών κάθε απόφασής μας. Κάθε μας πράξη είναι στην κρίση όλων σας. Υπέρτατο κριτήριο, όμως, είναι ο ΕΔΟΕΑΠ όλων μας.

Για αυτό στην κρίσιμη ώρα αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας. Από τον περασμένο Ιούνιο έχουμε αποδείξει ότι ο ΕΔΟΕΑΠ έχει Διοίκηση, που εργάζεται συλλογικά, υπεύθυνα, διάφανα, δημοκρατικά και αποτελεσματικά.

Με συναδελφικούς χαιρετισμούς

Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΔΟΕΑΠ

Ελένη Σπανοπούλου, πρόεδρος

Παναγιώτης Νεστορίδης, αντιπρόεδρος

Παναγιώτης Τσούτσιας, γεν. γραμματέας

Δημήτρης Μυλωνάς, ταμίας

Αργύρης Δεμερτζής , πρόεδρος ΤΥΠ

Τζώρτζια Κοντράρου

Αγαμέμνων Φαράκος

Αγαθή Κυρίτση

Σίμος Καταϊφτσής, μέλη ΔΣ


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΔΣ ΕΔΟΕΑΠ